GeNeRaL52

'çarpıcı bir görsel şiir' bu lafı gerçekten hak eden ender işlerden hatta tarih boyunca çekilmiş en iyi film. muhteşem bir iwai-hideaki ortaklığı. dünyanın en saf, en temiz, en iyi niyetli karşılıklı çıkarını anlatan film. dünyanın en merhametli katilini, en yardımsever hırsızını vb şeyleri anlatan işler olduğu gibi bu da böyle. dünyanın en gerçekçi gerçeklikten kaçış hikayesi.

doğum günümüz hiç kutlanmamış olabilir ama sorun değil çünkü 'yarın' doğum günümüz olursa o zaman özel bir şey olma ihtimali 'hep' vardır. amma ve de lakin finaline doğru film izleyiciye acı verici bir dürüstlükle çakar tokatı: iyileşmek için önce o güvenli ama sahte hayal dünyasından vazgeçmek gerekir. diğer taraftan da biraz şans ve destek maybe?

kadının takvime gerçek doğum gününü işaretlediği o an, sadece geçmişin prangalarından kurtuluşu değil, hayatın belirsizliğini ve "bilinmeyen 34. günü" kucaklama cesaretini simgeler. Hideaki Anno’nun kendi depresyonuyla hesaplaştığı bu yapıt, sinemada melankolinin en estetik ve umut dolu hallerinden biri olarak, izleyicisinin zihninde bir "arınma ritüeli" etkisi bırakır.