Yamur

Son bölümü gözyaşları içinde izledim ama bu sefer üzüntüden değil, o hak edilmiş huzurdan... Zhou Wan ve Lu Xixiao o kadar çok acı çekti, araya 10 koca yıl, sırlar, kazalar, aile trajedileri girdi ki, 'Acaba kavuşamayacaklar mı?' diye tırnaklarımı yiyerek izledim. Ama final o kadar nahif, o kadar aceleye getirilmeden işlenmiş ki, izlerken resmen ruhum şifa buldu.Zhou Wan’ın nihayet o ağır suçluluk duygusundan kurtulması, Lu Xixiao’nun ise tüm o inatçı öfkesini ve gururunu bir kenara bırakıp onun elini tutması içimin yağlarını eritti. Lise yıllarındaki o imkansız aşkın, bunca fırtınadan sonra olgun bir kavuşmaya dönmesi çok güzeldi. Resmi vedalarında dedikleri gibi; o ağustos böceklerinin cırcır öttüğü en sıcak yaz gününde birbirlerine çarpmışlardı ve ilk kar düşmeden hemen önce, her şey çözüldüğünde huzura kavuştular. Ekran karardığında gözümde yaş, yüzümde kocaman bir tebessüm vardı. Alışılmış klişe finallerden çok farklı, kalbi sıcacık yapan ve hafızamdan kolay kolay silinmeyecek bir vedaydı.