O filme se destaca pela forma como mistura ação e emoção, sem jamais perder o foco humano por trás do horror. Enquanto muitos longas do gênero se concentram apenas na violência e no desespero, Train to Busan escolhe o caminho oposto: ele usa o caos para revelar o que há de mais puro nas relações humanas. A jornada de Seok-woo é, na verdade, uma trajetória de redenção. No início, ele é frio, distante e incapaz de compreender as necessidades da filha. Mas à medida que o mundo desaba à sua volta, ele aprende — de forma dolorosa — o valor do sacrifício e do amor genuíno. A relação entre pai e filha se torna o coração do filme, conduzindo o espectador a um clímax de partir o coração, onde o horror cede espaço à emoção mais crua e verdadeira.
Visualmente, Yeon Sang-ho cria uma atmosfera claustrofóbica e angustiante, aproveitando com maestria o espaço limitado do trem. Cada vagão é um novo campo de batalha, cada porta fechada representa uma escolha moral. O ritmo é preciso, o suspense é ininterrupto e a direção é tão envolvente que é impossível desviar o olhar, mesmo nas cenas mais desesperadoras. O design dos zumbis é impecável — rápido, brutal, quase coreográfico — e as atuações, especialmente de Gong Yoo e da pequena Kim Su-an, são de uma sensibilidade impressionante. Eles nos fazem sentir o desespero e a esperança de forma quase palpável, como se estivéssemos ali, presos naquele trem que corre em direção à incerteza.
Mas o grande trunfo de Train to Busan está na sua crítica social. O trem, em sua linearidade e confinamento, funciona como uma metáfora para a sociedade contemporânea: todos seguem na mesma direção, mas poucos realmente se importam com quem está ao lado. Enquanto alguns personagens se destacam pela coragem e empatia, como o inesquecível Sang-hwa (Ma Dong-seok), outros revelam o lado mais sombrio do ser humano, como o egoísta executivo Yon-suk (Kim Eui-sung). No fim, o verdadeiro terror do filme não são os mortos-vivos, mas o que o medo e o egoísmo fazem com os vivos.
Train to Busan foi um sucesso mundial não apenas por seu impacto visual e ritmo eletrizante, mas porque consegue unir entretenimento, crítica e emoção em uma combinação rara. É um filme que te faz segurar o fôlego e chorar, que provoca tanto o coração quanto a mente. O desfecho, com Soo-an cantando “Aloha 'Oe” enquanto o trem desacelera, é uma das cenas mais emocionantes do cinema recente — um lembrete doloroso de que, mesmo em meio ao fim do mundo, ainda há espaço para a ternura e a esperança.
Em última análise, Train to Busan é uma obra sobre humanidade, amor e sacrifício. É sobre o que resta de nós quando tudo o mais é destruído. É um filme que transforma o terror em poesia e o apocalipse em um retrato sensível da alma humana. Um clássico moderno que não apenas redefiniu o gênero zumbi, mas também mostrou que o verdadeiro poder do cinema está em fazer o público sentir — e nunca mais esquecer.
Was this review helpful to you?
Напружений сюжет і сильні емоції
Фільм "Поїзд до Пусана" вразив мене своєю драматичністю та динамікою. Це не просто історія про зомбі-апокаліпсис, а розповідь про людські стосунки, жертви та справжню силу любові до ближнього.Акторська гра заслуговує на найвищу оцінку. Гон Ю в ролі батька продемонстрував глибокі переживання та внутрішній конфлікт, тоді як Кім Су Ан, яка грає його доньку, змусила мене повірити в кожну емоцію. Особливо вразили другорядні персонажі, які вносили додаткову напругу та співчуття.
Музичний супровід гармонійно підкреслював напруження, а динамічні сцени тримали в постійному напруженні до самого фіналу.
Фільм залишив сильне враження, але повторний перегляд, можливо, буде складним через емоційне навантаження. Рекомендую тим, хто цінує глибокі людські історії в жанрі жахів.
Was this review helpful to you?
gostei bastante de como abordaram o tema e como transmitiram as emoções e caos de como seria se tivesse um apocalipse. Também de como chega uma hora que temos que tomar decisões importantes na vida.
Assisti os outros filmes da franquia e de todos esses de fato foi o melhor e mais coerente, chorei muito igual uma desgraçada, enfim recomendo muito.
Was this review helpful to you?
choro garantido
chorei que nem uma vagabundasó não reassistiria pelo medo de desidratar de novo kkkkkkkkkkk
fora isso filme muito bom
gong yoo homem da minha vida
Was this review helpful to you?
This review may contain spoilers
Dernier arrêt => traumaville ;)
Alors là... comment dire, j’ai signé pour un film de zombies 🧟♂️ et je me suis retrouvée avec une masterclass d’émotion "déguisée" en film d’action apocalyptique 👌🏻👍🏻. Clairement, je m’attendais pas à être aussi prise dans le truc. J’ai serré les dents plus d'une fois... 😱🫠Le spitch est simple, on va suivre un père un peu paumé émotionnellement, qui accompagne sa petite fille en train 🚆 direction Busan pour retrouver sa mère. Sauf que surprise !!! c’est pas un voyage touristique... c’est une course contre la mort, avec des zombies vénères qui courent plus vite que mes pensées après un spoiler 😂😉
Ce qui m’a touchée, c’est pas juste l’action ou le côté catastrophe... c’est les relations humaines qui naissent dans l’urgence, les dilemmes moraux, la peur, le sacrifice 🥹🫶🏻... et cette gosse.... CETTE PETITE, elle m’a brisé le cœur... Une boule d’innocence dans un monde qui part en vrille 💔🥹
Le casting est au top 👌🏻. Gong Yoo en papa distant mais touchant, Magnifique 💕 !!! Il joue se rôle avec une retenue qui explose en fin de film. Ma Dong Seok... Mon héros, mon shield, mon tank humain préféré 🫶🏻🔥 Chaque scène avec lui, j’étais en mode “LE TOUCHEZ PAS !” 😆
Et l’ambiance... fiouuu !! 🥶 Un huis clos qui va à 300 à l’heure, avec la tension qui monte à chaque arrêt, chaque virage 🚉🧟♂️... C’est étouffant mais addictif 👍🏻 T'as pas une seconde pour souffler, mais t’as le temps de t’attacher... Et ça, c’est fort 🙌🏻
Bon après, il y a quelques éléments dans le scénario qui sont un peu trop faciles, trop attendus ou déjà vus, des personnages clichés qu’on rêve de pousser sous les rails 🛤😅, et quelques moments un peu “too much” sur la fin… Mais franchement, ça reste ultra maîtrisé, et la dernière demi-heure te décroche les tripes sans prévenir 🤯
"Dernier train pour Busan" c'est un film qui t’éclate les nerfs et le cœur en même temps 🙂🙃
C’est pas juste un film de zombies… 🧟♀️🚄 c’est un voyage émotionnel sans retour ✌🏻
Was this review helpful to you?
La verdad es que me encantó, la película tiene acción desde el primer momento y te mantiene todo el rato en alerta y con la sensación de "en cualquier momento esto se va a acabar".
Otra de las cosas que me encantó fue que fuera de zombies. Amo los zombies coreanos. Nunca me habían llamado la atención las historias de zombies pero Corea está haciendo que me encanten y es por la peculiaridad que tienen los zombies coreanos. Cuando pensamos en zombies, pensamos en seres lentos, no en seres que son capaces de correr una marathon. Sin embargo, en la cultura coreana hay algo llamado 빠리빠리 (palli-palli) que hace referencia a la cultura de la prisa, a hacerlo todo rápido y corriendo y ya y es un elemento que los coreanos le han inculcado incluso a los zombies, por lo que es la primera vez que vi zombies corriendo.
La verdad es que es una película que recomiendo a todo el mundo y que creo que deberían de verla al menos una vez.
Was this review helpful to you?
Tiene momentos muy impresionantes que te hace querer cerrar los ojos. La producción fue excelente. Y bueno... me mataron con ese final.
Was this review helpful to you?



