BL series that I rated 7 and above

Czy można pokochać kogoś, kogo dusza pamięta, choć serce nie zna jego imienia? Czasem pewne historie nie kończą się wraz ze śmiercią — czekają, aż los da im kolejną szansę. Historia o miłości, która przetrwała czas, o duszach, które odnalazły się ponownie, i o bólu, którego nie zdołały wymazać nawet kolejne wcielenia.

Bo niektóre osoby spotykamy tylko raz, ale kochamy przez całe życie. A może nawet dłużej.

To nie był seans, to była podróż przez małą wioskę osadzoną w sercu lasu, pełną niewypowiedzianych prawd, noszącą ciężar utraconych żyć i nawiedzaną duchami tych, którzy zatracili się w rozpaczy. Wspaniała historia od początku do końca.

Historia o drugich szansach, zaufaniu, przeszłości, która nie pozwala o sobie zapomnieć, i uczuciu, które pojawia się tam, gdzie najmniej powinno.

Niektórych spotkań nie da się wytłumaczyć przypadkiem. Są spojrzenia, które wydają się znajome, więzi, których nie da się zerwać, i znaki, które pojawiają się wtedy, gdy najmniej się ich spodziewasz. Kiedy przeszłość zaczyna splatać się z teraźniejszością, a granica między przeznaczeniem a wyborem staje się coraz cieńsza, trzeba odpowiedzieć sobie na jedno pytanie — czy możemy uciec przed tym, co zostało nam zapisane?

Co zrobiłbyś, gdybyś dostał możliwość przeżycia tego samego dnia jeszcze raz? Czy próbowałbyś zmienić własne życie, czy uratować kogoś, kogo za każdym razem tracisz? Kiedy czas przestaje być linią prowadzącą od przeszłości do przyszłości, a staje się niekończącą się pętlą, każda decyzja nabiera zupełnie innego znaczenia.

Jeden żyje według własnych zasad, drugi próbuje odnaleźć się w świecie, który nie zawsze jest dla niego łaskawy. A jednak wystarczy kilka spotkań, żeby coś, co miało być tylko chwilą, zaczęło znaczyć o wiele więcej.

Najlepsza komedia jaką widziałam od lat jeśli nie w całym swoim życiu. 

Ktoś zapytał: "Po co to zostało stworzone?"

Odpowiedziałam: "Nie wiem, może po to żeby mnie uszczęśliwić".

Innymi słowy, dodatek który nikomu może nie był potrzebny, ale którego każdy chciał (wszelkie sprzeciwy odrzucone).

Czasem największym wrogiem okazuje się osoba, która kiedyś była twoim najlepszym przyjacielem. Kiedy dawne rany wciąż bolą, a zaufanie zostało zastąpione przez żal i wzajemną niechęć, trudno uwierzyć, że można jeszcze naprawić coś, co wydawało się już dawno stracone. Ale czy naprawdę łatwiej jest nienawidzić kogoś, kogo kiedyś się kochało?

Hua Yong to czarna flaga, która sprawia, że zaczynam rozumieć dlaczego ludzie pozostają w toksycznych związkach. Wybaczyłabym mu wszystko. I nawet nie musiałby przepraszać. 

Co jeśli miłość, na którą czekałeś całe życie, pojawiła się w czasach, do których nie powinieneś mieć dostępu? Kiedy los pozwala spotkać się dwojgu ludziom pochodzącym z różnych światów, uczucie szybko przestaje być tylko piękną historią, a staje się wyborem pomiędzy sercem a tym, co wydaje się niemożliwe.

To była słodko-gorzka podróż, która na długo pozostanie w mojej pamięci.

Czy można zbudować prawdziwą relację na kłamstwie, nawet jeśli kłamstwo miało chronić przed prawdą? Czasem wystarczy jedna osoba, jedno uczucie i kilka niewypowiedzianych słów, żeby wszystko, co wydawało się proste, zaczęło się komplikować. A kiedy granica między udawaniem a prawdziwymi emocjami zaczyna zanikać, trudno już powiedzieć, kto tak naprawdę kogo oszukał.

Bez wątpienia najlepsze japońskie BL jakie widziałam w życiu.

To mniej kontynuacja a bardziej część całości. Mniej dodatek a bardziej zamknięcie serii.

Pokochałam każdą parę i cieszę się, że każda z nich otrzymała właściwy czas antenowy. 

Jak dla mnie to już klasyka. Chemia pomiędzy Kristem i Singto jest po prostu najlepsza. Choć niewinność związku Arthita i Konga mnie rozbraja, nie mogę nie kochać ich historii. Lekka, słodka, niewinna i kultowa seria, która jest po prostu obowiązkowa dla fanów BL.

Kiedy Armin traci wszystko w noc, która miała być najpiękniejszą w jego życiu, budzi się 25 lat wcześniej. Tym razem zna ludzi, którym nie powinien ufać i błędy, których nie chce popełnić. Ale co zrobić, kiedy w nowej historii pojawia się ktoś, kogo wcześniej w ogóle w niej nie było?

Kiedy granice pomiędzy dobrem i złem się zacierają a prawu nie można ufać trzeba zawalczyć o sprawiedliwość własnymi rękami. Ale czy wtedy jesteś bohaterem czy złoczyńcą i kto może cię osądzić jeśli nawet sędziów można przekupić? Historia o przyjaźni, miłości, odnajdowaniu siebie i spojrzeniu na nasz wadliwy system. 

Walka z demonem, rytuały, napięcie, nadnaturalne burze, polityczno-mafijne zatargi, chińscy druidzi i przygoda, która zmieni bieg historii. A to wszystko jest tylko tłem dla bromansu, który jest w 1000% platoniczny - obejmuje tylko zaręczyny, więzi dusz, płaczliwe wyznania, przytulanie i dzielenie sypialni.

Śmierć nie zawsze przychodzi po to, by zakończyć historię. Czasem pojawia się, by zmusić nas do spojrzenia na życie z zupełnie innej perspektywy.

Historia o śmierci, tajemnicach, stracie i uczuciach, które potrafią przetrwać nawet wtedy, gdy wszystko inne powinno już się skończyć.

Czasem jedno życie kończy się, by inne mogło zacząć się od nowa. Kiedy los daje Tianowi szansę na życie, którego nigdy nie miał, prowadzi go z dala od wszystkiego, co znał — prosto do miejsca, gdzie pod rozgwieżdżonym niebem zaczyna odkrywać znaczenie odpowiedzialności, poświęcenia i miłości.

Czasem, aby odnaleźć siebie, trzeba najpierw nauczyć się żyć dla kogoś innego.

Dopełnienie, które nie było konieczne, ale które z pewnością mnie ucieszyło. 

Crossover, którego nie wiedziałam, że potrzebuję. 

Czy można naprawdę nienawidzić kogoś, jeśli całe życie ktoś wmawiał ci, że powinieneś go nienawidzić? Kiedy rodzinna rywalizacja sprawia, że dwóch ludzi zostaje zmuszonych do stania po przeciwnych stronach, trudno przyznać, że za wzajemną niechęcią kryje się coś zupełnie innego.

Przyjemny dodatek.

Beznadziejnie zagubiony szczeniak Duang poszukuje właściciela. Och, znalazł się.

Słodkie, zabawne i odrobiną głębi, której nie spodziewałam się po pierwszych odcinkach.

Ludzie dzielą się na trzy kategorie: oprawców, ofiary i obserwatorów. Ale co jeśli oprawca jest również ofiarą? Czy jeśli będąc świadkiem czyjejś krzywdy pozostaniemy tylko obserwatorami, czy będziemy moralnie lepsi niż oprawcy? I do kogo po pomoc ma zwrócić się ofiara, jeśli obserwatorzy widzą tylko to co chcą zobaczyć? Jin wierzył, że świat jest czarno-biały. Dopóki Haruki nie wciągnął go w swoją szarą codzienność. Ale razem stworzyli coś o wiele bardziej kolorowego i naprawdę dobrze się to oglądało.

Wspaniały wgląd w krąg rozrywkowy i życie idola. Doskonale pokazuje toksyczność niektórych fanów. Wątek romantyczny sprawiał, że nie mogłam przestać się uśmiechać (serio, bolą mnie policzki). 

Co jeśli po śmierci zostaje coś więcej niż tylko wspomnienie? Med, który od lat nie potrafi odejść z tego świata, zaczyna wierzyć, że nikt nigdy go nie zauważy. Aż pewnego dnia pojawia się ktoś, kto naprawdę może go zobaczyć. Jedno spotkanie wystarczy, by samotność zamieniła się w więź, która przekracza granicę między życiem a śmiercią.

Słodka historia o ekstrawertyku i introwertyku, którzy udowadniają, że przeciwieństwa często się przyciągają (i dopełniają). Las zielonych flag, zero niepotrzebnych nieporozumień ciągnących się zbyt długo. Jedyny żal: brak czasu dla trzeciej pary, która interesowała mnie bardziej niż druga 

Dowód na to, że Japończycy wymyślają dobre scenariusze, ale gry aktorskie powinni pozostawić innym krajom azjatyckim. 

Jak zaufać komuś, kto od początku może być twoim największym zagrożeniem? Kiedy przypadkowe spotkanie splata ze sobą losy dwóch ludzi, granica między niebezpieczeństwem a fascynacją zaczyna się zacierać. Im bliżej siebie są, tym trudniej rozpoznać, co jest prawdą, a co kolejną grą.

Napięcie jest zabójcze. Ale nie ma związku ze sprawą seryjnych morderstw...

Wspaniała, poruszająca historia o zakończeniu, które mnie zmiażdżyło. Chcę nienawidzić wszystkich poza Wangiem (którego chcę przytulić i ochronić przed całym złem tego świata), ale nie mogę. Ponieważ kiedy kogoś naprawdę zrozumiesz nie możesz go nienawidzić i ta drama pokazała wszystkie wady i nagi ból postaci w sposób, w którego nie można zignorować. 

Czy wiesz, że...

jestem zakochana w tej dramie.

Czy wiesz, że...

obaj chłopcy są po prostu cholernie uroczy.

Kiedy drogi Jacka i Jokera splatają się w świecie pełnym długów, kłamstw i ludzi, którzy zrobią wszystko, by dostać to, czego chcą, zaufanie staje się najcenniejszą, ale i najbardziej niebezpieczną rzeczą.

Wspaniała rozrywka. Joker skradł moje serce. Zamierzam go poślubić, proszę i dziękuję. 

Wycięto jakieś 80% fabuły z novelki, ale czy mi to przeszkadzało? Nie. Dlaczego? Bo Ngern w roli Archita to pieprzone mistrzostwo. Oat jako Dao również świetnie się spisał. Bardzo przyjemna historia, ale bardziej ucieszy kogoś kto czytał novelkę.

Gdybyś mógł cofnąć czas i zmienić jedną decyzję, zrobiłbyś to? Kawi dostaje szansę, o której marzył przez całe życie — może wrócić do przeszłości i naprawić wszystko, co jego zdaniem poszło nie tak. Ale im więcej próbuje zmienić, tym bardziej zaczyna rozumieć, że problemem nigdy nie było samo życie, lecz sposób, w jaki na nie patrzył.

Nie każda miłość przychodzi wtedy, kiedy jesteśmy na nią gotowi. Czasem pojawia się pomiędzy zmęczeniem codziennością, odpowiedzialnością za innych i świadomością, że życie nie zawsze daje nam to, czego pragnęliśmy. Jedna noc może jednak wystarczyć, by przypomnieć sobie, jak to jest czuć coś prawdziwego.

Heart skradł moje serce. 

Absurdalny pomysł na zemstę dostarczony w gorącym, zabawnym bałaganie? To danie, którym trzeba się delektować.

Bez znajomości UWMA byłoby mi ciężko docenić tę serię. Wciąż były pewne rzeczy, które mi się nie podobały jak nadmiar par pobocznych, naprawdę nie były mi potrzebne do szczęścia. Ale lubiłam poznać lepiej Wina i Teama, ich przeszłość i rodziny. To była świetna zabawa i spora porcja sentymentu po latach od seansu UWMA.

Rywalizacja, która przez lata była ich codziennością, zaczyna odsłaniać coś, czego żadne z nich nie chce przed sobą przyznać. Bo czasem granica między niechęcią a fascynacją jest znacznie cieńsza, niż chcielibyśmy wierzyć.

Historia, która umilała mi wszystkie wolne niedziele.

Zdecydowanie moja ulubiona część serii MuTeLuv. Surf i Java byli po prostu przeuroczy w tej krótkiej, ale treściwej i zabawnej serii. Zwykle nie oglądam krótkich serii bo zawsze mam po nich niedosyt, ale w tym przypadku tak nie było. Jasne, że zjadłabym więcej tego cukru gdyby stał przede mną na stole, ale historia została zgrabnie zamknięta. 

Same iskry między aktorami wystarczą żeby podpalić ląd a jeśli dodamy do tego interesującą fabułę i sympatyczne postaci poboczne to nie może zostać ocenione niżej. Niech ktoś wzywa straż pożarną. 

Czy można naprawić relację, która przez lata była pełna żalu, nieporozumień i niewypowiedzianych słów? Kiedy los zmusza dwóch skłóconych ludzi do wspólnej podróży, nie wystarczy już uciekać od przeszłości. Trzeba w końcu spojrzeć sobie w oczy i zrozumieć, co tak naprawdę doprowadziło ich do miejsca, w którym się znaleźli.

Kiedy młody stażysta trafia pod skrzydła szefa, który z pozoru wydaje się zimny i niedostępny, żaden z nich nie spodziewa się, że ta relacja zacznie przekraczać granice wyznaczone przez stanowisko i rozsądek.

Dodatek, który jest idealną kontynuacją trzymającą poziom serii.

Co zrobić, kiedy uczucia pojawiają się w niewłaściwym momencie i dotyczą niewłaściwej osoby? Vee wie, że przekroczył granicę, której nie powinien był przekraczać, ale serce nie zawsze pyta o pozwolenie. Im bardziej próbuje uporządkować swoje życie, tym bardziej komplikuje je uczucie, od którego nie potrafi uciec.

Ulepszona wersja "En of Love: Love Mechanics", która wyleczyła wszystkie moje smutki po przeczytaniu nowelki. 

Czy można oddzielić ciało od uczuć, jeśli za każdym kolejnym spotkaniem coraz trudniej udawać, że nic nie znaczycie dla siebie nawzajem?

Chociaż drama porusza bardzo poważne tematy jak nadużycie dziecka, homofobia i molestowanie seksualne, związek Uea i Kinga jest po prostu tak uzdrawiająco słodki, że idealnie to równoważy. 

Historia o nieśmiałości, samotności, przyjaźni i miłości, która nie potrzebuje wielkich gestów, żeby być prawdziwa. O tym, że czasem największą przeszkodą nie jest brak uczuć, ale strach przed tym, że ktoś może odwzajemniać je naprawdę.

To było jak terapia odstresowująca.

Kiedy pod śmiechem skrywana jest powaga a pod jasnymi kolorami - cienie depresji i traumy, wiesz że nie masz do czynienia z prostą komedią romantyczną a raczej z dramatem psychologicznym z elementami komediowymi, które czynią go lżejszym do strawienia. Ta drama jest właśnie tym i kocham ją za to.

Cóż, oceniałam każdą z par z osobna, ale wydało się właściwe ocenić całość, więc... To dobra kontynuacja pierwszego sezonu.

Nie do końca to czego się spodziewałam, ale nie jestem rozczarowana.

To nie była tylko historia o miłości — to była opowieść o uczuciach, które rodzą się tam, gdzie kończy się scenariusz. O spojrzeniach mówiących więcej niż słowa, o bliskości, której nie da się już udawać, i o dwóch osobach, które powoli gubią granicę między rolą a własnym sercem.

 Tae Myung Ha i Cha Yeo Woon podbili moje serce tak bez wysiłku, że połknęłam wszystkie odcinki za jednym podejściem. 

Nie wszystko złoto co się świeci, ale czasem kawałek węgla może okazać się nieoszlifowanym diamentem. Tak jest z tą serią, która nie reklamuje się jako nic innego niż prosta, niemal nudna historia, ale w rzeczywistości dostarcza masę słodyczy i ciepła.

Jedyną zbrodnią tej dramy jest to, że jest krótka. Wysoki sąd skazuje ją za to na niższą ocenę.

Mam tylko jedno zastrzeżenie: dlaczego to jest takie krótkie!? 8 odcinków po pół godziny to za mało na tak cudowny serial. Niewiele się tutaj dzieje, fabuły równie dobrze mogłoby nie być, wystarczy dwójka głównych bohaterów, których pokochałam od pierwszego odcinka.

Postać Jeongu jest absolutnie cudowna. Jiwon testował moją cierpliwość kilka razy, dlatego nie oceniam tego wyżej, ale ogólnie to słodka, krótka i wspaniała historia. 

Czuję się bezwstydna kiedy to oglądam. Ale chemia między aktorami obu par jest po prostu fenomenalna. Pierwsza para jest super słodka i niewinna, druga seksowna i hipnotyzująca. Dobra równowaga. Lekka, zabawna i wciągająca drama.

Podobało mi się mniej więcej tak samo jak Tajska wersja, ale oglądało się jak dwie zupełnie różne dramy, zwłaszcza, że minęły lata odkąd widziałam Tajską wersję.

Czy licealne dramy pokazały już wszystko co mogły? Ta drama udowadnia, że nie. Dużo humoru i słodyczy. 

Korea z pewnością potrafi sprawić, że niskobudżetowa drama wygląda na drogą. Fabuła jest bardzo prosta, postaci nie ma wiele, nie dzieje się tutaj absolutnie nic nowego ani zaskakującego, ale... główni bohaterowie i rozwój ich związku są tak interesujący sami w sobie, że nie sposób się nudzić.

Początkowo miałam problem żeby się w to wciągnąć, ale kiedy fabuła zaczęła się rozwijać poza licealne komediowe romansidło - zakochałam się.

Czy sen może być początkiem czegoś, czego nie odważyłbyś się zrobić na jawie? Kiedy sny zaczynają mieszać się z rzeczywistością, a osoba pojawiająca się w nich okazuje się kimś, kogo znasz od lat, granica między tym, co wyobrażone, a tym, czego naprawdę pragniesz, zaczyna znikać.

Historia o pierwszej miłości, niepewności, przyjaźni i uczuciu, które pojawia się bez ostrzeżenia. O tym, że niektóre z najważniejszych osób w naszym życiu pojawiają się zupełnie przypadkiem — ale pozostają z nami już z własnego wyboru.

Co jeśli nagle zacząłbyś tracić coś, co przez całe życie uważałeś za oczywiste? Mhok miał tylko pomóc Dayowi przygotować się na utratę wzroku, nauczyć go odnajdywać się w świecie, który z każdym dniem stawał się coraz ciemniejszy. Nie spodziewał się jednak, że to właśnie on pokaże mu, jak wiele można jeszcze zobaczyć, nawet kiedy oczy przestają widzieć.

Czy można zbudować zaufanie z kimś, kto od pierwszego spotkania doprowadza cię do szału? Kiedy dwóch zupełnie różnych ludzi zostaje połączonych przez okoliczności, początkowa niechęć powoli ustępuje miejsca ciekawości, trosce i więzi, której żaden z nich się nie spodziewał.

Kocham novelkę i byłam wniebowzięta gdy wyszła drama. Wybór aktorów jest po prostu doskonały. Wyglądają nawet lepiej niż w mojej wyobraźni podczas czytania.

Znacie ten moment kiedy jesteście świadkami czegoś co ma potencjał stać się bardzo toksyczne i w waszej głowie rozbrzmiewa cichy dzwonek ostrzegawczy? Już sama przyjaźń między Rayem, Chueam, Mew i Bostonem dawała mi ten dzwonek ostrzegawczy. Ale potem doszły romantyczne zainteresowania - Nick, Sand, Top i nagle w mojej głowie rozbrzmiał hałas dziesięciu wozów strażackich jadących na sygnale do wielkiego pożaru. 

Można też opisać tę dramę krócej: to oglądanie wraku pociągu - przerażające, okropne i hipnotyzujące.

Ta drama to mocne 8 i pół. Dałabym 9 gdyby nie to, że niektóre wątki zostały jedynie poruszone a nie rozwinięte i rozwiązane przez co mam kilka pytań, wątpliwości i czuje niedosyt.

Czy można udawać, że to tylko układ, kiedy serce zaczyna mieć własne plany? Wandee i Yak mieli dostać od siebie dokładnie to, czego potrzebowali — bez zobowiązań, bez pytań i bez uczuć. Problem zaczyna się wtedy, gdy granice, które miały ich chronić, zaczynają powoli znikać.

Postać Fah była miodem dla oczu i duszy, ale choć wyszłabym za niego za mąż bez zastanowienia, to Typhoon podbił moje serce. Sama konstrukcja tej postaci była wspaniała, głęboka i doskonale niedoskonała, ale aktorstwo Tonliewa uderzyło mnie z siłą Mjolnira. Każda scena, w której płakał sprawiała, że chciałam owinąć go w koc i iść skopać tyłek temu, kto doprowadził go do łez. 

Krótka, prosta, słodka historia o nie tak nieodwzajemnionej miłości. 

To była przygoda pełna śmiechu i wzruszeń, zaskakujących zwrotów akcji z satysfakcjonującym zakończeniem. 

Czy ten stewardes mógłby wpuścić tego szczeniaka na pokład samolotu? On obiecuje, że wywoła tylko masę chaosu, kupę śmiechu i wystarczająco dużo wzruszeń żeby spowodować awarie wszystkich silników.

Lekka i bardzo zabawna historia o miłości do muzyki... i przystojnych chłopców :)

Udana kontynuacja trzymająca poziom poprzedniej części. Wszyscy otrzymali szczęśliwe zakończenie i bardzo mnie to cieszy. Niektóre serie nie potrzebują dopowiedzeń, 2gether tego potrzebowało i otrzymało. 

Co się dzieje, kiedy zaczynasz kwestionować zasady, których przez całe życie kazano ci przestrzegać? W świecie, w którym każdy ma swoje miejsce, a sprzeciw może mieć konsekwencje, pojawia się ktoś, kto zmusza do zadawania pytań, których lepiej było nigdy nie zadawać.

Co mogę powiedzieć? Jestem frajerką dla podróży w czasie. Już sam ten wątek wystarczył żebym się zakochała. Wszystko inne było tylko przyjemnym dodatkiem.

Oglądałam zarówno pierwszą jak i drugą wersję. I oba mają swoje wady i zalety, ale zdecydowanie preferuję tą. Bas i God byli wspaniali w rolach Wayo i Phana. Podobała mi się ich gra aktorska, ale przede wszystkim spełniali moje wyobrażenia co do postaci po przeczytaniu novelki. Ta sama para nie podobała mi się w drugiej, nowszej wersji.

Mamy tutaj trójkąt, ale w przeciwieństwie do wielu innych, nie od razu wiadomo z kim skończy Taegyeong.  Postaci były tak dobrze wykreowane, oglądanie ich rozwoju było czystą przyjemnością. 

To jest po prostu dobre. Fabuła jest ciekawa, chemia między aktorami dobra, idealny balans pomiędzy poważnymi i zabawnymi scenami. Trzeba obejrzeć.

Nie tak dobre jak pierwsza seria. Brakowało mi tutaj pewnej równowagi.  Ale to dobra kontynuacja. 

Czy może istnieć cudowne BL bez wyznań miłosnych, pocałunków, seksu a nawet bardzo wyraźnych insynuacji a równocześnie nie być mylone z czystym bromance?  To dowód na to, że może. 

Niewiarygodnie wciągająca drama, niestety przerwana w połowie.  Chemia pomiędzy aktorami niesamowita i choćby dlatego warto obejrzeć. Czy to już nie klasyka gatunku? 

Singto... Och, Singto. Jego gra aktorska jak zawsze w punkt. Kocham go w każdej roli. W tej również nie zawiódł. Maze to manipulant pozbawiony sumienia. Zrobi wszystko dla zysku i gra ludźmi jak na skrzypcach. Singto pięknie to pokazał swoją mimiką twarzy, modulacją głosu, gestami i oczami.

Dałabym 9 gdyby zakończyło się na 10 odcinku. Szczerze, za dużo angstu i zniszczyło mój pogląd na silną postać Gene.

Wciągnęło mnie od pierwszych minut. Komediowe sceny sprawiały, że śmiałam się w głos, a wzruszające sceny sprawiały, że chciałam płakać. Podobały mi się postaci, pomysł na fabułę, ścieżka dźwiękowa i aktorstwo. Oceniałabym wyżej gdyby zakończenie było nieco inne. 

Wciągająca historia. Pierwsza słodka i prosta, druga trochę bardziej skomplikowana, ale równie słodka.

Bardzo zabawna komedia romantyczna. Bardzo polubiłam głównych bohaterów i szczerze nie mogłam się doczekać nawet najmniejszej interakcji między nimi. Piszczałam jak głupia.

Zaczęłam oglądać dla Ponda i dla niego głównie zostałam, choć Maxky również mnie zauroczył. Ich postacie również były dość interesujące, choć Jo bardziej niż Hill. Obie pary polubiłam, ale gdybym miała wybierać między nimi wybrałabym JoNorth.

OGŁOSZENIE! Poszukuję męża takiego jak Jo. Nie mam dużych wymagań - musi być tylko równie przystojny, słodki, bogaty, słodki, mądry, słodki... czy wspominałam o słodkim? 

Zakochałam się w tej historii, ale zakończenie sprawiło, że krzyczałam z frustracji. 

Historia o dzieciach, które rzeczywiście zachowują się jak dzieci. Zaskakująco, jest to bardziej urocze niż irytujące.

Wciąż uważam, że brak wszystkich członków JASP.ER i ich partnerów w rolach głównych to strata, ale mimo to przyjemna drama. 

Poszło zupełnie inaczej niż się spodziewałam, ale nie mogę powiedzieć, że mnie to rozczarowało. Pochłonęłam tę serię jednym kęsem i było pysznie. 

Elementy nadprzyrodzone i kwestie religijne przedstawiono w interesujący sposób. Jednak to postaci podbiły moje serce. Szczególnie lubiłam zakończenie.

Nie każda tajemnica skrywa odpowiedzi, których desperacko szukamy. I nie każda historia miłosna kończy się szczęśliwie — niektóre uczą nas jedynie, jak wiele jesteśmy w stanie poświęcić dla drugiego człowieka.

To było słodkie jak... miód. 

Im mniej powiem tym lepiej. Ale poważnie. Jak historia, która zaczęła się mocnym 10/10 zakończyła ledwo na 6/10? Daję 8 ponieważ absolutnie kocham pomysł i Ongse, ale to bardzo naciągana i nierzeczywista ocena. 

Jedna z tych serii, które pozytywnie cię zaskoczą jeśli podejdziesz do niej z niewielkimi oczekiwaniami i całkowicie cię rozczaruje jeśli twoje oczekiwania przed seansem będą zbyt wielkie. Ale wciąż najlepsza seria BL o wampirach jakie widziałam. 

Ta drama ma mnóstwo wad, ale chyba to co najbardziej mi się w niej podobało to rozwój postaci. Dwaj główni bohaterowie byli tacy niedojrzali i irytujący na samym początku, ale z czasem dojrzewali, uczyli się od siebie nawzajem i stawali się bardziej świadomi ludzi wokół nich, ucząc się równoważyć rzeczy w swoim życiu. 

Połączenie znanych mi wątków z Pamiętników Księżniczki, Igrzysk Śmierci, Harry'ego Pottera i arcu Lawa (Flevance) w One Piece. Czy to mnie bawiło? Nawet bardzo. Czy mi to przeszkadzało? W ogóle.