What kind of plot is this? What kind of cast is this? And what kind of spiral have we fallen into?
At first, the story seems fairly straightforward. But once you realise there are two versions of the same man, things start getting complicated. Addition to that, a protagonist who is unable to leave his home and struggles with psychological issues, and a plot that keeps branching out as more and more characters become involved, and before long, you find yourself wondering, Where on earth is this drama going?
It is incredibly difficult to explain what I mean without giving away spoilers, but this is definitely one of those dramas where, the moment you think, “Okay, I’m sure I’ve figured it out,” you immediately find yourself going, “No way. Surely they wouldn’t mislead us that much... right?” The fact that it combines thriller, psychological drama and mystery was another element that made it especially enjoyable for me. Now that we are slowly saying goodbye to summer and the nights are getting longer, I can honestly say this was the perfect drama for the season.
As for the cast, this was actually my first time watching Ryu Jun Yeol. I know what you’re thinking: “Wait, what? You’ve never watched the Reply series?” NO, GUYS, I HAVEN’T. PLEASE DON’T COME FOR ME. 😂
Jokes aside, I think some very clever choices were made when putting this cast together. Jun Yeol and Noja, the older guy he hangs around with—who is tough without being too tough—make a fantastic duo. I feel like I’ve seen Sul Kyung Gu in something before, but even if I haven’t, then that is definitely on me. Sir, how on earth did you film those scenes at your age?! His performance was phenomenal, and he absolutely did justice to the action sequences.
The other actor playing Rat is Park Yoon Ho. He is still a relatively new face, but if you knew nothing about him, you could easily assume he had been acting for years. I think he handled such a demanding drama remarkably well. He may not have that many scenes, but he appears at some of the most crucial moments. And considering the age gap between him and the lead actor, I think you’ll understand exactly what I mean once you watch it.
Lee Kyu Hyung, whom you may recognise from All of Us Are Dead and Happiness, was as good as ever. Overall, the cast is genuinely excellent, but I think Ryu Jun Yeol deserves a special mention. He portrayed two completely different characters incredibly well. The way he uses his facial expressions, his mannerisms and body language—even the subtle change in his voice—was amazing. It actually made me wonder why he has appeared in relatively few dramas and why we haven’t seen more of him.
And then there’s Kim Sung Oh... What a performance. There genuinely seems to be no role this man cannot pull off. You can watch him play the biggest idiot imaginable in one project and then see him as a full-blown gangster type in another. This man was simply born to act!
Although the drama generally maintains a tense atmosphere with plenty of intense and heavy scenes, the comedy introduced particularly in the final two episodes helps lighten the mood. I really enjoy it when dramas like this make use of what we call comic relief in literature. I think it was in the penultimate episode when Noja walked inside without taking off his shoes and Seung Gyu said, “Are you American or something? Why are you walking inside with your shoes on?” I genuinely burst out laughing.
There is also a nice touch of irony in the way the Korean police, who are praised by Noja early in the drama, end up in some rather ridiculous situations during the final two episodes. They are never portrayed as completely incompetent, of course, but their naïveté and occasional foolishness are captured really well. I especially loved the maknae of the team and Sun Yong’s relationship with his superior.
As for the story of the three friends, which lies at the heart of the drama, no matter how tragic their past may be, considering where everything eventually leads, I definitely cannot say that Rat was justified in what he did.
The message the story gives us is actually very clear: malicious envy does not disappear until the very thing that provokes it is destroyed. And once such envy takes root, all the other diseases of the nafs follow in its wake.
I couldn’t help thinking about the many hadiths concerning envy and the way a person ultimately wrongs their own soul through it, particularly sayings such as, “Envy is such a disease of the soul that no physician can cure it unless Allah Almighty grants His aid,” and “Envy consumes good deeds just as fire consumes wood.”
Perhaps the Turkish subtitles rendered the concept simply as kıskançlık (“jealousy”), but if I were translating the drama into Turkish myself, I would undoubtedly choose haset. The closest English equivalent would perhaps be malicious envy: not merely wanting what another person possesses, but being unable to bear the fact that they possess it at all. Jealousy feels too weak a word for what lies at the heart of this story. Rat’s condition, in particular, feels like an almost literal manifestation of the saying, “Envy is such a disease of the soul that no physician can cure it unless Allah Almighty grants His aid.”
In that sense, I would actually say the drama has considerable depth. You could probably even write an entire piece analysing it from a spiritual or Sufi perspective, because the relationship between Rat and Mun Jae is neither a simple falling-out between friends nor merely a story of revenge.
Finally, we see just how carefully the protagonist’s name was chosen: Je Mun Jae. When interpreted in Korean, it can evoke something along the lines of “my problem” or “my issue.” As you watch Mun Jae struggle with his personal problems and family circumstances, you begin to see how fitting his name really is—as though the name itself has somehow seeped into his life and shaped it.
The name Rat, meanwhile, comes from the story within the story that serves as the starting point for the entire plot. In that tale, a rat eats human fingernails and takes on human form. But here is the real question: does eating human fingernails truly make a rat human?
For some reason, that immediately reminded me of Animal Farm. Maybe you’ll see what I mean once you watch it, but I think this, too, can be interpreted through the concept of the nafs, the lower self or ego. Like I said, there is actually a lot more depth here than it may initially seem.
All in all, I thought this drama was absolutely fantastic. I could probably write pages and pages more about it, but I think I’ll leave it here.
Bu nasıl bir kurgu, bu nasıl bir kadro, bu nasıl bir sarmal?
Başta basit bir kurgu gibi görünse de aynı adamdan iki tane olmasıyla olayların karmaşıklaştığı, baş karakterin dışarı çıkamayan ve psikolojik sorunları olan bir karakter olmasının yanında olayların içine kişiler dahil oldukça dallanıp budaklanan ve bu dizi nereye gidiyor dedirten bir kurguyla karşı karşıya kalıyorsunuz. Spoiler vermeden meramımı anlatmak çok zor ancak kesinlikle izlerken "tamam ya, eminim" dediğiniz anda "yok artık ya, o kadar da yanıltmazlar herhalde" derken buluyorsunuz kendinizi. Dizinin gerilim psiko-gizem olması benim açımdan ayrı tat katan unsuruydu. Artık yaza veda etmeye başladığımız şu günlerde gerçekten uzayan gecede iyi gitti diyebilirim.
Dizinin kadrosuna gelecek olursak; başrol Ryu Jun Yeol'ü ilk kez izledim. Şimdi kesin "Aa, nasıl ya? Sen Reply serisini izlemedin mi?" diyeceksiniz. HAYIR ARKADAŞLAR İZLEMEDİM, ÜSTÜME GELMEYİN 😂 Şaka bir yana bence kadro mühendisliği yapılırken çok zekice hamleler yapılmış. Hem Jun Yeol hem de beraber takıldığı ağır ama ağır olmayan ağabeyimiz Noja ile de harika bir ikili olmuşlar. Sul Kyung Gu'yu daha önce izledim diye hatırlıyorum ama izlemediysem de kesinlikle kabahat bende diyebilirim. Ağabey, siz bu yaşta o sahneleri nasıl çektiniz ya? Muazzam bir oyunculuk ve aksiyon sahnelerinin gerçekten hakkını veren bir isimdi. Rat'i canlandıran diğer bir oyuncu ise Park Yoon Ho'ymuş. Henüz yeni bir isim ancak hiç bilmeyen biri senelerdir oyuncu sanabilir. Bence böyle ağır bir dizinin altından güzel kalkmış. Belki çok sahnesi olmayabilir ama çok can alıcı yerlerde görüyoruz kendisini ve başrolle arasındaki yaş farkını düşünecek olursak izlediğinizde bence siz de bana hak vereceksiniz. All Of Us Are Dead ve Happiness'ten de tanıyacağınız Lee Kyu Hyung bildiğimiz gibiydi. Genel hatlarıyla kadro gerçekten çok iyi olsa da bence Jun Yeol'a gerçekten parantez açmak lazım. İki farklı karakteri de çok iyi vermiş. Mimiklerini kullanış şekli, hâl ve hareketleri hatta bence sesindeki o değişim bile muazzamdı. Neden çok az dizide oynamış ve kendisini neden çok görememişiz diye bir sorguladım. Bir de bir de Kim Sung Oh... Müthiş bir oyunculuk. Bu adamın giremeyeceği hiçbir rol yok. Onu çok salak ve avanak rollerde de görebilirsiniz böyle mafyatik bir tip olarak da. Kesinlikle oyuncu olmak için dünyaya gelmiş birisi!
Onun dışında dizi genel olarak hareketli ve ağır sahnelerle devam etse de, özellikle son iki bölümde verilen komedi ile o ağır hava biraz hafifletilmiş. Edebiyatta comic relief dediğimiz şeyin bu tarz dizilerde kullanılması hoşuma gidiyor. Özellikle son bölümden önceydi sanırım Noja'nın içeriye ayakkabıyla girmesi üzerine Seung Gyu'nun "Sen Amerikalı mısın? Ayakkabıyla içeri giriyorsun?" dediği yerde gerçek manada kahkaha attım! Dizinin başında Noja'nın ağzından övülen Kore polisinin son iki bölümde düştüğü komik hâller de ironinin nasıl ince bir şekilde verildiğini ortaya koymuş doğrusu. Tabii ki çok beceriksiz göstermemişler ama o saflık ve salaklık iyi yansıtılmış. Bilhassa ekipteki maknae ve Sun Yong'un amiriyle olan ilişkisi çok güzeldi.
Dizinin ana konusu olan üçlü arkadaşınsa hikâyesi bence ne kadar trajik olsa da olayların geldiği boyutta kesinlikle Rat'i haklı bulmadığımı belirtmek isterim. Senaryonun bize vermiş olduğu mesaj ise çok açık: haset edilen şey ortadan kalkmadıkça haset de ortadan kalkmaz. Onun arkasından da zaten diğer bütün nefsi hastalıklar gelir. Aslında insan ister istemez "‘Hased öyle bir ruh hastalığıdır ki, ona hiç bir doktor çare bulamaz. Yeter ki Allah (c.c.)’ın yardımı tahakkuk etsin.' ve "Hased, hasenatı yer tüketir, tıpkı ateşin odunu yiyip tükettiği gibi." hadisleri başta olmak üzere hasetlikle ilgili bir sürü hadis-i şerif ve bununla alakalı insanın nefsine zulmettiği aklımda döndü durdu. Belki Türkçesinden izlerken bunu "kıskançlık" olarak çevirmiş olabilirler lakin ben bunu Türkçeye çevirecek olsam muhakkak haset kelimesini kullanırdım. Çünkü kıskançlık bu dizinin ana konusu açısından ifade olarak zayıf kalıyor. Rat karakterinin durumu ise "Hased öyle bir ruh hastalığıdır ki, ona hiç bir doktor çare bulamaz. Yeter ki Allah (c.c.)’ın yardımı tahakkuk etsin." hadis-i şerifinin tam bir tezahürü. Aslında dizi bu anlamda çok derinlikli diyebilirim. Belki manevi ve tasavvufi açıdan bile üstüne bir yazı yazılabilir. Çünkü Rat ile Mun Jae arasındaki bu ilişki ne basit bir arkadaşlık kavgası ne bir intikam meselesi.
Son olarak da baş karakter isminin çok ince seçildiğine şahit oluyoruz. Je Mun Jae. Türkçeye çevirsini yaptığınızda "benim sorunum/benim meselem" gibi bir anlamı oluyor. Mun Jae'nin yaşadığı sıkıntıları ve ailevi durumunu izledikçe ismin de insana ne kadar sirayet ettiğini ve etkilediğini de görüyorsunuz. Rat (sıçan) ismi ise hikâyenin çıkış noktasındaki iç hikâyeden geliyor. Sıçan insan tırnağı yiyerek insan kılığına bürünüyor. Ama mesele şu ki, gerçekten tırnağı yedi diye bir sıçan insan olabilir mi? Bu bana Hayvan Çiftliğini hatırlattı nedense. İzleyince belki siz de aynı fikirde olursunuz ama ben bunun da yine nefsle ilişkilendirilmesi gerektiğini düşünüyorum. Dediğim gibi, mesele epey derin aslında.
Velhasıl dizi bence çok çok güzeldi. Belki daha üstüne sayfalarca da yazı yazılır ama ben burada bırakayım. Kesinlikle izlemenizi tavsiye ederim!
Filmin fragmanlarından ve gördüğüm fotoğraflardan hiç böyle bir şey beklememiştim. Açıkçası Japonların en iyi yaptığı işlerden biri bu tarz konuları bu kadar başarılı şekilde beyaz perdeye taşıyabilmek. Filmi izlerken Koshi'ye nasıl sinir olabildim ben de bilmiyorum ama rolün altından çok iyi kalkmış. Çünkü asla demezdim Koshi'yi izlerken ona sinir olacağım diye :p Rohi ile de çok yakışmışlar. Biz onu Renai Mangaka dizisinde tanımış ve çok sevmiştik. Bu filmde de iki karakteri gerçekten güzel yansıtmış.
Filmin sonunda kısa süreli bir şok yaşasam da bence olabilecek en iyi şekilde ilerledi ve bitti. Dizi olsa bence dizisi de gayet giderdi. Tadı biraz damağımda kaldı gibi oldu. Hajime'nin yaşadığı duygusal değişim ve olgunluk aslında hepimizin hayatında yaşayabileceği keşkelerin ve o keşkeler olmasaydı nasıl olurdunun bir yansımasıydı. Kendimden çok şeyler gördüm. O yüzden bende iz bırakan karakterlerden biri olacak.
Türkçe çevirisi için Japan-Fans'e ve hanabides'e tekrar teşekkür ederim
Sanat kimin içindir kısmına diğer arkadaşlar değinmiş zaten, ben de sanatçının bu durumda bu arada kalmışlığının bu kadar iyi yansıtılmasına bayıldım. Açıkçası benim için en çarpıcı sahne kendi tablosunun önünde durup, ne halkanın içinde ne de dışında, tam çizdiği o halkanın üstünde kalan karıncayı görüp almaya çalışmasıydı. Orada biz aslında Sawada'nın kendi yansımasını görüp her şeyin farkına vardığına şahit olduk. Zaten yaptığı son tabloya attığı yumruk da bu filmin "climax" noktasıydı diyebiliriz sanırım.
Onun haricinde yönetmene şapka çıkarmak lazım. O daireye dikkat çektikten sonra kendinizi ister istemez her sahnedeki daireleri fark ederken buluyorsunuz. Bence filmin en başarılı taraflarından biri de buydu.
Sanat filmleri ne kadar izlemesi zor olsa da kesinlikle insana çok şey katıyor. Türkçe çevirisini yapan liliri ve bunu bizlere sunan Japan-Fans'e buradan da sonsuz teşekkürler!
My Dramalist'te aldığı 8.3 puanı sonuna kadar hak eden bir dizi! Böyle iyi bir hikâye, böyle iyi bir prodüksiyon ben de beklemiyordum açıkçası. Afişi ilk gördüğümde kafamda tasarladığım karakter yapıları ve olay silsilesi çok farklıydı. Bir kere Gu Won aşırı karizmatik duruyordu ama içinden tam bir sevimli tavşan çıktı 😅 "Böyle şeytan mı olur Allasen?" dedim gerçekten. Tip olarak hem karizmatikliği hem de o sevimliliği kaldıracak biri olarak bence Song Kang bu role çok iyi gitmiş. Ben Sweet Home'da izledim sanırım bir tek, orada da çok konuşan bir tip değildi ve soğuktu karakteri gereği biraz diye hatırlıyorum. O yüzden bu sevimli halleri çok tatlıydı.
Bu dizide en hoşuma giden şey tabii ki ve tabii ki evlilik içi aşk 😁 Arkadaşlar, istedikleri konu üzerine kurgulasınlar ama bu evlilik içi aşk klişesi benim için asla eskimeyecek ve her zaman gözlerimden kalpler çıkartacak bir konu 😍 Çift bir de bu kadar yakışıyor ve genç olunca tadından yenmiyor. Evet, You Jung ve Song Kang'ın o muhteşem uyumu seyir zevkini bayağı bir artırıyor. Bu kızın yakışmadığı bir erkek oyuncu var mı? Gerçekten tüm partnerlerini taşıyabilen biri. Dear X sonrasında başlamama rağmen hiç oradaki karakterine gitmemiş olmam da ayrı bir başarısını gösteriyor. Aslında bir nevi geçiş dizisi olmuş. Çünkü hafiften o soğuk, başarılı kadın çizgisinin burada temellerini atmış. Kendisi gerçekten muazzam bir oyuncu.
Dizinin kötüleri de safi kötüydü. En son Marry My Husband'daki Reina için demiştim bunu. Ama bence Do Do Hee'nin ağabeyi de bunu sapına kadar hak ediyor. Yani bir insanın mayası bozuksa bozuktur. Karısına, oğluna ettiği zulümler; kendi annesine ve kardeşlerine reva gördükleri... Dizinin bir yerinde karısı ondan için şeytan diyordu ya, aslında bir insanın "şeytan bundan bile kaçar" dedirtecek kadar kötü olabileceğinin tam tasviri olmuş. Gerçekten de böyle zaten, şeytan bu tarz insanlara yaklaşmaz çünkü bunlarla işi olmaz kendinden daha iyisini yaptığı için. Neyse...
Geçmiş yaşamlarla kurulan şimdiki zaman bağlantısı aslında yine bir K-Drama klasiği diyebiliriz. Ama bence burada mantıken çelişki olmuş, çok girmeyeceğim. Sadece tarihi mekan ve kostümlerin her Koreli oyuncuya yakışıyor olması beni gerçekten şaşırtıyor, onu belirteyim. Hani Gu Won gibi süt birinin bile bu kıyafetler içinde tam bir genç beyefendi olması müthiş.
Kötülükle, zalimlikle, insan doğasıyla ilgili verilen mesajların yanı sıra prodüksiyon, oyunculuk ve hikâye açısından (bazı eksik noktalara rağmen) dört dörtlük bir dizi olmuş. Dizi ile paralel olarak yılbaşı günün aynı güne denk gelmesi ve zaman olarak diziyle paralel gitmem de dizinin içine daha çok girmeme sebep oldu. Hepsinden öte jenerik müziğini her defasında dinledim, ona da ayrı bir parantez açmak isterim.
Benim puanım 10/10. İzleyeceklere de şimdiden iyi seyirler :)
Bu senenin en tatlı, en klişe ve de en güzel dizilerinden birini izledik desem yanlış olmaz. Sürekli "nerede o eski k-dramalar" dediğimiz bir dönemde resmen ilaç gibi geldi. Bence baştan sona oldukça seyir zevki yüksekti. Son bölümlerde klişenin suyunu çıkardılar gibi yorumlar oldu ama bunu biz istemedik mi zaten? Her Kore dizisinde böyle olmuyor muydu yıllar yıllar önce? Ben istediğimi aldım şahsen. Sonu da çok yerinde ve tadında bitti. Tek üzüldüğüm nokta Hae Young oldu. Onun tam olarak hak ettiğini bulamaması ve ikinci hikâyenin yarım kalması biraz J-Drama tadında olmuş. İstikrarı konusunda da Seon U'ya şapka çıkarıyorum. Bir kere bile mi şu kıza bir bakmaz insan gerçekten inanılmaz!
Neyse, bu kadroyu kim yaptıysa gerçekten eline sağlık. Ki Young ile Eun Jin'in bu kadar uyumlu olabileceğini ben bile tahmin edemezdim. Romantik sahneleri karnımızda kelebekler uçurdu, hem de son sahnesine kadar! Ji Hyeok'un ablası da tam tadında bir kötü kadındı. Onun bile tatlı bir yönü vardı. Bu yüzden dizinin romantik komedisindeki komedisi de tadında tuzundaydı. Hele son anda yaptığı o hamle... Aslında onu da anlamak lazım çünkü onun da hikâyesi kendince acıklı ve kendini eksik hissettirecek cinsten. Bir kez daha babaların da ne kadar önemli olduğunu anlattı bize.
Bir de Gyeong Min ile Anneler ekibindeki Go Eun arasında ne olduğunu çözemedim. İkisi arasındaki kimya hissediliyordu ama orası tam netleştirilmedi gibi oldu sanki. Onun haricinde Gyeong Min ve Ji Hyeok'un arkadaşlığı çok tatlıydı. Anneler ekibi de hayata geç başladığını düşünen çoğu kişi için aslında güzel bir örnek. Herkesin kendi hayatındaki ilerleyişi farklı ve hiç işe yarayacak biri değilim dediğiniz anda aslında çok da güzel yerlerde çok da güzel işler yapabileceğinizi gösteriyor.
Bence izlemeyen varsa kesinlikle kaçırmasın. Hazır bitmişken bir oturuşta yer yutarsınız!
Evet, senenin son tarihi dizisi olarak yerini alan Moon River genel olarak hoşuma giden bir dizi oldu. Başta tutuk gibi başlamış olsa da ilerleyen bölümlerde, özellikle de beşinci bölümden sonraydı sanırım, açılmaya başladı. Beden değişimin daha farklı bir şeyden olacağını düşünürken çok daha mantıklı ve olaya özel şekillendirilmiş olması daha iyi olmuş.
Dizi başladığında herkes başrollerin çok uyumlu olmadığından bahsediyordu ama bence gayet yaşı yaşına, huyu huyuna ve suyu suyuna olmuş. Sadece sinirimi bozan, kızın sürekli köylü ağzı ile konuşmasıydı. Onun dışında harika gitti.
Özellikle oyunculuklara değinmek isterim bir de. Beden değişiminde o kadar iyi rolün altından kalkmış ki iki oyuncu da, hani kadın adamın içindeyken adam da kadının içindeyken gerçekten onlar olduğunu anlıyordunuz. Bu çok zor bir şey bence. Konuşmalardan tutun mimiklere kadar ince ayrıntıları içinde barındırıyor. En son Queen of Tears'ta bu başarılı oyunculuğa şahit olmuştum.
Bir de savaştan sorumlu beyin kızı U Hui'yi çok beğendim. Onun Yi Un ile olan aşkı da bence bambaşkaydı. Vakur duruşu, asilliği ve zerafeti beni mest etti. Umarım başka dizilerle de görürüz.
O yüzden oyunculuklar başta olmak üzere her şeyine 10/10 diyorum ve izlemenizi tavsiye ediyorum!
Çok çok tatlı bir Japon dizisiydi diyebilirim! Biliyorsunuz ki J-Drama'da romantizmi bu kadar bol ve çift sahnesi bu kadar fazla olan dizileri çok göremiyoruz. Özellikle erkeğin bu kadar sevdiği ve kızın da rahatsız etmediği diziler oldu mu tadından yenmiyor. Dizinin prodüksiyon kısmı biraz eksik kaldığı için diziye düşük puan verdim ancak şunu söylemem gerekir ki kısa bir dizi olmasına rağmen duyguları ve genel hikâyeyi olabildiğince iyi vermişler. Bu yakuza olayı ve kızın ailevi meselesi daha derin işlenebilir ve ikilinin ilişkisine daha fazla derinlik katılabilirdi ama dediğim gibi, bunu prodüksiyonun düşük bütçeli olmasına bağlayarak çok kusur addetmeyeceğim.
Dizi bana kesinlikle Totsuka Shota'yı kazandırdı. Bizim romantik dizi sahalarında çok gördüğümüz bir isim olmadığı için buradaki performansı benim için ilk olmasına rağmen bayağı tatmin ediciydi. Yani bir insan hem bu kadar karizmatik hem bu kadar ağır hem bu kadar şirin olabilir mi? Soruyorum size! Gerçekten çok yönlü bir oyuncu. Yakuza iken yakuzalığını, iş yerindeyken iyi bir patronu ve evdeyken bir ev kedisi gibi oluşunu çok güzel görebiliyorsunuz. Makoto'yu sevme şekli açısından hayat verdiği Ren karakteri de kalpleri fetheden erkek karakterlerden biri olarak dizi tarihine geçti. Hani pamuklara sararak sevmek tabiri vardır ya, gerçekten öyle seviyordu Makoto'yu. Makoto da çok yaralar almış ve aslında sevilmeye aç biriydi. O yüzden yaşadığı tereddütler, annesini gördüğü zaman tetiklenen travmalar çok gerçekti. İzleyici olarak bana epey geçti diyebilirim.
Polis karakterine, Tora'ya gelirsek, bence böyle biri için çok bebek surat gibi dursa da sonlara doğru beni yanıltmayı başardı. Onun da Makoto'yla olan durumu biraz üstünkörü geçilmiş olsa da bildiğimiz J-Drama sonuna yakışır şekilde karakterin olgunluğuna şahit olduk.
Ben bu diziyi Türkçe altyazılı olarak Japan-Fans'te izledim. Çevirisi aşırı kaliteliydi. O yüzden çeviriyi yapan yyamadasuzuki'ye de bir kez daha teşekkür ederim <3
i used google translate to auto detect languange and read your Turkish detailed review. I enjoyed reading your…
Thank you so much! I'm deliberately commenting in Turkish so that Turkish audience can understand more but I will try my best to comment in English in future as well :)
Ne izledik biz böyle? İnanılmaz bir performans, çok iyi bir kurgu ve senaryo ama yine sonu isteneni vermeyen bir Kore dizisi. Başından sonuna soluksuz izlediğim bir yapım oldu ama sonu için aynısını söyleyemiyorum. Spoiler olmaması için ondan bahsetmeyeceğim ama oyunculuklara değinmek istiyorum biraz çünkü diziyi harika kılan bu oldu.
Bildiğim kadarıyla Kim You Jung hep sevimli, tatlı kız rollerindeydi. İlk defa böyle sosyopat ve deli bakan bir tipi oynuyor galiba. Açıkçası mükemmel bir oyunculuk sergilemiş. Karaktere bu kadar bürünmesi bir miktar korkutmadı da değil ancak bazı yerlerde sete psikolog istediğini okumuştum. Kendisine çok hak veriyorum bunu yaptıysa çünkü bu karakteri canlandırabilmek çok kolay bir şey değil. Hayatta kimseyi sevmeyen hatta belki kendini sevdiği bile şüpheli olan, sürekli etrafını manipüle eden ve aslında doğrudan/dolaylı cinayetler işleyen bir karakteri canlandırdı. Tabii onun harcı biri de çıktı dizide karşısına ama asla geri durmayan biriydi. Bence çok ürkütücüydü, uzun zamandır böyle bir karakter izlememiştim.
Kim Young Dae'nin de izlediğim dördüncü dizisi olacak sanırım. Genelde hep bu tarz bir tiple ekranda oluyor. Soğuk, ifadesiz ama burada çok daha başka bir seviyede bir oyunculuk sergilemiş. Belki hem senaryonun çok iyi olması hem de Kim You Jung'un performansının etkisidir, bilinmez ama açıkçası bu role başkası da olmazmış. Bazı yerlerde yaşadığı duygusal çöküntüler ve gözleriyle verdiği ifadeleri beğenerek izledim. Jun Seo'nun hem aile içi dinamikleri hem de Ah Jin ile olan toksik ilişkisi dizinin ana unsuruydu zaten. Dizi boyunca da bile isteye kendini manipüle etmesine izin verdi. Bu anlamda çok kızsam da durması gerektiği zaman durabilme iradesini göstermesi en azından bir miktar kurtarıyordu diyebiliriz.
Kim Do Hoon'u sanırım ilk kez izledim. Çok bebek surat birisi ve buradaki karakter için yine uygun bir tip olmuş. Gerçi hikâye içindeki karakter çok talihsizdi, her açıdan yani. Ama hem aile içinde yaşadıkları hem de Ah Jin'e olan değişik bağlılığı da sevginin ve hatta takıntı diyebileceğimiz şeyin bir başka boyutunu göstermiş. Her koşulda Ah Jin'in yanında olması Ah Jin'e yetmedi ama maalesef. Jun Seo bile bu karakteri o kadar saf ne naif görüyordu ki, belki Ah Jin'in sığınıcağı liman o olur diyordu. Ama gelin görün ki Ah Jin'in insanlıkla çok bir alakası olmadığı için o da bu hikâyede payına düşeni fazlasıyla aldı😅
En son da Ah Jin'in küçüklüğünü canlandıran kıza değinmek istiyorum. Kızı izlerken ağzım açık izledim. Bu kadar küçük yaşta bir çocuğun manipülatif bir karakteri bu kadar iyi verebilmesi normal mi? Kızın rol yaptığını bilmesem gerçek manada dehşete düşebilirdim. Çocukları oynatırken psikolojilerine ne kadar dikkat ediyorlar bilmiyorum ama ben nedense çok iyi bir vibe da alamadım. O yaşta bir çocuğun rol de olsa bu kadar iyi verebilmesi sıkıntılı geldi bana. Umarım ileride iyi biri olur ve bu tarz rollerde bir daha oynamaz.
Dizinin belli bir erkek başrolü yoktu aslında. Ah Jin'in partneri gibi gözüken herkes bir anlamda başrol oldu diyebiliriz. You Jung hepsiyle de çok yakışmış. Hepsiyle birer tane ayrı ayrı dizi çekse hepsi de izlenir, öyle söyleyeyim 😁 Konusu gerçekten insan psikolojisini yıpratabilecek cinsten o yüzden tetiklenebilecek kişilerin izlemeden önce bunu göz önünde bulundurmasını tavsiye ederim.
Son olarak dizinin müzikleri de benim için bir başka harika unsurdu. O kadar iyiydi ve diziyle uyumluydu ki... Dizi başladığından beri dinliyorum hepsini. Bu uyumu K-Drama'da yakalamak artık çok zorlaştı biliyorsunuz o yüzden bu konuda da bence çok iyi iş çıkarmışlar.
Benim puanım 10/10, izleyeceklere de şimdiden iyi seyirler 🤗
Çok fazla yoruma gerek yok aslında. Hafif, hoş, aslında yaz dizisi olması gereken bir diziydi. Başlarda baya güzel başladı ama sonlara doğru biraz sıktı gibi oldu. Çift de normalde güzeldi ama neden bir kimya kaybolur gibi oldu anlamadım. En sevdiğim bölüm 11. bölüm oldu. Kaoslu dizilerden sıkılanlar için iyi bir alternatif olabilir. Benim puanlamam genel olarak 8/10 oldu o da So Min'in hatırına
Bir görüp de çevirisine başladığım ama ilerledikçe ilginçleşen ve saran bir dizi oldu. Geçtiğimiz haftalarda finalledik aslında ama yorumumu anca şimdi yazabiliyorum. Açıkçası başta tahmin ettiğim ve beklediğimin dışında yazılan bu dizi şok eden bir sonla bitti diyebilirim. Senaristi zaten Liar Game'in de senaristiymiş o yüzden beni sarması çok da şaşırtıcı olmadı. Adam bence bu işi biliyor :p Bence izlemelisiniz. Özellikle alt hikayeler ile ana hikayelerin bağlanışı ve PJ karakterinin hikayeye etkisi ince işlenmiş. Hem Ryo'yu da doya doya izleme şansınız olur :)
Müthiş bir son, müthiş oyunlar ve müthiş bir kurgu. Gerçek manada son sezona yaraşır bir sezon olmuş. Özellikle Arisu ile Usagi'nin evlilik hayatını kısa da olsa görmüş olmak, gerçek sevgiyi şöyle bir ortamda görmek güzeldi. Bir ara şu tekerlekli sandalyedeki adamla da yakıştırmadım değil Usagi'yi, gerçekten bir kimya vardı orada ama tabii ki Kento varken Tao'ya başkası olamaz :p En sonunda önceki sezondan oyuncuların gelmesi de çok tatlıydı.
"Allah (cc) nefse sorar; sen kimsin, ben kimim? Nefis; 'ene ene, ente ente; sen sensin, ben benim' der." hadisesini çokça hatırladım diziyi izlerken nedense. Bence bizim gibi inançlı insanlar için daha farklı açılardan bir şeyleri sorgulatabilen bir yanı vardı bu dizinin. Bunu hep söylerim, J-Drama'nın böyle bir yanı var. Kore dizilerinde o derinlik olmuyor o kadar ama Japonların en basit yapımlarında bile olabiliyor.
Belki üç sezonu izleyenler için bu sezon biraz sıkıcı gelebilir ama bence bitiriş için güzel olmuş. Son oyun özellikle bana şunu düşündürdü; bizim istediklerimizde şer çıkacakken Allah'ın bizim için çizdiği kaderde ne kadar zorlu ve çetrefilli de olsa daha hayırlı olabilir ve insan ne kadar açgözlü olursa aslında o kadar bunun ceremesini çekiyor. Mutluluk konusunda bile aslında bu kadar açgözlü olmamak ve sabırlı olmak lazım geldiğini, en azından kendi açımdan, bir kez daha düşündüm bu diziyi izlerken.
O yüzden bu sezona da 10/10 verdim. Son bölümdeki o yıkım kısmı biraz ütopik falan diye eleştirilebilir ama zaten arafta bir yer orası, çok mantık aramamak gerekiyor. Liar Game'deki gibi oyunların arkasında kim olduğunu öğrenemeden bitmesi bir tık can sıkıcı oldu sadece. En azından bu bir deneyse kim yapıyor ya da bu bizdeki araf anlayışı mı, ona bir açıklık getirilebilirdi. Genelde bu tarz açık uçlu şeyleri pek sevmediğimi de bir kez daha anlamış oldum 😅
Bu arada Kento çok yaşlanmış geldi gözüme. Tao da doğum yapmasına rağmen taş gibiydi valla ve fark ettim hep böyle koşmalı, güç gerektiren oyunları Tao'ma vermişler 😂 Bu kadın doğum yaptı koşturmayalım dememiş kimse 😬
Neden 7.9 aldığını anlamadığım film. Daha iyilerini izledim. Kendim 7 verdim. Komedisi iyiydi, yer yer güldürdü çiftin uyumunu da beğendim ama bir olmamışlık var gibiydi. Sanki biraz daha uzun olsa ya da dizi olsa daha iyi olurmuş. Yine de So Min'in tüm partnerleriyle bu kadar uyumlu olması ve yakışması kesinlikle inanılmaz bir olay. Bu filmde de buna şahit olmuş olduk :)
Bu sene gerçek manada tarihi diziler açısından bereketli bir sene oluyor demiştik. Senenin başında yayınlandığı için The Haunted Palace'ı daha sonra izleme fırsatım oldu ama kesinlikle doyurucu bir diziydi. Sung Jae gerçekten çok başarılı bir iş çıkarmış. Bona da başta bir olmamış gibi gelmişti ama dizi devam ettikçe ondan başkası bu role olmazmış dedim. Young Kwang'ın bıraktığı yerden Sung Jae'nin devam ettirdiği hikâyede arada Yoon Gap'a dönmesine rağmen iki farklı kişi olarak bence oyunculuk açısından kendini kanıtlamış. Özellikle kral ile olan sıcak ilişkisi çok hoşuma gitti.
Mistik konuları tarihi yapımları yedirme konusunda Kore gerçekten çok başarılı. Burada da hem şamanlık hem de bu ruhani olayları çok güzel birleştirmişler. O dadanan ruhu ve özellikle tek ayaklı ruhu çok iyi tasvir etmişler. Yaşanan olaylardan en çok kralın çekmesi ve halkını bu kadar çok seven bir hükümdar olarak bunları yaşaması gerçekten acı oldu. Ama gerçek hayatta da bazen böyledir. Babaların annelerin yaptığının ceremesini çocuklar çeker. Bu anlayış bizde de olduğu için aslında diziyi yakın buldum. Zaten bizim geçmişimizde de var şamalık falan 😅 Bunlar da olunca çok yabancı gelmedi. Bir de bizdeki cin dadanması olaylarını daha çok andırıyordu aslında. Şu muska ve büyü yazılma olaylarında gerçekten etkilendim. O kötü şaman gerçekten insanı ürkütüyor. Bir de adam çok istikrarlıydı yani, hiç tövbe de etmedi.
Yoon Gap'ın annesine de ayrı parantez açmak lazım. Anne olarak aslında onun kendi oğlu olmadığını bilmesine rağmen Kang Chul'u da oğlu gibi sevdi. Onunla çok güzel ilgilendi ve Kang Chul aslında kendine bir aile de bulmuş oldu bu olaylar sebebiyle. Kendi kardeşi ile ilgili yaşadığı şeyler çok acı olsa da verdiği tüm emeklerin ve sevginin karşılığını en güzel şekilde aldı. Sonu da tatmin edici bitti o yüzden :)
Eğer izlemeyen varsa izlesin derim. Romantizm açısından biraz eksik bulsam da 9-9.5/10'luk bir diziydi. Kaçırmayın derim :)
İkinci çiftini fazlaca sevdiğim bir dizi! Bu dizi ilk yayınlanmaya başladığında posterleri görüp başrollerin kimyası hiç olmamış demiştim ama izlerken beni yanılttılar. Tabii ki sahte evlilik söz konusu oldu mu bir de akan sular durunca... Diziyi sevmem kaçınılmaz oldu :p Ana konu olarak aslında kimsesiz kalan çocukların konu alınması ve bu çocuklara bakan kişinin de anne olarak kendi çocuğunun yaşadıklarını görememesi konusunu işlemeleri farklı geldi. Ayrıca nefretten doğan aşk konusunda ikinci çift çok tatlıydı. Nefret yorumlarıyla ilgili kısmı bağlama şekilleri de ikinci çift açısından çok güzel bir detay olmuş.
Kardeşlikler konusunda da hem kan bağı olan hem de kan bağı olmadan kardeş olanların hikayesi vardı aslında. Tabii bu "açık ilişki" olayının güzellenmesi çok hoşuma gitmedi. Kadının çocuğu aldırmaması en azından biraz kurtardı diyebiliriz. Uzunluk açısından da ideal olmuş. Başrollerin yaş farkı hissediliyordu ama kesinlikle rahatsız etmedi. Gayet izlenebilir, çerezlik bir dizi :)
What kind of plot is this? What kind of cast is this? And what kind of spiral have we fallen into?
At first, the story seems fairly straightforward. But once you realise there are two versions of the same man, things start getting complicated. Addition to that, a protagonist who is unable to leave his home and struggles with psychological issues, and a plot that keeps branching out as more and more characters become involved, and before long, you find yourself wondering, Where on earth is this drama going?
It is incredibly difficult to explain what I mean without giving away spoilers, but this is definitely one of those dramas where, the moment you think, “Okay, I’m sure I’ve figured it out,” you immediately find yourself going, “No way. Surely they wouldn’t mislead us that much... right?” The fact that it combines thriller, psychological drama and mystery was another element that made it especially enjoyable for me. Now that we are slowly saying goodbye to summer and the nights are getting longer, I can honestly say this was the perfect drama for the season.
As for the cast, this was actually my first time watching Ryu Jun Yeol. I know what you’re thinking: “Wait, what? You’ve never watched the Reply series?” NO, GUYS, I HAVEN’T. PLEASE DON’T COME FOR ME. 😂
Jokes aside, I think some very clever choices were made when putting this cast together. Jun Yeol and Noja, the older guy he hangs around with—who is tough without being too tough—make a fantastic duo. I feel like I’ve seen Sul Kyung Gu in something before, but even if I haven’t, then that is definitely on me. Sir, how on earth did you film those scenes at your age?! His performance was phenomenal, and he absolutely did justice to the action sequences.
The other actor playing Rat is Park Yoon Ho. He is still a relatively new face, but if you knew nothing about him, you could easily assume he had been acting for years. I think he handled such a demanding drama remarkably well. He may not have that many scenes, but he appears at some of the most crucial moments. And considering the age gap between him and the lead actor, I think you’ll understand exactly what I mean once you watch it.
Lee Kyu Hyung, whom you may recognise from All of Us Are Dead and Happiness, was as good as ever. Overall, the cast is genuinely excellent, but I think Ryu Jun Yeol deserves a special mention. He portrayed two completely different characters incredibly well. The way he uses his facial expressions, his mannerisms and body language—even the subtle change in his voice—was amazing. It actually made me wonder why he has appeared in relatively few dramas and why we haven’t seen more of him.
And then there’s Kim Sung Oh... What a performance. There genuinely seems to be no role this man cannot pull off. You can watch him play the biggest idiot imaginable in one project and then see him as a full-blown gangster type in another. This man was simply born to act!
Although the drama generally maintains a tense atmosphere with plenty of intense and heavy scenes, the comedy introduced particularly in the final two episodes helps lighten the mood. I really enjoy it when dramas like this make use of what we call comic relief in literature. I think it was in the penultimate episode when Noja walked inside without taking off his shoes and Seung Gyu said, “Are you American or something? Why are you walking inside with your shoes on?” I genuinely burst out laughing.
There is also a nice touch of irony in the way the Korean police, who are praised by Noja early in the drama, end up in some rather ridiculous situations during the final two episodes. They are never portrayed as completely incompetent, of course, but their naïveté and occasional foolishness are captured really well. I especially loved the maknae of the team and Sun Yong’s relationship with his superior.
As for the story of the three friends, which lies at the heart of the drama, no matter how tragic their past may be, considering where everything eventually leads, I definitely cannot say that Rat was justified in what he did.
The message the story gives us is actually very clear: malicious envy does not disappear until the very thing that provokes it is destroyed. And once such envy takes root, all the other diseases of the nafs follow in its wake.
I couldn’t help thinking about the many hadiths concerning envy and the way a person ultimately wrongs their own soul through it, particularly sayings such as, “Envy is such a disease of the soul that no physician can cure it unless Allah Almighty grants His aid,” and “Envy consumes good deeds just as fire consumes wood.”
Perhaps the Turkish subtitles rendered the concept simply as kıskançlık (“jealousy”), but if I were translating the drama into Turkish myself, I would undoubtedly choose haset. The closest English equivalent would perhaps be malicious envy: not merely wanting what another person possesses, but being unable to bear the fact that they possess it at all. Jealousy feels too weak a word for what lies at the heart of this story. Rat’s condition, in particular, feels like an almost literal manifestation of the saying, “Envy is such a disease of the soul that no physician can cure it unless Allah Almighty grants His aid.”
In that sense, I would actually say the drama has considerable depth. You could probably even write an entire piece analysing it from a spiritual or Sufi perspective, because the relationship between Rat and Mun Jae is neither a simple falling-out between friends nor merely a story of revenge.
Finally, we see just how carefully the protagonist’s name was chosen: Je Mun Jae. When interpreted in Korean, it can evoke something along the lines of “my problem” or “my issue.” As you watch Mun Jae struggle with his personal problems and family circumstances, you begin to see how fitting his name really is—as though the name itself has somehow seeped into his life and shaped it.
The name Rat, meanwhile, comes from the story within the story that serves as the starting point for the entire plot. In that tale, a rat eats human fingernails and takes on human form. But here is the real question: does eating human fingernails truly make a rat human?
For some reason, that immediately reminded me of Animal Farm. Maybe you’ll see what I mean once you watch it, but I think this, too, can be interpreted through the concept of the nafs, the lower self or ego. Like I said, there is actually a lot more depth here than it may initially seem.
All in all, I thought this drama was absolutely fantastic. I could probably write pages and pages more about it, but I think I’ll leave it here.
I definitely recommend giving it a watch!
Başta basit bir kurgu gibi görünse de aynı adamdan iki tane olmasıyla olayların karmaşıklaştığı, baş karakterin dışarı çıkamayan ve psikolojik sorunları olan bir karakter olmasının yanında olayların içine kişiler dahil oldukça dallanıp budaklanan ve bu dizi nereye gidiyor dedirten bir kurguyla karşı karşıya kalıyorsunuz. Spoiler vermeden meramımı anlatmak çok zor ancak kesinlikle izlerken "tamam ya, eminim" dediğiniz anda "yok artık ya, o kadar da yanıltmazlar herhalde" derken buluyorsunuz kendinizi. Dizinin gerilim psiko-gizem olması benim açımdan ayrı tat katan unsuruydu. Artık yaza veda etmeye başladığımız şu günlerde gerçekten uzayan gecede iyi gitti diyebilirim.
Dizinin kadrosuna gelecek olursak; başrol Ryu Jun Yeol'ü ilk kez izledim. Şimdi kesin "Aa, nasıl ya? Sen Reply serisini izlemedin mi?" diyeceksiniz. HAYIR ARKADAŞLAR İZLEMEDİM, ÜSTÜME GELMEYİN 😂 Şaka bir yana bence kadro mühendisliği yapılırken çok zekice hamleler yapılmış. Hem Jun Yeol hem de beraber takıldığı ağır ama ağır olmayan ağabeyimiz Noja ile de harika bir ikili olmuşlar. Sul Kyung Gu'yu daha önce izledim diye hatırlıyorum ama izlemediysem de kesinlikle kabahat bende diyebilirim. Ağabey, siz bu yaşta o sahneleri nasıl çektiniz ya? Muazzam bir oyunculuk ve aksiyon sahnelerinin gerçekten hakkını veren bir isimdi. Rat'i canlandıran diğer bir oyuncu ise Park Yoon Ho'ymuş. Henüz yeni bir isim ancak hiç bilmeyen biri senelerdir oyuncu sanabilir. Bence böyle ağır bir dizinin altından güzel kalkmış. Belki çok sahnesi olmayabilir ama çok can alıcı yerlerde görüyoruz kendisini ve başrolle arasındaki yaş farkını düşünecek olursak izlediğinizde bence siz de bana hak vereceksiniz. All Of Us Are Dead ve Happiness'ten de tanıyacağınız Lee Kyu Hyung bildiğimiz gibiydi. Genel hatlarıyla kadro gerçekten çok iyi olsa da bence Jun Yeol'a gerçekten parantez açmak lazım. İki farklı karakteri de çok iyi vermiş. Mimiklerini kullanış şekli, hâl ve hareketleri hatta bence sesindeki o değişim bile muazzamdı. Neden çok az dizide oynamış ve kendisini neden çok görememişiz diye bir sorguladım. Bir de bir de Kim Sung Oh... Müthiş bir oyunculuk. Bu adamın giremeyeceği hiçbir rol yok. Onu çok salak ve avanak rollerde de görebilirsiniz böyle mafyatik bir tip olarak da. Kesinlikle oyuncu olmak için dünyaya gelmiş birisi!
Onun dışında dizi genel olarak hareketli ve ağır sahnelerle devam etse de, özellikle son iki bölümde verilen komedi ile o ağır hava biraz hafifletilmiş. Edebiyatta comic relief dediğimiz şeyin bu tarz dizilerde kullanılması hoşuma gidiyor. Özellikle son bölümden önceydi sanırım Noja'nın içeriye ayakkabıyla girmesi üzerine Seung Gyu'nun "Sen Amerikalı mısın? Ayakkabıyla içeri giriyorsun?" dediği yerde gerçek manada kahkaha attım! Dizinin başında Noja'nın ağzından övülen Kore polisinin son iki bölümde düştüğü komik hâller de ironinin nasıl ince bir şekilde verildiğini ortaya koymuş doğrusu. Tabii ki çok beceriksiz göstermemişler ama o saflık ve salaklık iyi yansıtılmış. Bilhassa ekipteki maknae ve Sun Yong'un amiriyle olan ilişkisi çok güzeldi.
Dizinin ana konusu olan üçlü arkadaşınsa hikâyesi bence ne kadar trajik olsa da olayların geldiği boyutta kesinlikle Rat'i haklı bulmadığımı belirtmek isterim. Senaryonun bize vermiş olduğu mesaj ise çok açık: haset edilen şey ortadan kalkmadıkça haset de ortadan kalkmaz. Onun arkasından da zaten diğer bütün nefsi hastalıklar gelir. Aslında insan ister istemez "‘Hased öyle bir ruh hastalığıdır ki, ona hiç bir doktor çare bulamaz. Yeter ki Allah (c.c.)’ın yardımı tahakkuk etsin.' ve "Hased, hasenatı yer tüketir, tıpkı ateşin odunu yiyip tükettiği gibi." hadisleri başta olmak üzere hasetlikle ilgili bir sürü hadis-i şerif ve bununla alakalı insanın nefsine zulmettiği aklımda döndü durdu. Belki Türkçesinden izlerken bunu "kıskançlık" olarak çevirmiş olabilirler lakin ben bunu Türkçeye çevirecek olsam muhakkak haset kelimesini kullanırdım. Çünkü kıskançlık bu dizinin ana konusu açısından ifade olarak zayıf kalıyor. Rat karakterinin durumu ise "Hased öyle bir ruh hastalığıdır ki, ona hiç bir doktor çare bulamaz. Yeter ki Allah (c.c.)’ın yardımı tahakkuk etsin." hadis-i şerifinin tam bir tezahürü. Aslında dizi bu anlamda çok derinlikli diyebilirim. Belki manevi ve tasavvufi açıdan bile üstüne bir yazı yazılabilir. Çünkü Rat ile Mun Jae arasındaki bu ilişki ne basit bir arkadaşlık kavgası ne bir intikam meselesi.
Son olarak da baş karakter isminin çok ince seçildiğine şahit oluyoruz. Je Mun Jae. Türkçeye çevirsini yaptığınızda "benim sorunum/benim meselem" gibi bir anlamı oluyor. Mun Jae'nin yaşadığı sıkıntıları ve ailevi durumunu izledikçe ismin de insana ne kadar sirayet ettiğini ve etkilediğini de görüyorsunuz. Rat (sıçan) ismi ise hikâyenin çıkış noktasındaki iç hikâyeden geliyor. Sıçan insan tırnağı yiyerek insan kılığına bürünüyor. Ama mesele şu ki, gerçekten tırnağı yedi diye bir sıçan insan olabilir mi? Bu bana Hayvan Çiftliğini hatırlattı nedense. İzleyince belki siz de aynı fikirde olursunuz ama ben bunun da yine nefsle ilişkilendirilmesi gerektiğini düşünüyorum. Dediğim gibi, mesele epey derin aslında.
Velhasıl dizi bence çok çok güzeldi. Belki daha üstüne sayfalarca da yazı yazılır ama ben burada bırakayım. Kesinlikle izlemenizi tavsiye ederim!
Filmin sonunda kısa süreli bir şok yaşasam da bence olabilecek en iyi şekilde ilerledi ve bitti. Dizi olsa bence dizisi de gayet giderdi. Tadı biraz damağımda kaldı gibi oldu. Hajime'nin yaşadığı duygusal değişim ve olgunluk aslında hepimizin hayatında yaşayabileceği keşkelerin ve o keşkeler olmasaydı nasıl olurdunun bir yansımasıydı. Kendimden çok şeyler gördüm. O yüzden bende iz bırakan karakterlerden biri olacak.
Türkçe çevirisi için Japan-Fans'e ve hanabides'e tekrar teşekkür ederim
Açıkçası benim için en çarpıcı sahne kendi tablosunun önünde durup, ne halkanın içinde ne de dışında, tam çizdiği o halkanın üstünde kalan karıncayı görüp almaya çalışmasıydı. Orada biz aslında Sawada'nın kendi yansımasını görüp her şeyin farkına vardığına şahit olduk. Zaten yaptığı son tabloya attığı yumruk da bu filmin "climax" noktasıydı diyebiliriz sanırım.
Onun haricinde yönetmene şapka çıkarmak lazım. O daireye dikkat çektikten sonra kendinizi ister istemez her sahnedeki daireleri fark ederken buluyorsunuz. Bence filmin en başarılı taraflarından biri de buydu.
Sanat filmleri ne kadar izlemesi zor olsa da kesinlikle insana çok şey katıyor. Türkçe çevirisini yapan liliri ve bunu bizlere sunan Japan-Fans'e buradan da sonsuz teşekkürler!
Bu dizide en hoşuma giden şey tabii ki ve tabii ki evlilik içi aşk 😁 Arkadaşlar, istedikleri konu üzerine kurgulasınlar ama bu evlilik içi aşk klişesi benim için asla eskimeyecek ve her zaman gözlerimden kalpler çıkartacak bir konu 😍 Çift bir de bu kadar yakışıyor ve genç olunca tadından yenmiyor. Evet, You Jung ve Song Kang'ın o muhteşem uyumu seyir zevkini bayağı bir artırıyor. Bu kızın yakışmadığı bir erkek oyuncu var mı? Gerçekten tüm partnerlerini taşıyabilen biri. Dear X sonrasında başlamama rağmen hiç oradaki karakterine gitmemiş olmam da ayrı bir başarısını gösteriyor. Aslında bir nevi geçiş dizisi olmuş. Çünkü hafiften o soğuk, başarılı kadın çizgisinin burada temellerini atmış. Kendisi gerçekten muazzam bir oyuncu.
Dizinin kötüleri de safi kötüydü. En son Marry My Husband'daki Reina için demiştim bunu. Ama bence Do Do Hee'nin ağabeyi de bunu sapına kadar hak ediyor. Yani bir insanın mayası bozuksa bozuktur. Karısına, oğluna ettiği zulümler; kendi annesine ve kardeşlerine reva gördükleri... Dizinin bir yerinde karısı ondan için şeytan diyordu ya, aslında bir insanın "şeytan bundan bile kaçar" dedirtecek kadar kötü olabileceğinin tam tasviri olmuş. Gerçekten de böyle zaten, şeytan bu tarz insanlara yaklaşmaz çünkü bunlarla işi olmaz kendinden daha iyisini yaptığı için. Neyse...
Geçmiş yaşamlarla kurulan şimdiki zaman bağlantısı aslında yine bir K-Drama klasiği diyebiliriz. Ama bence burada mantıken çelişki olmuş, çok girmeyeceğim. Sadece tarihi mekan ve kostümlerin her Koreli oyuncuya yakışıyor olması beni gerçekten şaşırtıyor, onu belirteyim. Hani Gu Won gibi süt birinin bile bu kıyafetler içinde tam bir genç beyefendi olması müthiş.
Kötülükle, zalimlikle, insan doğasıyla ilgili verilen mesajların yanı sıra prodüksiyon, oyunculuk ve hikâye açısından (bazı eksik noktalara rağmen) dört dörtlük bir dizi olmuş. Dizi ile paralel olarak yılbaşı günün aynı güne denk gelmesi ve zaman olarak diziyle paralel gitmem de dizinin içine daha çok girmeme sebep oldu. Hepsinden öte jenerik müziğini her defasında dinledim, ona da ayrı bir parantez açmak isterim.
Benim puanım 10/10. İzleyeceklere de şimdiden iyi seyirler :)
Neyse, bu kadroyu kim yaptıysa gerçekten eline sağlık. Ki Young ile Eun Jin'in bu kadar uyumlu olabileceğini ben bile tahmin edemezdim. Romantik sahneleri karnımızda kelebekler uçurdu, hem de son sahnesine kadar! Ji Hyeok'un ablası da tam tadında bir kötü kadındı. Onun bile tatlı bir yönü vardı. Bu yüzden dizinin romantik komedisindeki komedisi de tadında tuzundaydı. Hele son anda yaptığı o hamle... Aslında onu da anlamak lazım çünkü onun da hikâyesi kendince acıklı ve kendini eksik hissettirecek cinsten. Bir kez daha babaların da ne kadar önemli olduğunu anlattı bize.
Bir de Gyeong Min ile Anneler ekibindeki Go Eun arasında ne olduğunu çözemedim. İkisi arasındaki kimya hissediliyordu ama orası tam netleştirilmedi gibi oldu sanki. Onun haricinde Gyeong Min ve Ji Hyeok'un arkadaşlığı çok tatlıydı. Anneler ekibi de hayata geç başladığını düşünen çoğu kişi için aslında güzel bir örnek. Herkesin kendi hayatındaki ilerleyişi farklı ve hiç işe yarayacak biri değilim dediğiniz anda aslında çok da güzel yerlerde çok da güzel işler yapabileceğinizi gösteriyor.
Bence izlemeyen varsa kesinlikle kaçırmasın. Hazır bitmişken bir oturuşta yer yutarsınız!
Dizi başladığında herkes başrollerin çok uyumlu olmadığından bahsediyordu ama bence gayet yaşı yaşına, huyu huyuna ve suyu suyuna olmuş. Sadece sinirimi bozan, kızın sürekli köylü ağzı ile konuşmasıydı. Onun dışında harika gitti.
Özellikle oyunculuklara değinmek isterim bir de. Beden değişiminde o kadar iyi rolün altından kalkmış ki iki oyuncu da, hani kadın adamın içindeyken adam da kadının içindeyken gerçekten onlar olduğunu anlıyordunuz. Bu çok zor bir şey bence. Konuşmalardan tutun mimiklere kadar ince ayrıntıları içinde barındırıyor. En son Queen of Tears'ta bu başarılı oyunculuğa şahit olmuştum.
Bir de savaştan sorumlu beyin kızı U Hui'yi çok beğendim. Onun Yi Un ile olan aşkı da bence bambaşkaydı. Vakur duruşu, asilliği ve zerafeti beni mest etti. Umarım başka dizilerle de görürüz.
O yüzden oyunculuklar başta olmak üzere her şeyine 10/10 diyorum ve izlemenizi tavsiye ediyorum!
Dizi bana kesinlikle Totsuka Shota'yı kazandırdı. Bizim romantik dizi sahalarında çok gördüğümüz bir isim olmadığı için buradaki performansı benim için ilk olmasına rağmen bayağı tatmin ediciydi. Yani bir insan hem bu kadar karizmatik hem bu kadar ağır hem bu kadar şirin olabilir mi? Soruyorum size! Gerçekten çok yönlü bir oyuncu. Yakuza iken yakuzalığını, iş yerindeyken iyi bir patronu ve evdeyken bir ev kedisi gibi oluşunu çok güzel görebiliyorsunuz. Makoto'yu sevme şekli açısından hayat verdiği Ren karakteri de kalpleri fetheden erkek karakterlerden biri olarak dizi tarihine geçti. Hani pamuklara sararak sevmek tabiri vardır ya, gerçekten öyle seviyordu Makoto'yu. Makoto da çok yaralar almış ve aslında sevilmeye aç biriydi. O yüzden yaşadığı tereddütler, annesini gördüğü zaman tetiklenen travmalar çok gerçekti. İzleyici olarak bana epey geçti diyebilirim.
Polis karakterine, Tora'ya gelirsek, bence böyle biri için çok bebek surat gibi dursa da sonlara doğru beni yanıltmayı başardı. Onun da Makoto'yla olan durumu biraz üstünkörü geçilmiş olsa da bildiğimiz J-Drama sonuna yakışır şekilde karakterin olgunluğuna şahit olduk.
Ben bu diziyi Türkçe altyazılı olarak Japan-Fans'te izledim. Çevirisi aşırı kaliteliydi. O yüzden çeviriyi yapan yyamadasuzuki'ye de bir kez daha teşekkür ederim <3
Bildiğim kadarıyla Kim You Jung hep sevimli, tatlı kız rollerindeydi. İlk defa böyle sosyopat ve deli bakan bir tipi oynuyor galiba. Açıkçası mükemmel bir oyunculuk sergilemiş. Karaktere bu kadar bürünmesi bir miktar korkutmadı da değil ancak bazı yerlerde sete psikolog istediğini okumuştum. Kendisine çok hak veriyorum bunu yaptıysa çünkü bu karakteri canlandırabilmek çok kolay bir şey değil. Hayatta kimseyi sevmeyen hatta belki kendini sevdiği bile şüpheli olan, sürekli etrafını manipüle eden ve aslında doğrudan/dolaylı cinayetler işleyen bir karakteri canlandırdı. Tabii onun harcı biri de çıktı dizide karşısına ama asla geri durmayan biriydi. Bence çok ürkütücüydü, uzun zamandır böyle bir karakter izlememiştim.
Kim Young Dae'nin de izlediğim dördüncü dizisi olacak sanırım. Genelde hep bu tarz bir tiple ekranda oluyor. Soğuk, ifadesiz ama burada çok daha başka bir seviyede bir oyunculuk sergilemiş. Belki hem senaryonun çok iyi olması hem de Kim You Jung'un performansının etkisidir, bilinmez ama açıkçası bu role başkası da olmazmış. Bazı yerlerde yaşadığı duygusal çöküntüler ve gözleriyle verdiği ifadeleri beğenerek izledim. Jun Seo'nun hem aile içi dinamikleri hem de Ah Jin ile olan toksik ilişkisi dizinin ana unsuruydu zaten. Dizi boyunca da bile isteye kendini manipüle etmesine izin verdi. Bu anlamda çok kızsam da durması gerektiği zaman durabilme iradesini göstermesi en azından bir miktar kurtarıyordu diyebiliriz.
Kim Do Hoon'u sanırım ilk kez izledim. Çok bebek surat birisi ve buradaki karakter için yine uygun bir tip olmuş. Gerçi hikâye içindeki karakter çok talihsizdi, her açıdan yani. Ama hem aile içinde yaşadıkları hem de Ah Jin'e olan değişik bağlılığı da sevginin ve hatta takıntı diyebileceğimiz şeyin bir başka boyutunu göstermiş. Her koşulda Ah Jin'in yanında olması Ah Jin'e yetmedi ama maalesef. Jun Seo bile bu karakteri o kadar saf ne naif görüyordu ki, belki Ah Jin'in sığınıcağı liman o olur diyordu. Ama gelin görün ki Ah Jin'in insanlıkla çok bir alakası olmadığı için o da bu hikâyede payına düşeni fazlasıyla aldı😅
En son da Ah Jin'in küçüklüğünü canlandıran kıza değinmek istiyorum. Kızı izlerken ağzım açık izledim. Bu kadar küçük yaşta bir çocuğun manipülatif bir karakteri bu kadar iyi verebilmesi normal mi? Kızın rol yaptığını bilmesem gerçek manada dehşete düşebilirdim. Çocukları oynatırken psikolojilerine ne kadar dikkat ediyorlar bilmiyorum ama ben nedense çok iyi bir vibe da alamadım. O yaşta bir çocuğun rol de olsa bu kadar iyi verebilmesi sıkıntılı geldi bana. Umarım ileride iyi biri olur ve bu tarz rollerde bir daha oynamaz.
Dizinin belli bir erkek başrolü yoktu aslında. Ah Jin'in partneri gibi gözüken herkes bir anlamda başrol oldu diyebiliriz. You Jung hepsiyle de çok yakışmış. Hepsiyle birer tane ayrı ayrı dizi çekse hepsi de izlenir, öyle söyleyeyim 😁 Konusu gerçekten insan psikolojisini yıpratabilecek cinsten o yüzden tetiklenebilecek kişilerin izlemeden önce bunu göz önünde bulundurmasını tavsiye ederim.
Son olarak dizinin müzikleri de benim için bir başka harika unsurdu. O kadar iyiydi ve diziyle uyumluydu ki... Dizi başladığından beri dinliyorum hepsini. Bu uyumu K-Drama'da yakalamak artık çok zorlaştı biliyorsunuz o yüzden bu konuda da bence çok iyi iş çıkarmışlar.
Benim puanım 10/10, izleyeceklere de şimdiden iyi seyirler 🤗
"Allah (cc) nefse sorar; sen kimsin, ben kimim? Nefis; 'ene ene, ente ente; sen sensin, ben benim' der." hadisesini çokça hatırladım diziyi izlerken nedense. Bence bizim gibi inançlı insanlar için daha farklı açılardan bir şeyleri sorgulatabilen bir yanı vardı bu dizinin. Bunu hep söylerim, J-Drama'nın böyle bir yanı var. Kore dizilerinde o derinlik olmuyor o kadar ama Japonların en basit yapımlarında bile olabiliyor.
Belki üç sezonu izleyenler için bu sezon biraz sıkıcı gelebilir ama bence bitiriş için güzel olmuş. Son oyun özellikle bana şunu düşündürdü; bizim istediklerimizde şer çıkacakken Allah'ın bizim için çizdiği kaderde ne kadar zorlu ve çetrefilli de olsa daha hayırlı olabilir ve insan ne kadar açgözlü olursa aslında o kadar bunun ceremesini çekiyor. Mutluluk konusunda bile aslında bu kadar açgözlü olmamak ve sabırlı olmak lazım geldiğini, en azından kendi açımdan, bir kez daha düşündüm bu diziyi izlerken.
O yüzden bu sezona da 10/10 verdim. Son bölümdeki o yıkım kısmı biraz ütopik falan diye eleştirilebilir ama zaten arafta bir yer orası, çok mantık aramamak gerekiyor. Liar Game'deki gibi oyunların arkasında kim olduğunu öğrenemeden bitmesi bir tık can sıkıcı oldu sadece. En azından bu bir deneyse kim yapıyor ya da bu bizdeki araf anlayışı mı, ona bir açıklık getirilebilirdi. Genelde bu tarz açık uçlu şeyleri pek sevmediğimi de bir kez daha anlamış oldum 😅
Bu arada Kento çok yaşlanmış geldi gözüme. Tao da doğum yapmasına rağmen taş gibiydi valla ve fark ettim hep böyle koşmalı, güç gerektiren oyunları Tao'ma vermişler 😂 Bu kadın doğum yaptı koşturmayalım dememiş kimse 😬
Mistik konuları tarihi yapımları yedirme konusunda Kore gerçekten çok başarılı. Burada da hem şamanlık hem de bu ruhani olayları çok güzel birleştirmişler. O dadanan ruhu ve özellikle tek ayaklı ruhu çok iyi tasvir etmişler. Yaşanan olaylardan en çok kralın çekmesi ve halkını bu kadar çok seven bir hükümdar olarak bunları yaşaması gerçekten acı oldu. Ama gerçek hayatta da bazen böyledir. Babaların annelerin yaptığının ceremesini çocuklar çeker. Bu anlayış bizde de olduğu için aslında diziyi yakın buldum. Zaten bizim geçmişimizde de var şamalık falan 😅 Bunlar da olunca çok yabancı gelmedi. Bir de bizdeki cin dadanması olaylarını daha çok andırıyordu aslında. Şu muska ve büyü yazılma olaylarında gerçekten etkilendim. O kötü şaman gerçekten insanı ürkütüyor. Bir de adam çok istikrarlıydı yani, hiç tövbe de etmedi.
Yoon Gap'ın annesine de ayrı parantez açmak lazım. Anne olarak aslında onun kendi oğlu olmadığını bilmesine rağmen Kang Chul'u da oğlu gibi sevdi. Onunla çok güzel ilgilendi ve Kang Chul aslında kendine bir aile de bulmuş oldu bu olaylar sebebiyle. Kendi kardeşi ile ilgili yaşadığı şeyler çok acı olsa da verdiği tüm emeklerin ve sevginin karşılığını en güzel şekilde aldı. Sonu da tatmin edici bitti o yüzden :)
Eğer izlemeyen varsa izlesin derim. Romantizm açısından biraz eksik bulsam da 9-9.5/10'luk bir diziydi. Kaçırmayın derim :)
Kardeşlikler konusunda da hem kan bağı olan hem de kan bağı olmadan kardeş olanların hikayesi vardı aslında. Tabii bu "açık ilişki" olayının güzellenmesi çok hoşuma gitmedi. Kadının çocuğu aldırmaması en azından biraz kurtardı diyebiliriz. Uzunluk açısından da ideal olmuş. Başrollerin yaş farkı hissediliyordu ama kesinlikle rahatsız etmedi. Gayet izlenebilir, çerezlik bir dizi :)