Bu bölümün başındaki ortam fazla neşeli olunca Day’in ameliyatının başarısız olacağını içten içe hissettim. Herkes şakalaşıyor, umutlu konuşuyor ama ben tam tersine birazdan kötü bir şey olacak diye gerildim. Ne yazık ki yanılmadım. Day’in görme yetisini geri kazanacağına bu kadar inanıp sonra o gerçekle yüzleşmesi gerçekten çok ağırdı. Hele “Gerçek körlük, herhangi bir umudu görememektir.” dediği an içim parçalandı. Tam durumuyla barışmaya başlamışken yeniden umutlanıp ardından bir kez daha yıkılması çok acıydı. Aylar sonra Day’i toparlanmış görmek ise beni biraz rahatlattı. Bir daha göremeyebileceğini kabullenmiş ama hayattan vazgeçmemişti. Baston kullanmaya başlaması bile ne kadar değiştiğini gösteriyordu. Eskiden durumunu belli etmekten çekinirken şimdi bunun hayatını kolaylaştırdığını kabul ediyor. “Kendime bakabilmeliyim.” demesi de çok anlamlıydı. Day yaşadığı onca şeye rağmen hâlâ dimdik ayakta ve bence onu en güçlü yapan şey de bu. Day’in annesinin Mhok’a karşı yumuşaması da hoşuma gitti. Mhok’un Day’i gerçekten sevdiğini sonunda gördü. Onu yemeğe çağırması, tariflerini paylaşması ve aileden biri gibi davranmaya başlaması çok tatlıydı. Mhok’un sert görünen tarafının altında ne kadar yumuşak ve şefkatli biri olduğunu zaten biliyorduk, sonunda annesi de bunu fark etti. Havuz sahnesi ise bölümün en güzel anıydı. Mhok’un “O bende, kendimin bile göremediği bir şeyi görebiliyor.” demesi beni bitirdi. Gerçekten biri beni yerden kaldırsın. Day, Mhok’un kendine bile inanmadığı anlarda onun içindeki iyiliği gören kişiydi. Mhok da Day’in yanında daha yumuşak, daha açık ve daha sevgi dolu biri oldu. O sahnedeki öpüşmeleri ve birbirlerine “Seni çok seviyorum.” demeleriyle bölüm bitseydi benim için kusursuz olurdu. Ama tabii ki bizi mutlu bırakmadılar. Mhok’un iş teklifini reddettiğini öğrenince Day’in direkt ayrılık kararı vermesine gerçekten sinirlendim. Evet, Mhok yalan söylememeliydi ve Day’in kendi başına yaşayabileceğine daha fazla güvenmeliydi. Ama bu kadar büyük bir sevgiyi tek bir olay yüzünden silip atmak da bana çok ağır geldi. Üstelik Day’i bağımsız olmaya teşvik eden ilk kişi Mhok’tu. Onu evden çıkaran, hayata karışmasını sağlayan ve kendine güvenmesine yardım eden yine oydu. Mhok’un bu davranışının arkasında kız kardeşinin ölümüyle ilgili travması vardı. Day’in bunu anlamaya çalışmadan ilişkiyi bitirmesi bana çok ani geldi. En azından konuşabilirlerdi, biraz zaman verebilirlerdi. Mhok hata yaptı ama sevgisinden yaptı. Bu kadar güzel gelişen bir ilişkiyi son dakikada bu şekilde ayırmaları beni gerçekten sinirlendirdi.