BL series that I rated 7 and above

Rozwiązywanie zagadki kto jest zabójcą, zgadywanie kto będzie kolejną ofiarą i obserwowanie rozwoju związku głównych bohaterów sprawiło mi mnóstwo frajdy. 

To naprawdę prosta historia, ale tak dobrze poprowadzona i zagrana, że nawet nie zauważyłam upływu czasu podczas oglądania wszystkich odcinków przy jednym podejściu. 

To nie jest historia o tym jak przeciwieństwa się przyciągają. Ani nawet o tym jak kontrasty uzupełniają się nawzajem. To historia o odnajdowaniu siebie, kiedy zwątpienie we własne zdolności i nieprzyjazne otoczenie popychają cię w ciemne miejsce we własnej głowie. To historia o znajdowaniu drogi ponownie po zbłądzeniu z oświetlonej ścieżki.

Szczerze mówiąc ta drama ma więcej zalet niż wad, ale tylko jedna wada wystarczyła żeby zepsuć mi sporo zabawy z oglądania. Mianowicie - matka Wayu. Kto wie ten wie.

Pomysł ciekawy a wykonanie jeszcze lepsze. 

Ogólnie nie jestem wielką fanką historii o dzieciach, ale miło było znowu zobaczyć naszych bohaterów. Jednak liczyłam raczej na dodatkową historię z drugiego uniwersum. 

Równie przyjemna jak pierwsza część, ale o wiele bardziej wciągająca.

Trochę za bardzo przedłużali niektóre rzeczy. W zasadzie gdyby zamknęli fabułę w 6 odcinkach albo zamiast tego dodali nowy wątek, byłoby o wiele lepiej. Ale ogólnie bardzo przyjemnie się oglądało.

Miły dodatek zamykający serię.

Zakończenie, którego nie potrzebowałam, ale które zjadłam z apetytem. 

Przesympatyczna a przy tym dojrzała historia o miłości, akceptacji i rodzinie. Początkowo wahałam się oglądać z powodu różnicy wieku i związku między nauczycielem i uczniem, ale w końcu się przemogłam i nie żałuję.

To najsłodsza część z cyklu Syndromu Sztokholmskiego. I czyż nie jest to okropnie świetne? Czuję się taka winna, że podobają mi się te powiewające dziko na wietrze czerwone flagi...

Bardzo niewinna, bardzo zabawna historia o nieco zwariowanej, ale przesympatycznej parze. 

Pierwsze dwa odcinki przetestowały moją cierpliwość, ale od trzeciego było już tylko lepiej i lepiej. 

Historia o tym jak zawsze powinno się być sobą i nie udawać kogoś innego. 

Słodka historia o dwóch różnych osobowościach wychowanych w różnych okolicznościach, które uczą się od siebie nawzajem i wspólnie rozwijają. Bardzo przyjemna seria. 

Potrzebowałam obejrzeć tę dramę dwukrotnie i dopiero za drugim razem mogłam ją docenić.

W niektórych momentach fabuła mnie nie porwała, dlatego niska ocena, ale ogólnie to fajna i oryginalna drama.

Oceniłabym wyżej gdyby odcinki były trochę dłuższe i pozwoliłyby mi zagłębić się nieco bardziej w życie osobiste i uczuciowe głównych postaci. 

Fabuła bardzo oryginalna i podobało mi się to jak nieoczywiste było wszystko aż do niejasnej wzmianki o działaniu mózgu przed śmiercią z braku tlenu. Wtedy wszystko nabrało sensu. To co mi się nie podobało to bardzo wyraźne wyrysowanie granic moralnych na sam koniec, choć wcześniej były one bardzo rozmyte (i właśnie to mnie urzekło). 

Zmienię ocenę na wyższą JEŚLI powstanie drugi sezon, który zapewni mi właściwe zakończenie tej dramy.

Lekcja o tym jak ważna jest komunikacja z innymi ludźmi, jeśli nie chcemy niepotrzebnie cierpieć ani powodować niepotrzebnego cierpienia. 

Pierwsze odcinki były czystym chaosem, ale kiedy fabuła się rozkręciła naprawdę się wciągnęłam. Rozwiązanie zagadki Mistrza było dla mnie bardzo satysfakcjonujące. 

Potrzebowałam dwóch podejść do tej dramy, ale kiedy przebrnęłam przez pierwszy odcinek (a nie było to łatwe), zaczęłam się wciągać. 

To taki banał. Ale dobrze zagrany i zapewniający świetną rozrywkę na chwilę. 

Kohei to samotna wyspa. Toichi to śmiałek, który nie tyle rozbija się ja jego brzegach co całkowicie przejmuje cały ląd. Toichi'emu nie straszne wzburzone morze ani głodne rekiny wokół wyspy. A wyspa zaczyna odpowiadać - szeptem wiatru w koronach drzew, drżeniem ziemi i rozkwitem dzikich kwiatów o zachwycających kolorach. Toichi buduje most. Masywny, wzbudzający emocje i stały. Wyspa nie jest już samotna.

Zdecydowanie moja najmniej ulubiona część serii, ale nie dlatego, że nie lubię Nao i Tigera. Ich historia sama w sobie jest interesująca a charakterystyka postaci dobra. Kocham novelkę. Problemem jest raczej to, że fabuła czuje się mocno pospieszona w niektórych momentach a w niektórych zbyt powolna. Brakuje mi równowagi.

Miejscami zbyt poważnie. Miejscami zbyt niepoważnie. Równowaga była bardzo krucha a czasem nie było jej wcale. Co czyniło mnie dość sfrustrowaną. Dla fanów Juniora i Marka pozycja obowiązkowa bo jeśli czegoś tej dramie nie brakuje to chemii między głównymi aktorami.

Opowieść o dwóch osobach naznaczonych przeszłością, które spotkały się po latach po przeciwnych stronach tej samej tragedii. Czasem osoba, która zna nasze najgłębsze rany, może stać się jedyną, przy której przestają boleć.

Słodka historia o morzu, które spotkało niebo. 

Dobra kontynuacja głównej serii. 

Króciutka, ale przyjemna drama, która była powiewem świeżego (wiejskiego) powietrza.

Pierwsza drama BL jaką widziałam, więc mam sentyment. To nie jest skompilowana historia, trochę brak jej emocjonalnej głębi, ale lekko i szybko się ogląda. Na pewno dobry wybór na pierwszą dramę BL :)

Obejrzałam jeden odcinek i porzuciłam. Potem dałam tej dramie jeszcze jedną szansę. Szczerze mówiąc moim problemem była homofobia Tona. Naprawdę nie lubię, gdy jeden z bohaterów BL jest homofobem i nagle zostaje gejem. 

Ogólnie drama raczej przyjemna, chociaż nie należy do najlepszych, to pewne.

To nie jest bromance i nikt mi nie wmówi inaczej. To po prostu bardzo ocenzurowane BL. Mimo to seria krótka i bardzo sympatyczna. Szkoda, że zakończyło się tak szybko.  Pokochałam głównych bohaterów. Gdyby dali więcej insynuacji związku między nimi, dałabym 8,5/10.

Miłość nie zawsze jest spokojna i prosta. Miłość Pet'a i Kao na pewno nie jest. Jest pełna zazdrośni, nieporozumień, niewypowiedzianych słów i słów, które nigdy nie powinny rozbrzmieć na głos. Jest boleśnie nieidealna, chaotyczna i pozostawia ukłucie w sercu nawet po zakończeniu seansu. Ale i tak warto ją poznać.

Zalecam najpierw obejrzeć "Kiss Me Again".

Przyjaźń wyznacza granice. Miłość je przekracza.

Historia o dwójce przyjaciół, którzy poddali się pożądaniu i przekroczyli granicę, której nie powinni byli przekraczać. Biorąc pod uwagę ich okoliczności nie mogło się to skończyć niczym innym niż chaosem, próbami i bólami serca.

Pomijając kiepskie efekty specjalne, raczej dobrze się bawiłam podczas seansu a zakończenie było niezłe.

Bardzo zabawna, nieco przerysowana komedia romantyczna. Bardzo sympatyczne postacie.

Gdyby nie odcinki 7 i 11 dałabym o wiele wyższą ocenę. Poza absurdami w tych dwóch odcinkach reszta historii była interesująca. 

Żadna inna drama nie pobije tej w ilości postaci, które chciałam kopnąć w zęby i utopić w cemencie. 

Book i Force to moi faworyci i obejrzałam to dla nich, ale fabuła do mnie nie trafiła.  Raczej nudna, ale niekoniecznie zła historia. Istnieje tylko 8 odcinków (dla mnie) i tylko tyle oceniono. 

Sympatyczna drama, ale  mogło być o wiele lepiej. 

Sceny seksu głównej pary przypominały wycięcia z kiepskiego porno między dziką bestią a bezradną dziewicą, ale ratowały to sceny drugiej pary - zarówno "łóżkowe" jak i emocjonalne. Gdyby nie druga para oceniłabym 6/10. 

Dobra komedia romantyczna, dużo się śmiałam.

Miejscami odrobinę niezręczne, ale ogólnie przyjemne do oglądania.

Miły dodatek.

Postać Sola urocza, postać Guia bardzo odważna. Absolutnie zakochałam się w Kao a jego związek z Phu skradł moje całe zainteresowanie.

Realistycznie przedstawione związki nastolatków, ich niepewności, tudzież arogancje wynikające z braku życiowych doświadczeń. Ale przedstawione w słodki sposób, bez udziału narkotyków, alkoholu i seksu. 

Komedię można zbudować na czymś więcej niż banałach. Tutaj jeden banał goni drugi. Ogólnie nie jest to zła drama, po prostu nie tak zabawna jak oczekiwałam, że będzie.

Nie satysfakcjonuje mnie zakończenie, ale poza tym fajnie się oglądało. OffGun przynajmniej nigdy nie zawodzą z chemią i humorem. 

W tej sersji 2moons nie lubiłam zbytnio głównej pary. Nie przekonywała mnie gra aktorska. Ale kochałam pary poboczne. Kit podbił moje serce.

Zamknęłam drzwi? Zasłoniłam okna? Chyba sprawdzę jeszcze raz przed przebraniem się i pójściem spać... Mam ciarki. Prześladowcy są przerażający. 

Szkoda, że RJ i Alex nie otrzymali więcej czasu na ekranie. Ogólnie przyjemny seans, ale czegoś mi zabrakło. 

Fabuła nieco banalna, ale interesująca. Chemia między aktorami świetna. Naprawdę chciałabym żeby odcinki były dłuższe i miały okazje zagłębić się nieco bardziej w postaci. 

Czy Koreańczycy lubią nas torturować tworząc takie krótkie serie? Chcę jeszcze!

Klah i Tum potrzebują swojej własnej serii, proszę!

Opowieść o tym, że wiara w siebie może wznieść cię na szczyt a przyjaciół można poznać nawet w najmniej oczekiwanych miejscach. Czasami błędnie zinterpretowana rada może poprowadzić cię drogą, którą nigdy nie spodziewałeś się kroczyć... ale która zawsze była ci przeznaczona. Słodka historia, ale dla mnie miejscami nudna. 

Oglądałam tę dramę dwa razy. Pierwszy raz w dniu premiery w połowie 2023 roku i ponownie na początku 2026. I muszę powiedzieć, że drugi odbiór był dla mnie o wiele przyjemniejszy. Chyba czasami trzeba wrócić do niektórych rzeczy, których się nie lubiło z otwartym umysłem i może nas czekać miła niespodzianka. 

Bas jeszcze nigdy nie wyglądał bardziej uroczo.

Maxky jeszcze nigdy nie miał roli, która tak bardzo oddawałaby jego prawdziwy charakter (czy jesteśmy pewni, że Thi nie był wzorowany na nim?). On nawet nie musiał grać...

Ale 90% mojej uwagi ukradła druga para: Jack i Ten.

Banalnie, ale zabawnie. 

Szczerze mówiąc nie podobał mi się wątek handlu dziećmi. A ponieważ w zasadzie cała fabuła opierała się na tym, dość trudno mi było docenić ten serial. Jest dobry, po prostu nie w moim guście. Jednak podobała mi się końcówka.

Pierwsze odcinki mnie porwały, ale późniejsze gdzieś mnie zgubiły. Dobra drama z interesującym pomysłem, ale nie utrzymała mnie w napięciu przez cały seans.

Zabawna, wciągająca, urocza historia. Nie do końca romans, raczej pokazująca etap "przed" wejściem w związek. 

Podobało mi się spojrzenie na różne światy po życiu. Zagadka była ciekawa. Momentami było zabawnie, momentami trochę absurdalnie, ale nigdy nudno. Jak na krótką dramę nie było źle.

Pomimo licznych luk w fabule, to miało swój urok.

To było w cholerę słodkie. Byłoby świetnie gdyby odcinki były dłuższe niż niespełna 2 minuty żeby porządnie zagłębić się w postaci i ich uczucia bo seria miała spory potencjał.

Trochę jak sportowa wersja Bad Buddy. Tylko odrobinę mniej zabawna i mniej urocza. Zaczęłam się wciągać dopiero w 4 odcinku.

Gdyby nie ta gra aktorska, która jest bardzo... japońska. Ech. Ale ogólnie historia strasznie słodka i przyjemna.

Mega urocza historia, ale czegoś mi w niej brakowało. To takie uczucie, jakbym przeczytała prolog książki i przeskoczyła do ostatniej strony... Był początek i koniec, ale brakowało rozwinięcia?

Było przyjemnie... ale nudno. Próbowałam, naprawdę. Słyszałam same zachwyty nad tą serią, więc chciałam dać jej szansę. Widziałam dwa razy, ale jednak nie mogłam się w to wciągnąć. Raczej nie obejrzę drugiego sezonu, ale niekoniecznie żałuję, że obejrzałam ten.

Moje zachwyty były mniej liczne niż przekleństwa z frustracji... Matka Nuanga i Chopper to zdecydowanie najlepsze postaci w tej serii. Niestety, chociaż bardzo lubię Phuwina i Ponda a samo ich aktorstwo było bardzo dobre, brak komunikacji między ich postaciami i kiepska próba twórców by wepchnąć mi do gardła odkupienie rodziców Palma zaniżyły całą ocenę.

Nie potrafię ocenić tej dramy. Fabularnie miała mnóstwo błędów logistycznych i dziur, zbyt wolno nabierała rozpędu. Ale postaci było interesujące, rozwiązanie zagadki mniej lub bardziej zaskakujące, sceneria była piękna, ścieżka dźwiękowa dobrze dopasowana, dialogi niezłe, aktorstwo nie zawodziło a chemia między Maxem i Tulem wciąż genialna.

Historia o stracie, rodzinie, drugich szansach i uczuciu, które pojawia się pomiędzy mruczeniem kotów a kolejnymi próbami uratowania tego, co wydawało się już stracone. Bo czasem to właśnie ci, których najbardziej chcemy się pozbyć, pomagają nam odnaleźć drogę do domu.

Rin chciał tylko zemścić się na byłym, ale jeden fatalny błąd sprawia, że klątwa spada na Khobfaha. Teraz, żeby naprawić własny bałagan, musi trzymać się blisko człowieka, którego sam skazał na pecha. Tylko że im bardziej próbuje odwrócić zły los, tym trudniej powstrzymać uczucia.

Czy można zakochać się w kimś tylko dlatego, że potraktowało się go jak wyzwanie? Dean jest przyzwyczajony do tego, że potrafi oczarować każdego. Moth jest natomiast ostatnią osobą, która zamierza ulec jego urokowi. To, co miało być tylko zabawą i próbą udowodnienia własnych możliwości, szybko zaczyna wymykać się spod kontroli, kiedy gra przestaje być grą.

Historia o pierwszej miłości, zazdrości, dorastaniu i strachu przed utratą najważniejszej osoby. O tym, jak trudno powiedzieć „kocham cię”, kiedy boisz się, że te dwa słowa mogą zmienić przyjaźń, którą budowaliście przez całe życie.

Kiedy Great, współczesny lekarz, niespodziewanie trafia do przeszłości i budzi się w ciele człowieka, którego wszyscy darzą niechęcią, jego życie zostaje wywrócone do góry nogami. W świecie, w którym nie zna ani zasad, ani ludzi, musi odnaleźć własne miejsce.

Czy można zmienić przeznaczenie, jeśli los już dawno zdecydował, kim masz być?

Kiedy przypadkowa sytuacja zmusza Hinatę i Sorę do udawania pary, żaden z nich nie spodziewa się, że ta niewinna gra zacznie coraz bardziej przypominać prawdziwe uczucie.

Nie każdy książę poza scenariuszem bajki okazuje się równie czarujący. Tak jak nie każdy idol okazuje się idealnym człowiekiem, którego fan sobie wyobrażał gdy podziwiał go z daleka. Do niektórych prawd nigdy nie powinnyśmy się zbliżać - jeśli nie chcemy zostać zranieni.