Bu bölüm resmen fırtına öncesi sessizlik gibiydi. Tin ve Phob’un aynı evde birlikte yaşaması, yemek yapmaları, sarılmaları, yüzük takmaları ve evli bir çift gibi davranmaları o kadar tatlıydı ki bütün bölüm boyunca gülümseyerek izledim. Aralarındaki yakınlık hiç zorlama durmuyor; bakışları, dokunuşları ve birbirlerine karşı o doğal hâlleri sayesinde gerçekten âşık olduklarını hissediyorsun. Özellikle Thin’in Phob’a bakışlarında o kadar büyük bir sevgi ve özlem var ki Ongsa’nın gözleri sahnenin bütün duygusunu tek başına taşıyor. Ama bu kadar mutluluk görünce rahat da edemiyorum çünkü her an birinin kapıdan çıkıp onları yakalamasını bekliyorum. Önceki bölümlerde sürekli yakalanmalarından sonra bu kez kapıyı kilitlemek yerine kendilerine yeni bir ev almaları ayrıca komikti. Yine de Tin’in Phob’un davranışlarından hiç şüphelenmediğine inanmıyorum. Phob çantasını karıştırırken onu durdurması ve bazı şeyleri bilerek görmezden gelmesi, bence olanların farkında olduğunu ama Phob’un kendisine gerçeği anlatmasını beklediğini gösteriyor. Tin saf olabilir ama aptal değil. Tin’in babası ise yine sinirlerimi bozmayı başardı. Bir an biraz yumuşadığını düşünüyorum, sonra yine aynı baskıcı tavırlarına geri dönüyor. Phob’un annesi de ayrı bir problem zaten; her bölüm bugün hangisinden nefret edeceğimize karar veriyoruz. Tin’in herkesi anlamaya çalışması, hatta Chat’e bile şefkat göstermesi ise onu daha da kıymetli yapıyor. Bu kadar nazik ve iyi kalpli birinin bütün bu olayların arasında kalmasına üzülüyorum. Yüzük sahnesi bölümün en güzel anıydı ama aynı zamanda içimi de sıktı. Çünkü önümüzde ihanet, ayrılık ve büyük bir kalp kırıklığı olduğunu hissettiriyorlar. Phob’un gerçekten Tin’e zarar verip veremeyeceğini bilmiyorum ama Tin’in aşkı yüzünden bütün tehlike işaretlerini görmezden geldiği çok açık. Ben şimdilik gelecek bölümü düşünmek istemiyorum. Biraz daha bu mutluluk balonunda kalalım, çünkü sonrasında çok ağlayacağımız belli.