Last Twilight finali benim için hem çok duygusal hem de çok tatmin ediciydi. Mhok ve Day’in ayrılığının üzerinden üç yıl geçmesi ilk başta içimi acıttı ama ikisinin de bu süreçte büyüdüğünü görmek çok güzeldi. Day artık kör bir birey olarak hayatına alışmış, üniversiteden mezun olmuş, kendi kitapçısını açmış ve insanlara ilham veren konuşmalar yapan güçlü birine dönüşmüş. En sevdiğim şey ise artık yardım istemekten çekinmemesiydi. İlk bölümlerde bağımsız görünmeye çalışırken yardım kabul etmekten kaçıyordu ama finalde bunun bir zayıflık değil, hayatın doğal bir parçası olduğunu kabullenmişti. Bence dizinin asıl vermek istediği mesaj da buydu. Mhok’un Day’den uzaklaşmasının sebebi hiçbir zaman sevgisinin azalması değildi. Tam tersine, onu o kadar çok seviyordu ki hep korumaya çalışıyordu. Hawaii’deki büyük iş fırsatını bile sırf Day’i yalnız bırakmamak için reddetmesi aslında sevgisinin ne kadar büyük olduğunu gösteriyordu. Ama Day’in buna “acıma” gözüyle bakması da anlaşılabilir bir durumdu. Çünkü o, sevdiği insanın kendi hayallerinden vazgeçmesini istemiyordu. Bu yüzden ayrılık ne kadar can yakıcı olsa da ikisinin de olgunlaşması için gerekliydi. Üç yıl sonra alışveriş merkezindeki ilk karşılaşmaları, Day’in Mhok’u sesinden ve kokusundan tanıması beni inanılmaz duygulandırdı. Birbirlerini görmeden bile hâlâ bu kadar iyi tanıyor olmaları, aralarındaki bağın hiç kopmadığını gösteriyordu. Mhok’un kitapçıya gidip Day’le tekrar konuşmaya çalışması, ikinci bir şans istemesi ve Day’in onu reddetmesi ise izlerken gerçekten kalbimi kırdı. O havaalanı sahnesinde “Galiba gerçekten bu kez bitti.” diye düşünmüştüm. Neyse ki Day’in annesinin söyledikleri her şeyi değiştirdi. Day hep normal biri gibi yaşamak istemişti ama aşkın zaten hiçbir zaman garanti olmadığını fark etti. Bir ilişkiye başlarken kimse sonunun ne olacağını bilmiyor. Yine de insanlar sevmeyi seçiyor. Day de sonunda korkularını bırakıp Mhok’a ikinci bir şans vermeye karar verdi. Düğündeki dans sahnesi ve Day’in Mhok’tan özür dileyerek yeniden birlikte olmayı istemesi finalin en güzel anlarından biriydi. O sahnede gözyaşlarımı tutamadım. Day’in ikinci ameliyatının başarılı geçip yeniden görmeye başlaması konusunda ise kararsız kaldım. Bir yanım çok mutlu oldu çünkü ilk bölümden beri onun tekrar görebildiği günü görmek istiyordum. Ama diğer yanım, Day’in kör bir birey olarak hayatını kabul edip güçlü bir şekilde yaşamayı öğrenmesinin çok daha anlamlı olduğunu düşündü. Yine de bu karar dizinin verdiği mesajı tamamen yok etmedi. Çünkü Day artık eski Day değildi. Görme yetisini geri kazansa da hayatı boyunca öğrendiği şeyler ve yaşadığı deneyimler onu tamamen değiştirmişti. Night ve Phojai’nin hikâyesinin güzel bir şekilde tamamlanması da hoşuma gitti. Night’ın sabırla Phojai’nin yanında durması, Poomjai’yi kendi kızı gibi sahiplenmesi ve sonunda mutlu bir aile olmaları gerçekten çok sıcaktı. Üstelik çocuk beklediklerini öğrenmemiz de final için güzel bir ayrıntıydı. Son sahnede Mhok ve Day’in yeniden dağa çıkmaları, birlikte geçmişlerini hatırlamaları ve sonsuza kadar birbirlerini seveceklerine söz vermeleri diziyi başladığı yere geri döndürdü. Çok sade ama etkisi büyük bir kapanıştı. Last Twilight benim için sadece romantik bir BL dizisi olmadı. Kayıpları kabullenmeyi, yardım istemenin utanılacak bir şey olmadığını, sevmenin bazen cesaret gerektirdiğini ve ikinci şansların gerçekten hayat değiştirebileceğini anlatan çok özel bir hikâyeydi. Jimmy ve Sea’nin oyunculukları inanılmazdı; özellikle duygusal sahnelerde hissettirdikleri o doğal kimya sayesinde Mhok ve Day’i izlemek çok kolaydı. Final bittiğinde hem içim sıcacık oldu hem de bu hikâyeye veda ettiğim için büyük bir boşluk hissettim. Uzun süre unutamayacağım dizilerden biri olarak kalacak.