Estou tão confusa quanto eles
Parece mais um MV que nunca mais acaba.Para acabar este mês bem... mal! Começou bem, com uma boa construção das personagens e a relação entre elas, mas a partir do meio do drama (ep8), fica confuso e com ‘dramas’ desnecessários (pelo menos do meu ponto de vista) e muitos momentos ‘mortos’ (houve várias vezes em que tive de dar skip porque era só música e slowmotion). Estava a gostar do rumo que estava a tomar mas entretanto aborreci-me.
O elenco principal é muito bom, temos a ‘querida de todos’ Son Yejin (Crash Landing on You, nunca vou esquecer!) e Jung Haein pela primeira vez no meu ecrã! Quanto ao elenco secundário, é ainda melhor: Jang Soyeon, Jung Eugene, Lee Hwaryong, Seo Jungyeon, Wi Hajoon, Joo Minkyung, e por aí fora. Como já disse, o plot começou interessante mas acabou por se tornar demasiado exagerado (suponho que na cultura coreana seja normal, mas para mim é estúpido).
Curiosamente, anteontem fiquei sem Internet. Pensei que fosse por causa da famosa época dos “arrebentamentos de fibra” a que estou acostumada. Mas enganei-me. No entanto, estou atenta e preparada para essa altura.
Conclusão: Se por ventura estiverem a considerar ver, preparem a vossa tecla da direita/dedo porque vai haver momentos em podem poupar 2 minutos de coisa nenhuma a acontecer.
Was this review helpful to you?
Tout en douceur
Autant le dire de suite, cette série ne plaira pas à tout le monde...C’est une série qui se déguste comme un bon vin, en prenant son temps et en suivant cette histoire qui, sur un rythme lent, explique les difficultés rencontrées en Corée par une femme célibataire de presque 40 ans, tant sur le plan personnel que professionnel.
Son Ye-Jin, que j’adore personnellement, joue un rôle qui lui convient parfaitement. Elle rayonne dans ce drama, jouant une palette de sentiments variés mais toujours juste.
Jung Hae In, que je connaissais pas encore, s’en sort également avec les honneurs dans le rôle du copain du frère devenu adulte et qui a des sentiments pour Yoon Jin Ah.
Les rôles secondaires sont plutôt bien exploités et complètent à merveille l’histoire, apportant leur propre expérience et ressenti.
C’est donc une romance douce-amère qui s’écoule doucement tout au long des 16 épisodes, où l’on entre peu à peu dans la vie des personnages, dans les problèmes rencontrés par le célibat à un âge « avancé » (selon les critères de la société), les relations hommes-femmes sur le lieu de travail (avec le harcèlement sous-jacent qui en découle et qui reste tabou) et les relations familiales, tellement encadrées par les principes.
La pluie est une constante, tellement qu’elle en devient presque un rôle et est le fil conducteur de l’histoire.
Bref, j’ai passé un excellent et doux moment à suivre cette série ❤️
Was this review helpful to you?
This review may contain spoilers
Por mais que exista um amor aparentemente puro e inquebrável, há questões de personalidades próprias e valores familiares que podem entrar em conflito e muitas vezes são intransponíveis. Outras vezes, não.Ao assistir pela primeira vez "Something in the rain", conforme a história se desenvolve, uma profusão de sentimentos vêm à tona. Alegria, tristeza e principalmente raiva, todas misturadas, nos fazem muitas vezes sentir pena e torcer por um dos protagonistas, sem muito bem entender o motivo que levou o outro a tomar aquela atitude, aparentemente incompreensível e sem sentido.
No caso da história deste drama, por sermos espectadores com uma visão de cultura e valores ocidentais, temos a tendência de não compreendermos muitas das atitudes da protagonista feminina Yoon Jin-ah. Mas este juízo de valor que fazemos sobre as ações que ela toma não seria justamente uma intolerância da nossa parte ? Tentar se colocar no lugar dela, lembrando dos valores familiares que ela aprendeu desde sua infância, por mais difícil que possa parecer para nós, seria o mínimo que poderíamos fazer para não a julgarmos com olhares enviesados. E é justamente o que seu par Seo Joon-hee deixou de fazer em certo momento.
A psicologia das cores em conjunto com o clima (chuva, sol, neve, tempestade) entra nesta história de forma espetacular para explicar a todo momento o comportamento e o amadurecimento dos dois protagonistas. A filmagem, a fotografia e a trilha sonora são maravilhosas. A lentidão das cenas sem cortes se assemelha bastante com filmes cinematográficos.
O final poderia ter sido um pouco mais bem trabalhado, mas não prejudico o todo da obra.
Was this review helpful to you?
sopravvalutato, lei toxic
Sono invecchiata guardandolo. Lento in maniera disarmante e inutilmente prolisso: quello che racconta in 16 puntate poteva tranquillamente stare in 8, o persino in un film. Le prime sette sono il nulla cosmico. L’avevo droppato dopo la terza, ma mi sono imposta di finirlo… e me ne sono pentita.Ho apprezzato solo alcune cose: il cambiamento iniziale di lei sul lavoro, il fratello che difende la sorella insieme al fidanzato, e la figura del padre — uno dei pochi personaggi con un minimo di spessore.
Il drama tenta di toccare temi importanti come stalking, revenge porn e molestie sul lavoro, ma lo fa in modo superficiale e incoerente. Tutto resta in superficie, senza mai lasciare un vero segno.
Lei è di una mosciaggine esasperante, fastidiosa. Non evolve davvero: sarebbe stato bello vederla crescere, passare da succube a donna consapevole… e invece niente. Le sue scelte rasentano spesso l’assurdo — tipo salire in macchina con l’ex per recuperare un telefono. Ma davvero?
La madre, poi, è una macchietta: esagerata, invadente, tossica. Bello solo il momento in cui lei finalmente tiene il punto con i genitori, ma anche lì, tutto finisce in melodramma. Scene come lo schiaffo al fidanzato o il “non è alla nostra altezza” rasentano la telenovela.
E lei? Un continuo altalena di incoerenze. Dice di volerlo, poi scappa. Si lascia influenzare da tutti. Fa la vittima, ma spesso è complice delle proprie disgrazie. Quando lui le propone di convivere, mente; quando lui sparisce, tira fuori un orgoglio improvviso e fuori contesto.
Il salto temporale di tre anni è la ciliegina: lei non sa stare sola e si infila in una relazione a caso per compiacere la madre. La sottotrama del lavoro, che poteva essere la parte più interessante, viene liquidata in due battute finali.
Lui rimane l’unico personaggio con un minimo di coerenza e dignità. Il resto è un vortice di scelte senza senso, dialoghi lenti e un finale che lascia più irritazione che emozione.
Un applauso al fratello per il suo discorso alla madre — peccato che, come tutto il resto, non porti a nulla.
In sintesi: lei odiosa, lui troppo buono, la trama trascinata. 6.5 solo per lui.
Was this review helpful to you?
I hated it
Una storia che poteva essere raccontata in due ore portata avanti per molte più di 16. Ho detestato la protagonista (per quanto ami l’attrice) e tutte le sue decisioni con cui ha sabotato una bellissima relazione. Avrei voluto strangolare la madre di lei. Canzoni messe a caso su scene drammatiche, io boh, non capisco come faccia ad avere tante recensioni positive. Ho buttato 18 ore della mia vita.this story could told in two hours, instead of 18. I hated the female character so much! So much lying and keeping secrets, and ALWAYS staying on the wrong side of the story, omg it was exhausting! She kept sabotaging the relationship the whole time.
Wrong music choices though the whole drama, sometimes something tragic would happen and you’re furious with her mother, and then a funny and lighthearted music would play, like wtf?? is this a joke?
I can’t comprehend how this drama has so many good reviews, I wasted 18 hours of my life.
Was this review helpful to you?
This review may contain spoilers
Une romance qui aurait pu être plus impactante en 12 épisodes...
Il y a des dramas qui crient, qui explosent, qui t’en mettent plein la vue… "Something in the Rain", lui, il prend son temps. Il t’embarque dans une romance du quotidien, simple, douce, mais loin d’être fade, du moins sur la première partie... 🥹💫L’alchimie entre Son Ye Jin et Jung Hae In, est présente 😍. C’est pas une histoire d’amour surjouée avec des déclarations flamboyantes... C'est du réel, du tangible, du possible. Il y a ces frôlements, ces regards qui traînent un peu trop longtemps, ces petits gestes en douce… et moi, derrière mon écran, j’étais en mode “je fonds” 🫠💗. On vie des débuts d’émoi amoureux, maladroit, lumineux, interdit parfois… mais tellement sincère... 🫰🏻
Et puis il y a Seo Jun Hui... Ce mec c'est une parenthèse dans le chaos de la vie de Yoon Ji Ah. C’est sa bouffée d'oxygène... Il est attentionné, drôle, patient… le genre de gars qui la regarde comme si c'était une évidence, et elle, elle en a bien besoin parce que sa vie, c’est loin d'être un long fleuve tranquille... 😟
Entre sa daronne tyrannique (pardon mais cette femme m’a fait vrillée plus d'une fois 😤 une vraie dictatrice de salon), un taf où elle se fait écraser non-stop, et les humiliations qu’elle encaisse en silence… Elle porte un monde sur les épaules... Le drama aborde hyper bien la pression sociale, le sexisme, les attentes qu’on fout sur les femmes de plus de 30 ans. Ça fait mal à regarder parfois, parce que c’est réel, parce que ça existe... 💔
Mais quand elle commence à se relever, à dire non, à exister pour elle-même… j’étais là à applaudir derrière mon écran 👏🏻🔥. C’est lent, c’est progressif, mais elle finit par y parvenir 💪🏻
Par contre… 16 épisodes, c’était trop 🥱. À un moment donné, j’étais en mode : “Mais on l’a déjà vu cette scène, non ?!?” 😅 On tourne un peu en rond sur certains points, et le format finit par desservir le propos. Selon moi, moins d’épisodes aurait eu plus d’impact... Il y avait moyen d’être plus percutant sans pour autant perdre cette vibe intimiste.
Dommage aussi qu’on reste trop centrés sur le couple principal… Autour d'eux, y’avait du monde qui méritait un peu plus de lumière. Le petit frère loyal, la collègue qui apporte des vraies good vibes, la meilleure amie et soeur… certains persos secondaires avaient grave du potentiel qu’on a à peine effleuré 🤷🏼♀️
La fin, c’est une happy ending… mais elle m’a pas vraiment chamboulée. Peut-être parce que j'étais déjà un peu lessivés émotionnellement, ou juste parce que ça manquait d’un dernier petit feu d’artifice… 😶🌫️
Bref... "Something in the Rain", c’est une romance tout en pudeur, c’est pas spectaculaire, mais c’est humain. Et malgré quelques longueurs, j’ai passé un joli moment 🌧️💞
Was this review helpful to you?
O związku, troszkę bardziej przyziemnie.
Jessu, jak generalnie lubie dramy gdzie związek/miłość ukazana jest jak najbardziej w zbliżony realistyczny sposób.Ostatnio w tym stylu oglądałam "I need romance" i jak na moją średnio pokaźną listę, dopiero teraz miałam wrażenie że mega przyjemne wrażenia się powtórzą. I tak było, gdzieś do połowy? maratonu, bo po przełamaniu pierwszych lodów przez Jinę i Joon Heeiego atmosfera zaczyna wyparowywać.
Nagłe problemy w związku? Nie, to tylko zwyczajny brak większej fabuły. Oczywiście nie jest to żadna nowość ażeby seria była w głównej mierze na temat związku głównej pary bohaterów i wątków pobocznych do dekoracji, o ile odcinki trwają między 40-60 min. W tym przypadku nie wiem co komuś strzeliło do głowy by odcinek rozciągnąć do do aż prawie półtoragodzinnego seansu. Szybko można wywnioskować że zaloty, umizgi i całuski J&J po prostu nie wystarczają. Ba! nawet wątki poboczne na dłuższą metę nie potrafią wypełnić dziury i zapewnić oglądającemu na tyle zaciekawienia by wytrwał tę naprawdę przeciągniętą historyjkę do końca.
I tak się stało w moim przypadku. Z początku była oczarowana, bo może adrenalina mi nie skakała co odcinek, miło było popatrzyć na kolejne love story tym razem w wydaniu bardziej przyziemnym, w którym chociażby para nie odgrywa całowania się ze ścianą >.> Kiedy największe atrakcje odcinka przemijały resztę zwyczajnie odechciało się oglądać. Wiele momentów musiała przewijać,bo ślimacze tempo nie dało się ratować już żadnym problemem gdy czujesz że z tej dramy w sumie to nic nie wynika i donikąd prowadzi. Nawet jakiegoś nadzwyczajnego endingu. Nawet jakiejś puenty, myśli na później. Kilka ładnych widoków w melodię Omary Portuondo.
Myślę, że pozycja zadowoli ludzi po związkowych przejściach z racji tego że"może?" się trochę w tym odnajdą...
Dla przeciętniaków, najważniejsze w tej dramie jest te kilka uroków i o ile im to wystarczy tak długo myślę że się ucieszą miłością pod kropelkami deszczu :)
Was this review helpful to you?
This review may contain spoilers
Alchemy
I started this k-drama for its cast and the chemistry of the protagonists in the trailer. I absolutely do not regret it. From the beginning, you feel a very strong connection between the main couple's characters. We see them go through good times and bad. I can understand that some people were disturbed by the slowness of certain scenes, but personally, I particularly appreciated these moments. We see them make thoughtful decisions for their relationship. Expect some darker moments than others. They can be painful, but that's kind of the point. This work is made to make us feel negative emotions as well as positive ones. Some characters are detestable and others are admirable. This growing love between the protagonists gives us the impression that it is real. This allows us to immerse ourselves much more in the story of the drama. The couple's interactions touch me deeply. I have never seen better chemistry before. I highly recommend this k-drama!Was this review helpful to you?
Bons atores, boa historia, mas muitos elementos não necessários
Adorei as atuações, achei todas impecáveis, então não tenho do que reclamar nesse quesito. Porém, alguns pontos na história me fizeram questionar a sua necessidade, pois pareceram jogados apenas para efeito dramático. Acredito que eles poderiam ter se dedicado mais a resolver o drama central envolvendo o casal ao invés de perder tempo o drama extra nos últimos episódios. Torci pelo casal durante todo o percurso, mas algumas atitudes da mocinha me deixaram muito decepcionada e irritada, nem parecia que ela era a mais velha da relação (mais uma vez um ponto que eu acredito que tenha sido para adicionar comoção à trama).Was this review helpful to you?
O nome do dorama deveria ser “O pilar do patriarcado”
Esse dorama usa o romance como veículo para algo maior: um retrato sobre o machismo e o que significa ser mulher na Coreia. Todas as barreiras, assédios, preconceitos, expectativas, injustiças e desavenças que o patriarcado joga em cima das mulheres é muito bem retratado nessa série. Contudo, há uma parte de esperança inegável que percorre até o fim da trama: uma mensagem muito clara de que, apesar de todas as dificuldades, é possível ser feliz e lutar pelo que é certo. Gosto dessa mensagem positiva que vêm junto com o retrato cru da hipocrisia que percorre entre personagens homens e mulheres durante a história. O “pilar do patriarcado” infelizmente é uma mulher, a mãe de Jin-a, uma senhora que defende com unhas e dentes os “bons costumes” e a permanência do homem como líder da sociedade. A protagonista, por outro lado, tem uma evolução inacreditável, sai de vítima de stalking e assédios dentro e fora do serviço para uma mulher independente e dona de si. Nem mesmo seu “salvador”, o amor de sua vida, a pára. Tudo na família e trabalho é contra ela e mesmo assim ela persegue e consegue o que quer por ela mesma. É uma série fantástica, com trilha sonora envolvente, timing bem espaçado (perfeito para desacelerar a cabeça), com um casal cheio de química e reviravoltas divertidos de acompanhar.Was this review helpful to you?
This review may contain spoilers
Romance maravilhoso e encantador
É um romance maravilhoso, que deixa um sorriso bobo no rosto. A melhor química de um casal, as melhores cenas, o maior amor. Esse dorama é meu favorito e assiti ele 3 vezes. Acho que quando assisto ele novamente amadureço minha opinião junto.Na primeira vez fiquei muito indgnada de ele ter tomado a decisão de ir embora, de ela ter voltado a fazer o que a mãe queria e namorar um bom partido. Mas assistindo pela terceira vez, vejo que ele tava esgotado daquilo tudo e por isso acabou tomando aquela decisão. Vejo tbm que por mais que ela eativesse se achando madura naquele momento, por decidir ficar, ela não tava tão madura, tanto que fez o que a mãe queria e repetiu seu discurso na defesa daquele namorado e perceb, por experiência propria, que as vezes a gente acha que amadureceu muito e depois percebe que não era bem assim, eatamos sempre aprendendo e evoluindo. Queria saber mais do final queria. Se eles ficaram na coreia, se ela se mudou pra os EUA, mas nao posso tirar a perfeição desse romance por esse detalhe.
Quem gosta de romance, acho impossível não se encantar por eles.
Was this review helpful to you?
Dorosła drama i duża dawka miłości
Wiem, że wiele osób nie skończyło tej dramy, że jest dla nich za ciężka, ale szczerze? Mi się naprawdę podobała, nyła życiowa, poruszała problemy... no życiowe, rozsterki i obejrzałam ją w parę dni. Nie jest to typowo urocza drama, że oglądając jesteście pewni zakończenia. Osobiście bardzo ,ale to bardzo podobał mi się wątek problemów jakie mieli głowni bochaterowie i rozsterki jakie im towarzyszły. Drama pokazała jak ciężko spełnić oczekiwiwania rodziców, lub rodzica, którzy czasem na siłe chcą uszczęśliwić swoje dziecko, (subiektywna perspektywa szczęścia). To, że ktoś ma dobrą prace, wywodzi się z bogatej, zdolnej rodziny nie oznacza, że jest dorbym człowiem.Chemia między głownymi bohaterami była niesamowita widząc ich razem na ekranie oglądało się z przyjemnością czekajać na pozytywne interakcje.
Postać matki głównej bohaterki zagrana IDEALNIE, tak wkurzała mnie na każdym kroku ,ale gra aktorska była trafiona w punkt.
Muyzka była niesamowita, nadawała piękny klimat każdej scenie, mam swoje ulubione piosenki z tej dramy i dodałam do playlisty K-dram :)
Was this review helpful to you?



