Viva La Vida

گانیبال از اون دسته سریالاست که واقعا آدمو به فکر فرو میبره؛ با اینکه صحنه‌دار بود ( سکانسای nc داشت مخصوصا فصل دوم خیلی زیاد بود) اما به نظرم وجودشون بیهوده نبوده! نشون میده که در واقع شرورهای این داستان هم یک روزی آدمایی بودن که خیلی تنها و بی‌پناه بودن و به نوعی طرد شدن چه از سمت خانواده‌، و چه مردم. این سریال نماد یه خانواده بود. اینکه چقدر وجود یک خانواده خوب و روش تربیتی‌ای که در پیش گرفته میشه، میتونه تو روند بزرگ شدن و آینده یه بچه تاثیرپذیر باشه. مثلا مثل گین گوتو که از اول زنی بود که به شکل مرموزی شرور جلوه‌اش دادن اما با فلش‌بک زدن به جوونیش، می‌بینین که دلیلش کمبود خانواده گرمیه که همیشه بزرگ‌ترین خلا زندگیش بوده. و یا حتی قطب مخالفش، کیوسکه که در کودکی توسط اون مرد نصف صورتش بلعیده شده بود. کیوسکه میتونست آدم بدی بشه ولی نشد چون زنی که حتی مادر واقعیشم نبود نجاتش داد، درمان و بزرگش کرد و بهش عشق داد. البته که بخشی دیگه از دلایل تبدیل شدن گین گوتو به همچون آدم شروری در آینده چیزی نبوده جز سندروم کورو (بیماری خنده)؛ اگه مردم روستا و خانواده‌ گین گوتو اونطوری طردش نمیکردن تحریک نمیشد و دست به همچین کارای وحشتناکی نمیزد. از ابد تا ازل این در وجود آدمیزاد نهادینه شده که برای بقا بجنگه حالا روش جنگیدن هر کدوم ممکنه متفاوت باشه. اینجا هم همه برای بقا می‌جنگیدن اما یکی برای جسم یکی برای روح! اگه تو گوگل سرچ کنین مقاله های زیادی در مورد سندروم کورو هست. این سریال ممکنه حالتونو خیلی دگرگون کنه پس اگه روحیه حساسی دارین و از سریالای صحنه‌دار خوشتون نمیاد اصن پیشنهاد نمیشه. داستانش در واقع الهام گرفته از واقعه محلی ساکنان پاپوآ گینه نو هست که تو گانیبالم ازش یاد شده. اگه دقت کرده باشین تو اون مکان مخفی که اون مرد پنهان شده بود، هزاران هزار اسکلت سر انسان بود که رو هم انباشه شده. تو تاریخ یاد شده که اونا در واقع سر تمام قربانیانی بوده که بعد از قربانی شدن، اهالی روستا مغزاشونو میخوردن. در کل این سریال خیلی ساید تاریکی داشت. نشون میده که چقدر ذات و ماهیت حتی \\\\\\\"یک انسان\\\\\\\" در پرورش و بال و پر گرفتن افکار عمومی و جوامع بزرگ تاثیرگذاره؛ درست مثل افکار گین گوتو که باعث شستشوی مغزی بقیه شده بود. خرافه ها تو ذهنشون مثل شاخه های درخت رشد کرده بود و اونا رو به فساد و شرارت کشوند!\\\\nدر نهایت پایان گانیبال نمی‌خواست یه پایان شاد رو به بیننده نشون بده چون سریالی که در اون صدها یا هزاران نفر قربانی میشه، چیزی به اسم پایان شاد نداره میخواد بگه که خیر همیشه بر شر قالبه و عدالت روزی برقرار میشه درست مثل دیالوگ طلایی اریگو تو قسمت آخر \\\\\\\"نمی‌تونی به نسل بعد ایمان پیدا کنی؟ اون بچه‌ها فقط میخوان زندگیشونو بکنن پس تو نمیتونی یه نفرت جدید رو به اونا قالب کنی\\\\\\\". هر چند که یک چرخه ممکنه تکرار بشه اما کی دیده که یک فصل برای ابد جاودانه باشه؟ در پس زمستان همیشه بهاره:)