Bad Buddy

Ma série préférée

Je ne sais même pas par quoi commencer tellement j'ai aimé cette série.
On commence cette histoire avec une rivalité familiale deux jeunes hommes qui ne s'aiment pas depuis plus jeunes. Je ne sais pas ce que j'ai le plus aimé dans cette série, leur rivalité qui déborde sur de l'amitié et l'amitié qui débouche sur une relation amoureuse. J'ai vraiment aimé voir leur relation évoluer progressivement, et les voir perdu à cause de tous ses sentiments qu'ils ne comprenaient pas.

Je vais commencer par Pat parce que c'est celui dont l'évolution est la plus importante ( selon moi). J'ai trouvé son personnage vraiment attachant et j'ai beaucoup aimé voir comment il est passé de "Pran est min ennemi" à "je veux être ami avec lui". J'ai beaucoup été touché quand il se rendait compte que ses sentiments qu'il avait pour Pran n'était pas que de l'amitié.

Quant à Pran j'ai aimé son côté réfléchi. J'ai aimé le voir évoluer avec Pat, même si à mon sens il était mal entouré. Je pense que ses amis (notamment UN en particulier) avait une influence néfaste et c'est à cause de cela qu'ils ont du garder leur idylle secrète aussi longtemps (je n'ai pas aimé non plus qu'il out les deux comme il l'a fait)

Quoi qu'il en soit Bad Buddy est une série que je recommande et que j'ai moi même revisionner plusieurs tant je l'apprécie.

Read More

Bonita y entretenida.

Estuvo entretenida y bonita la historia aunque tenia tanto bombo alrededor que admito que esperaba mas. Pero con eso dicho, en realidad la historia es bonita, entretenida y un poco divertida, pero los papas me caían de la patada. Ellos con sus traumas y obligan a los hijos a cargarlos también. -_- además me hubiese gustado ver mas tiempo en pantalla la relación de la hermana (Pa) con Ink. Tenían mucho potencial esas dos y siento que se desperdicio. Los amigos de los protas eran bastante divertidos sobre todo Wai y Korn que eran tremendo desmadre y terminaron haciéndose amigos XD

Read More

Bad Buddy: Nefreti Miras Alan İki Gencin Sevgiyi Seçme Hikâyesi

Bazı diziler romantizmi anlatır, bazıları ise romantizmi kullanarak insanı anlatır. Bad Buddy ikinci gruba ait, katman katman açılan ve her bölümünde yeni bir anlam kazanan nadir yapımlardan biri. İlk bakışta iki rakip üniversite öğrencisinin “düşmanlardan âşıklara” dönüşen hikâyesi gibi görünse de, aslında geçmişten miras kalan öfkeyi, ailelerin çocukları üzerindeki görünmez yükünü, toplumsal beklentileri ve insanın kendi kimliğini bulma mücadelesini anlatıyor. Bu yüzden Bad Buddy’yi unutulmaz yapan şey yalnızca Pat ve Pran’ın aşkı değil; o aşkın hangi engelleri aşarak var olabildiği.

Dizinin merkezindeki çatışma, Pat ve Pran’ın birbirlerinden nefret etmeleri üzerine kurulu değildir. Asıl çatışma, onlara ait olmayan bir nefretin içine doğmuş olmalarıdır. Daha çocuk yaşta birbirlerini rakip olarak görmeleri öğretilir. Ailelerinin yıllardır süren anlaşmazlığı, onların karakterlerini şekillendiren görünmez bir duvara dönüşür. Fakat hikâye ilerledikçe fark ederiz ki iki genç aslında hiçbir zaman gerçek anlamda düşman olmamıştır. Onlar yalnızca başkalarının geçmişini omuzlarında taşımaya zorlanan iki çocuktur. Bad Buddy’nin en güçlü anlatılarından biri de budur: İnsanlar çoğu zaman kendi duygularıyla değil, kendilerine miras bırakılan önyargılarla büyürler.

Pat ve Pran’ın ilişkisini özel kılan şey, aşklarının bir anda başlamaması. Aralarındaki bağ, yıllar boyunca bastırılmış bir merakın, dostluğun ve güvenin üzerine inşa ediliyor. Birbirlerini tanıdıkça rekabet yerini anlayışa, anlayış ise sevgiye bırakıyor. Dizi, aşkı büyük sözlerle değil; küçük bakışlarla, sessiz anlarla ve birlikte geçirilen sıradan zamanlarla büyütüyor. Bu yüzden ilişkileri gerçek hissettiriyor. Onları izlerken iki karakterin senaryo gereği âşık olduğunu değil, gerçekten birbirlerinin hayatında vazgeçilmez hâle geldiğini hissediyorsunuz.

Karakter gelişimi ise dizinin en büyük başarısı. Pat başlangıçta çevresinin ondan beklediği erkeklik anlayışını temsil ediyor. Güçlü görünmek zorunda hisseden, duygularını mizahın arkasına saklayan, rekabetten beslenen biri. Ancak Pran’ın hayatına yeniden girmesiyle birlikte bu maskeler yavaş yavaş düşüyor. Sevmenin zayıflık olmadığını, özür dilemenin güçsüzlük değil olgunluk olduğunu öğreniyor. Hikâyenin sonunda değişen şey yalnızca Pat’in ilişkisi değil; hayata bakış açısı oluyor. Gerçek cesaretin yumruk atmak değil, sevdiğin insanın yanında kırılgan olabilmek olduğunu keşfediyor.

Pran ise bunun tam tersini temsil ediyor. O, sessizliğin içinde yaşayan bir karakter. Düzenli, kontrollü ve mükemmel görünmesinin sebebi disiplinli olması değil; hata yapmaktan korkması. Çocukluğundan beri ailesinin beklentilerini karşılamaya çalışan biri olduğu için kendi isteklerini bastırmayı öğrenmiş. Gitarını bırakması bunun en güçlü sembolü. Gitar yalnızca bir enstrüman değil; Pat’i, özgürlüğü ve kendi benliğini temsil ediyor. Bu yüzden yeniden gitar çalmaya başlaması sadece eski hobisine dönüş değil, yıllardır bastırdığı kimliğini yeniden sahiplenmesi anlamına geliyor. Dizinin sembolizmi tam da burada kendini gösteriyor. Küçük görünen detaylar, karakterlerin iç dünyasını anlatan güçlü metaforlara dönüşüyor.

Bad Buddy’nin en etkileyici yanlarından biri, erkeklik kavramını sorgulama biçimi. Dizide erkek karakterlerin sürekli kavga etmeleri, birbirlerine üstünlük kurmaya çalışmaları ya da güç gösterisinde bulunmaları tesadüf değil. Bunların hepsi toplumun erkeklerden beklediği davranış kalıplarını temsil ediyor. Özellikle Pat’in arkadaş grubunda bu durum açıkça görülüyor. Fakat hikâye ilerledikçe bu anlayışın ne kadar yıkıcı olduğu ortaya çıkıyor. Gerçek güç, başkalarını ezmekte değil; empati kurabilmekte, özür dileyebilmekte ve sevdiğin insanı olduğu gibi kabul edebilmekte yatıyor.

Bu noktada 9. bölümdeki “Bana karım demek seni üstün mü hissettiriyor?” repliği dizinin en güçlü sahnelerinden biri hâline geliyor. Çünkü bu yalnızca iki sevgilinin arasında geçen sıradan bir konuşma değil. BL yapımlarında yıllardır normalleştirilen bazı ifadeleri sorgulayan cesur bir diyalog. Pran’ın bu cümlesi, ilişkilerde bir tarafı kadın rolüne yerleştirmenin ya da erkekliği üstünlük göstergesi olarak görmenin ne kadar anlamsız olduğunu tek bir soruyla anlatıyor. Daha da etkileyici olan ise Pat’in bu eleştiriyi savunmaya geçmeden dinlemesi. Dizi, mesajını bağırarak değil; karakterlerinin gelişimi üzerinden anlatıyor.

Aileler ise hikâyenin görünmeyen asıl yükünü oluşturuyor. Pat ve Pran’ın yaşadığı hiçbir acının kaynağı birbirleri değil. Asıl sorun, ebeveynlerinin geçmişte çözemediği meseleleri çocuklarına miras bırakmaları. Özellikle Pran’ın annesi haklı bir öfke taşımasına rağmen bu öfkenin yükünü oğluna da yüklüyor. Pat’in babası ise gururundan vazgeçemediği için hem kendi hayatını hem çocuklarının hayatını zorlaştırıyor. Böylece Bad Buddy bize yalnızca bir aile kavgasını değil, kuşaklar boyunca aktarılan travmaların nasıl yeni yaralar açtığını gösteriyor.

Dizinin dikkat çekici yönlerinden biri de homofobiyi doğrudan merkeze koymaması. Bunun yerine aile baskısını, beklentileri ve toplumun bireyler üzerindeki görünmez kontrolünü anlatıyor. Bu tercih hikâyeyi çok daha evrensel bir noktaya taşıyor. Çünkü Pat ve Pran’ın yaşadığı mücadele yalnızca cinsellikleriyle ilgili değil; kendi hayatlarını yaşayabilme haklarıyla ilgili. Bu nedenle onların hikâyesi, kim olursa olsun kendi seçimlerini yapmak isteyen herkes için anlam taşıyor.

Final bölümü ise bana göre dizinin en olgun kısmı. Her şey sihirli bir şekilde düzelmiyor. Aileler bir anda değişmiyor, yılların kırgınlığı tek bir konuşmayla ortadan kalkmıyor. Hayat da zaten böyle işlemiyor. Bad Buddy, masalsı bir çözüm yerine umut dolu ama gerçekçi bir son seçiyor. Pat ve Pran birbirlerinden vazgeçmüyorlar; aksine tüm zorluklara rağmen sevgilerini yaşatmanın bir yolunu buluyorlar. Çocukken teneke kutularla kurdukları bağın yıllar sonra hâlâ devam etmesi de bunun en güzel simgesi. Çünkü onların ilişkisini ayakta tutan şey yalnızca aşk değil; çocukluktan beri süregelen dostluk, güven ve birbirlerine duydukları sarsılmaz bağlılık.

Oyunculuklar ise bu hikâyeyi unutulmaz yapan en önemli unsurlardan biri. Nanon, Pran’ın bastırdığı duyguları tek bir bakışıyla hissettirebiliyor. Ohm ise Pat’in enerjisini, mizahını ve zamanla geçirdiği duygusal dönüşümü büyük bir doğallıkla yansıtıyor. İkisi birlikte yalnızca iyi bir ekran çifti olmuyor; gerçekten yıllardır birbirini tanıyan iki insan hissi veriyor. Aralarındaki kimya, dizinin en güçlü silahı hâline geliyor ve en sade sahneleri bile unutulmaz kılıyor.

Benim için Bad Buddy, yalnızca başarılı bir BL dizisi değil; aynı zamanda sevginin insanı nasıl dönüştürebileceğini anlatan güçlü bir karakter hikâyesi. Dizi bize aşkın yalnızca romantik bir duygu olmadığını, aynı zamanda iyileştiren, değiştiren ve özgürleştiren bir güç olduğunu gösteriyor. Pat ve Pran birbirlerine yalnızca âşık olmuyorlar; birbirlerinin daha cesur, daha dürüst ve daha özgür hâline dönüşmelerini sağlıyorlar. İşte bu yüzden Bad Buddy yıllar geçse bile değerini kaybetmeyecek bir yapım. Çünkü anlattığı şey yalnızca iki insanın aşkı değil; insanın, kendisine miras bırakılan korkular yerine kendi kalbini seçebilme cesareti.

Read More

Ladeirou...

Sei muito bem que estou indo contra a maioria. Sabe o por quê? Porque Bad Buddy foi um prato de fanservice muito bem servido e muita gente se sentiu plenamente satisfeita. Mas não é só de fanservice que vive uma série. Se não tiver uma história ou narrativa coerente, ela se perde. Ou se sustenta nos ombros daqueles que não se importam com isso e aceitam qualquer coisa.

Mas vamos ser justos. Bad Buddy começou MUITO bem. Tivemos uma boa direção, boas atuações, uma enxurrada de química entre os protagonistas e uma história simpática. Até o episódio 6, estava indo tudo muito bem. O beijo deles? INCRÍVEL! Estava ótimo! Eu estava amando e planfetando loucamente. Afinal, quem não ama um enemies to lovers?

Pera, enemies to lovers? Essa foi a premissa, mas não foi o que vimos. Pat e Pran foram coagidos por suas famílias para não se darem bem, mas eles eram amigos na infância (depois que o Pran salvou a Pa), se davam bem na escola (até o Pran fazer a transferência) e brigaram por 2 minutos na faculdade antes de fingirem que era inimigos. Ou seja, por mais que houvesse competição, nunca houve rivalidade de fato. Inclusive, qualquer conflito ocorrido entre os dois durante a série não durava.

A série começou a ladeirar no episódio 7. Os episódios 7 e 8 poderiam ser condensados num só, pois foi muita enrolação. Não teve desenvolvimento em nada. Só os dois brincando na praia e bolando uma aposta idiota pra servir de entrada pra mais fanservice. O que mais poderiam vir de uma aposta, onde duas pessoas que claramente se gostam, cuja premissa é: quem se apaixona, perde? Além de uma passagem de tempo bizarra.
Aí chegou o fatídico episódio 9 onde pegaram o roteiro, tacaram no fogo e decretaram anarquia no set. Tudo que foi construído até aquele momento foi destruído de vez. As situações se tornaram incoerentes e as personalidades dos personagens sofreram transformações repentinas. Wai se tornou um cretino. Korn se tornou tolerante e compreensivo. Pran sofria com as possibilidades das consequências de seu relacionamento com o Pat e, de repente, meteu o f*da-se. O que foi aquele aquele plot da facada? Tiraram do c*, simplesmente. Não serviu em nada à história e deixou a narrativa do episódio ainda mais desconexa.

A partir daí tudo desandou de vez. O motriz da história - a treta entre os pais - foi tratado de modo pífio. Simplesmente não teve resolução. Só sabemos que o pai do Pran foi filho da p*ta. Não houve debate sobre como isso afetou a vida dos filhos, não teve nenhuma conversa sobre entre filhos e pais sobre seus relacionamentos, como eles se sentiam e a importância que um tinha na vida do outro. Isso simplesmente não existiu! Foi largado às traças. Pran e Pat fugiram, como dois adolescentes (em episódio praia onde nada acontece, em plena reta final da série), e tiraram conclusões precipitadas sem nem ao menos conversarem com os pais. Uma simples conversa já resolvia metade do problema de coerência desse plot. Voltaram e depois passaram QUATRO anos fingindo? Fingindo pros pais que claramente não se importavam mais e aceitavam a felicidade pros filhos, fingindo pros amigos da escola que nem se importavam mais, mentindo pra faculdade e retrocedendo toda a questão da rivalidade entre cursos. A história como um todo retrocedeu.

Pontos positivos: Ink e Pa perfeitas e sem defeitos. Wai e Korn amizade de milhões.

No geral, uma verdadeira decepção. Começou tão bem e se perdeu.

Read More