Bu bölüm tavşan sahneleriyle o kadar tatlı başladı ki bir süre olayların ciddiyetini unuttum. Wei Wuxian’ın Wen Ning’e veda etmek isteyip onun Wen Qing’le birlikte çoktan gittiğini öğrenmesi biraz buruk olsa da, tavşanlarla ilgilendiği sahneler içimi ısıttı. Hele Lan Wangji’nin bir yolculuğa çıkacağını anlayıp kendi kendine endişelenmesi ve “Beni neden yanına çağırmadın?” diye alınması çok tatlıydı. Belli ki Lan Wangji’yi tek başına bırakmaya hiç niyeti yok ama bunu açık açık söylemek yerine yine söylenip duruyor. Jiang Cheng’le olan tavşan sahnesi de ayrı komikti. Erkeklerin kucağında tavşan taşımaması gerektiğini söyleyip ardından tavşanı gayet dikkatli tutması tam ona göre bir hareketti. Gerçekten tam bir tsundere. Bir de tavşanları yemekten bahsedince Wei Wuxian’ın hemen tavşanın kulaklarını kapatması vardı, o sahnede çok güldüm. Tavşan sanki her şeyi anlayacakmış gibi davranması o kadar sevimliydi ki. Lan Wangji’nin tavşanları görüp Wei Wuxian’ı hatırlaması da çok güzeldi. “Bir dahaki sefere görüşmek üzere” derken tavşanlara söylüyor gibi görünse de aslında aklında kimin olduğu çok belliydi. Sonrasında Wei Wuxian’ın gerçekten onun peşinden gitmesi de şaşırtmadı. Lan Wangji yalnız çıkacak sanırken bir bakıyor arkasında Wei Wuxian söylenip duruyor. Üstüne bir de Nie Huaisang eklenince Lan Wangji’nin sabrına gerçekten hayran kaldım. Bölümün başları eğlenceli ilerlese de Wen Chao ortaya çıkınca ortamın tadı hemen kaçtı. Lan Xichen’den bilgi almaya çalışması, Lan Wangji’nin sağ dönemeyebileceğini söylemesi ve sonrasında Dafan’daki mührü kaldırması yine başlarına büyük bir bela açılacağını belli etti. Wen Chao’nun olduğu her yerde mutlaka bir sorun çıkıyor zaten. Jiang Cheng’in Wei Wuxian’ın bıraktığı nota sinirlenmesi de anlaşılırdı. Çünkü Wei Wuxian yine kimseye doğru düzgün açıklama yapmadan ortadan kayboluyor. Ama burada Jiang Cheng’in sadece öfkeli değil, biraz kırgın olduğunu da hissettim. Babasının Wei Wuxian’a karşı daha anlayışlı olması, onun kendisini sürekli geri planda kalmış gibi hissetmesine neden oluyor. Bazen davranışları sert olsa da altında ne olduğunu görünce ona da üzülmemek elde değil. Şehirdeki çiçek yapraklarının uçuştuğu sahne de çok güzeldi. Nie Huaisang’ın Lan Wangji’nin görüntüsünü övmesi, Wei Wuxian’ın da katılıp ardından beyazdan başka renk giymemesine laf atması tam ondan beklenecek bir şeydi. Lan Wangji ne kadar ciddi olmaya çalışırsa çalışsın Wei Wuxian mutlaka onu uğraştıracak bir şey buluyor.Dafan Dağı’na gittiklerinde ise bölümün havası tamamen değişti. Issız yollar, ortada kimsenin olmaması ve o eski tapınak baştan beri insanın içine kötü bir his veriyordu. Dans Eden Peri heykelinin geçmişini öğrendiklerinde zaten orada kalmamaları gerektiği belliydi ama tabii bizimkiler gidip geceyi tapınakta geçirmeyi seçti. Heykelin canlanmasıyla başlayan sahneler oldukça gerilimliydi. Lan Wangji ve Wei Wuxian birlikte savaşırken Nie Huaisang’ın köşede saklanması çok ona göreydi. Wei Wuxian’ın böyle ciddi bir anda bile şaka yapması da hiç şaşırtmadı. Bir yandan ölüm tehlikesi var, bir yandan hâlâ ortamı hafifletmeye çalışıyor. Tam heykeli mühürlediler derken bu sefer de ele geçirilmiş gibi davranan köylülerin tapınağa doğru gelmesi her şeyi daha da karıştırdı. Üstelik Wen Chao’nun adamlarının da bu işin içinde olduğunu anlayınca bunun tesadüf olmadığı iyice belli oldu. Genel olarak bölüm çok tatlı başlayıp giderek karanlıklaşan bir bölümdü. Tavşan sahnelerinde gülümserken bölüm sonunda kendimizi lanetli bir heykel, ele geçirilmiş köylüler ve Wen Chao’nun planlarının içinde bulduk. En sevdiğim kısım ise Wei Wuxian’ın Lan Wangji’yi yalnız bırakmayıp peşinden gitmesiydi. Ne kadar şakalaşsa da onun için gerçekten endişelendiği çok belli.