Une chouette évolution dans les BL thaïlandais
Au départ, j'attendais surtout ce drama pour son intrigue, sans me faire beaucoup d'illusions sur la qualité générale. En effet, le thème des jumeaux dont l'un prend la place de l'autre pour résoudre une enquête m'a toujours intéressée (j'ai pas mal apprécié le lakhorn Khun Mae Suam Roy par exemple) et je ne m'attendais pas à beaucoup plus. Mais après l'avoir visionné, je dois reconnaître que depuis l'an dernier, la Thaïlande a su se diversifier en matière de BL en nous offrant des intrigues qui s'écartent des niaiseries de ses débuts... bon pas tout le temps, ils continuent quand même à sortir des trucs toxiques / indigestes / neuneus et souvent le tout en même temps, mais bon, il faut bien contenter tout le monde. En tout cas, des dramas comme Manner of Death ou A Tale of Thousand Stars ont ouvert la voie, et prouvé que l'audience était au rendez-vous pour des histoires prenant place dans des contextes différents, voire plus adultes. Et même si Not Me se passe lui aussi dans un environnement universitaire, ici ce n'est qu'un décor de fond qui n'a pas vraiment d'importance dans la mesure où l'histoire nous raconte tout autre chose.Le premier point que j'ai apprécié concerne, comme dit plus haut, le fait que notre héros White décide de prendre la place de son frère jumeau Black après la violente agression de ce dernier, qui l'a laissé dans le coma. Son but initial est de découvrir qui est à l'origine de cette agression, mais limiter le drama à cela serait une erreur. Le plus intéressant réside dans la manière dont le sujet a été traité, notamment en abordant le thème de l'activisme politique peu montré jusque-là. Pour atteindre son but, White infiltre un groupe d'étudiants dont son frère était le leader, et qui s'est donné pour mission de dénoncer la corruption des élites et des politiques - sujet on ne peut plus d'actualité d'ailleurs - en organisant des opérations clairement illégales mais nécessaires pour sensibiliser l'opinion. Le scénario évite néanmoins la facilité, car les membres du groupe s'interrogent sur les lois, leur application (ou de leur non-application quand le système est corrompu jusqu'à l'os ou que cette loi protège les puissants), mais nous montre aussi d'autres façons d'agir ou d'exprimer sa révolte, par ex. au travers des tags et peintures réalisées par d'autres étudiants ou bien le personnage du graffeur Unar. Je ne connais pas bien le contexte politique de la Thaïlande (ce ne sont pas mes deux semaines de vacances il y a 5 ans qui m'ont appris quelque chose là-dessus), mais j'imagine bien que la contestation là-bas doit demander pas mal de courage. Vous me direz, en France aussi ça commence vraiment à puer, mais c'est un autre sujet... Bref, on a ici un thème plutôt grave qu'on a rarement l'occasion de voir dans un drama, et encore moins dans un BL, et rien que pour ça, cette histoire mérite d'être découverte.
Ensuite, les acteurs jouent de façon assez naturelle. La plupart des protagonistes sont interprétés par des comédiens déjà aperçus dans des dramas BL, à commencer par le couple principal, et ces deux-là s'en sortent plutôt bien. Il faut dire aussi que ce n'est pas la première fois qu'ils jouent un couple, et je les ai trouvés vachement plus supportables que dans Theory of Love. J'ignore s'ils sont ensemble dans la vraie vie ou si leur aisance mutuelle résulte de leur expérience commune, en tout cas ils n'ont pas l'air bizarroïdes quand ils s'embrassent, et White (censé être plus "mimi") est loin d'incarner la mignonnitude ridicule, bien au contraire. Je dois saluer aussi sa capacité à changer de caractère quand il interprète Black, personnage beaucoup plus sombre et violent, d'ailleurs quand il joue Black se faisant passer pour White, on le remarque tout de suite, ne serait-ce qu'à la façon dont il se tient. Ça me fait d'ailleurs penser au talent extraordinaire de l'actrice principale de Orphan Black, si vous ne l'avez pas encore vue courrez tout de suite découvrir cette excellente série, en tout cas il ne suffit pas de changer vaguement d'attitude pour jouer correctement des jumeaux, il faut aussi savoir faire comprendre quand un des deux se fait passer pour l'autre par des variations subtiles de comportement pour que ça soit vraiment crédible. Alors oui le talent de Gun est encore loin d'égaler celui de la géniale et bluffante Tatiana Maslany qui interprète à elle toute seule une bonne dizaine de clones aux personnalités bien distinctes, mais on y croit et c'est l'essentiel.
J'ai apprécié le traitement des personnages féminins de ce drama, qui sont montrées comme actives et talentueuses dans leur manière d'exprimer leur opposition au système (l'une peint, l'autre danse), elles sont naturelles, un peu plus fouillées que d'habitude et surtout, ne servent pas seulement à valoriser le héros, et elle ne sont jamais énervantes. Enfin, j'ai envie de mentionner le cas d'un des camarades de fac des protagonistes, un personnage trans qui à première vue aurait tout pour incarner un gros cliché des BL (vous savez, les gars hyper efféminés et caricaturaux toujours dans l'exagération qu'on trouve dans pratiquement tous les BL thaï, histoire de fournir une dose de gags pas drôles pour un sou). Ici, ce personnage n'est jamais ridicule ou stéréotypé, au contraire je salue le fait qu'il soit tout simplement représenté comme un perso normal, qui se comporte normalement, et ses conseils sont même utiles quand il s'agit de décrypter les subtilités de telle ou telle loi, bref c'est tellement rare que je me dois de le souligner.
Les romances sont agréables. Elles ne cassent pas des briques, mais elles ont le mérite d'être là et d'avoir été écrites intelligemment, c'est à dire qu'on évite tout ce qui ressemble de près ou de loin à une amourette stupide entre un benêt coincé et grimaçant qui fantasme depuis l'enfance / l'adolescence sur le dieu du bahut / de la fac qui se comporte comme un trouduc, et elles se construisent de manière logique et naturelle. J'ai apprécié la romance secondaire entre Yok et Unar, même si je dois quand même avouer que le jeu de celui qui interprète Unar manque un peu de variété (ses expressions ne sont pas très nombreuses, et vers la fin il ne fait pas grand-chose d'autre que chouiner, mais bon ça va, ça passe...). La troisième romance entre le pote et l'ex de Black m'a moins intéressée, principalement parce que je crois que je n'ai pas tout saisi quant à la dynamique de leur relation, mais là encore ce n'est pas très grave. En tout cas, j'ai envie de dire que ce n'est pas le principal, et que c'est surtout l'originalité du thème traité qui rend le tout intéressant à regarder.
Bien sûr, je ne peux pas faire l'impasse sur certains points plus critiquables. Par exemple, on peut trouver que la façon dont les persos organisent leurs plans n'est pas très pro, surtout quand on considère la gravité ou le danger de ce qu'ils s'apprêtent à faire, c'est assez brouillon en fait. Ce manque de discipline laisse un peu trop de place au hasard et aux changements de plan qui pourraient tout faire foirer, donc ça manque un peu de réalisme sur ce point. Mais au moins, on nous montre leurs doutes, leurs questionnements et les implications que leurs actes peuvent engendrer. Par exemple, est-ce vraiment une bonne action de salir la réputation d'un homme d'affaire véreux et rendre ses malversations publiques, l'obligeant à fermer son usine au risque que des innocents qui crèvent la dalle se retrouvent au chômage ? D'un autre côté, si la loi ne peut pas s'appliquer dans un système pourri, ne vaut-il pas mieux passer dans l'illégalité, alors qu'on est jamais loin de basculer dans le côté obscur et d'obtenir un résultat opposé à son objectif et ses valeurs initiales ? Il n'y a pas vraiment de morale, tout acte a des conséquences, et même si les personnages œuvrent pour le bien commun, il est clair que ce n'est jamais simple ou rose. Pour le coup, l'histoire évite tout manichéisme simpliste, elle nous pousse à nous questionner, et c'est une bonne chose. Un autre point que j'ai trouvé peu crédible, c'est l'absence de suspicion des membres du groupe à l'égard de White. A aucun moment ils ne remettent en doute son identité, alors que Black savait faire des trucs dont White s'avère incapable au début, avant de s'entraîner (c'est comme le vélo : si tu as appris à en faire, il y a peu de chance que tu ne saches plus rouler par la suite, à moins d'un problème psy ou d'une lésion cérébrale). Mais d'un autre côté, c'est ce changement de comportement qui permet à la romance entre White et Sean de s'installer, donc là encore, il s'agit d'un défaut qui sert quand même à quelque chose. Et si je parviens à trouver des points positifs à des trucs que je viens de critiquer, bon ok ça signifie peut-être que j'ai quelques biais en faveur de ce drama, on ne va pas se mentir, mais ça me conforte surtout dans l'idée que malgré ses quelques défauts la série reste de bonne qualité, et qu'elle est parvenue à me surprendre dans le bon sens.
Pour conclure, je dirai que ce BL mérite vraiment qu'on lui donne une chance, d'une part parce que le sujet est original et bien exploité, d'autre part grâce aux acteurs qui font un assez bon job. En plus, l'histoire sait éviter les clichés, ainsi que les moments gênants ou ridicules qu'on a l'habitude de voir dans ce type de production. C'est assez rare qu'un BL ne prenne pas ses spectateurs pour des cons, donc allez-y sans crainte.
Was this review helpful to you?
Review
Tôi muốn dành một tràng vỗ tay lớn cho loạt bài này. Tôi không có cảm giác như đang xem một bộ truyện, mỗi tập phim giống như một bộ phim. Nó rất tốt, tôi đã có cảm xúc, đặc biệt là ep. 2. Nó rất dữ dội, làm cho nhịp tim của tôi bỏ qua. Tôi nổi da gà khắp nơi.Kỹ xảo điện ảnh, âm nhạc, câu chuyện, mọi thứ đều ổn. ???
Tôi khen ngợi diễn xuất của súng và tắt. Thực sự, các bạn không làm tôi thất vọng. Bản cập nhật từ các ký tự trước đó của bạn. Nhưng Gun, trước đây diễn xuất kiểu này khiến anh ấy rất giỏi, tôi không nhớ tên phim. (Màu xanh gì đó) ???
Nói chung, tôi rất hài lòng với bộ truyện này. Tôi thực sự mong đợi để xem các tập tiếp theo.
Was this review helpful to you?
This review may contain spoilers
Subiu o nível de forma surreal
Esse BL tem tantas camadas que é difícil definir por onde começo a falar. Dona GMMTV realmente deu o nome e o sobrenome nessa série, que com certeza foi uma divisora de águas na indústria BL tailandesa, estou citando a GMM pois é a produtora que mais vi passar pano para falas condenáveis e atitudes desprezíveis nos últimos anos.Como eu já disse, existem muitas camadas, muita coisa acontecendo, mas o foco central está na crítica social explícita e no romance de Off e Gun. Claro que em volta deles existe um universo de situações se desenrolando, mas todas elas estão envoltas neles de alguma forma, e nada fica desfocado, todos os assuntos são tratados de forma crítica, mas com respeito e atenção. A história parte da amizade entre 5 jovens que unem de forma deveras "anarquista" para lutar contra o sistema, cada um com suas motivações pessoais, que quando somadas formam o maior ideal da vida deles: Black; Sean; Gram; Yok; Gumpa.
Com exceção de Gumpa, que é o mais velho, todos são universitários de cursos na área do direito ou de ciências humanas/políticas, justamente pelo viés ideológico que esses cursos podem alimentar em pessoas militantes não importa de que área. Até mesmo as personagens secundárias da universidade, como Eugene, que utiliza arte corporal para fazer seu protesto, e Nuch, a garota trans que sabe que precisa lutar por seus direitos, mas espera fazer isso dentro das leis e por isso quer modificá-las, bem como Namo e Dan, grafiteiros que lutam e denunciam as injustiças sociais através de seus desenhos, mesmo sendo eles de universos diferentes. Digamos que a parte privilegiada nessa luta de classes, é representada por Tawi, rico, poderoso, que concentra seus esforços em explorar pessoas pobres e cometer crimes. A parcela do meio, são as pessoas que não estão no topo, algumas inclusive são pobres e carentes de políticas públicas , que sabem que o que está acontecendo é errado, mas preferem se vender para quem pagar mais ou fingir que não estão vendo nada por medo das coisas ficarem piores do que já são, assim como a mãe de Black, possivelmente o pai de Sean, a mãe de Yok,
Desses eu gostaria de citar alguns. Comecemos com Black e White. Não sei como funcionam as leis de guarda filial na Thai, mas não consigo aceitar a forma como mostram... nesse caso, pais de gêmeos se separam, e cada um leva um filho para que eles nunca mais se vejam, que p**** é essa?
Enfim, os dois pais ficaram em países diferentes, e os filhos foram criados em ambientes totalmente distintos. White cresceu na Rússia com seu pai diplomata, onde foi educado para ser seu sucessor, onde o mundo que ele conhecia era perfeito, com exceção da ausência de seu irmão. Black cresceu na Thai com uma mãe juíza, que de tanto conhecer o sistema sabia que não era fácil lutar contra ele, e por isso mesmo não o fazia. Black cresceu revoltado com as injustiças e diferenças sociais, mesmo sendo nascido em berço de ouro. Não senti maldade nele quando ele tentou separar White e Sean, senti apenas que ele sabia da escuridão de seu mundo, das dificuldades, e não queria uma vida difícil para seu irmão. Na história deles, o que me pegou de fato foi o sumiço do pai deles da vida de White, ficou faltando uma explicação de para onde White fingiu ir, sei lá, o pai simplesmente ia deixar ele sumir assim? Outro ponto legal, foi ver que ao final Black entendeu que deveria deixar Eugene seguir sem ele, já que ele não poderia dar o amor que ela precisava.
Sean: Estudante revoltado com a morte de seu pai pela polícia, que alegou que ele era um traficante e o matou, deixando nele um ódio ao estado e aqueles que deveriam proteger os cidadãos. Ele não pensa de forma muito racional, permite que o ódio o cegue. Fiquei um pouco perdida quando o romance entre ele e Black surgiu, eu realmente não acho que o desenvolvimento foi adequado. Também fiquei pasma quando ele e Gumpa afirmaram que já sabiam que White não era Black, juro que não percebi nem as desconfianças deles, isso pra mim foi um plot twist.
Yok não tem pai, vive com sua mãe que é PCD, ela é muda e já um pouco idosa e sofre muito com o preconceito, com a problemática de entrar em no mercado de trabalho. Yok retrata sua arte através das telas, ele pinta o mundo como ele o vê, com suas dores, problemas e renúncias. É assim que ele conhece o grafiteiro Dan, e posteriormente se apaixona mesmo sabendo que ele na verdade é policial, mas um policial que não acredita no sistema. A dor que Dan carrega, por ter assassinado o pai de Sean, nos mostra a dimensão humana que ainda pode ser encontrada dentro do sistema, que nem todos são maus e injustos, que pessoas ainda tem sentimentos bons.
Essa série traz cenas preciosas e históricas, como a cena do primeiro grande protesto, o desfile LGBT+, a passeata embaixo da bandeira, tudo com tanto simbolismo quanto o momento em que os manifestantes soltam os presos de Tawi. A atuação nessa série é impecável, e devo dizer que Off e Gun subiram o nível de atuação de forma esmagadora. Tem defeitos? Sim, claro que se aluta era por justiça e gostaria de ver Tawi atrás das grades, Todd preso, o pai de Sean inocentado, mas creio que a série quis passar uma mensagem mais real, pois infelizmente a impunidade está longe de acabar, a luta não para jamais. Quem sabe essa não é a deixa para uma nova temporada algum dia?
No meio de todo o quebra-quebra, os casais entregaram química e cenas belíssimas. Fotografia e ost impecáveis, aspectos técnicos sem defeitos. Definitivamente um dos meus preferidos que sempre vou panfletar, uma das bíblias para qualquer blzeiro.
Was this review helpful to you?
Algo a mais para contar
Sem spoiler! Depois de uns anos, finalmente reassisti "Not Me", e foi como se fosse a primeira vez. Fiquei me perguntando qual era a "mágica" da série/lakorn, e é algo simples. "Not Me" ganha uma estrela de ouro só por estabelecer seu lugar próprio, ou seja, de ter algo a mais pra contar ao telespectador para além de um óbvio desenlace amoroso. A história assume um papel didático, nos ensinando e ensinando ao White as consequências do capitalismo no cenário urbano tailandês (um beijo pro Gun que deu um show de atuação). Vemos o personagem principal ser arrancado de sua bolha monetária, de seu status, para lidar com a crueza do mundo e encontrar significados para sua própria vida com seus amigos e interesse amoroso. Tudo na história se volta para o suburbano da Tailândia, fotografada em sua nudez citadina: as avenidas, as ruas, a favela, as zonas indústrias, a casa que não é ambiente privado (a garagem, o prédio abandonado). Todas essas paisagens colaboram no processo de olharmos para aquele país sobre uma ótica que o diretor nos convence a ver: a Tailândia do dia a dia, do caos, das reivindicações etc. e sentimos sobre ela os movimentos de ação/conflito e o melodrama de cada personagem. A arte (as pinturas, o grafite etc.) também colore as zonas suburbanas, preenchendo de simbolismo político e dando mais uma camada maravilhosa para "Not Me".Os personagens secundários não merecem esse título porque eles são muito mais do que só "amigos": cada um deles tem seu papel crucial e que soma a seu modo à grandeza da série. Todos eles são apaixonantes e verdadeiros, com seus dilemas, "problemas", o que for. Somos convencidos do drama de cada um e podemos até nos ver neles. Gostei demais do casting de todos os personagens, pois só de conseguirem passar esses sentimentos já denota que fizeram um bom trabalho. Não sou muito fã do main shipp, mas foi satisfatório acompanhar o desenrolar das coisas entre o Sean e o White.
Continua maravilhosa!
Was this review helpful to you?
Esplêndido
Gun sempre dá um show de atuação, sempre e sempre. Off melhorou tanto desde Puppy Honey, me surpreendi tanto. Acho que igual Not Me dificilmente existirá. Dorama sério que aborda situações sociais de forma nada banais. Mostra que a sociedade não é pautada em um maniqueísmo tosco e sim muito além disso. É lindo ver que os doramas podem abordar questões políticas e serem mais do que as bobagens que a GMM costuma produzir, elevando o patamar para outro nível. Foi preciso coragem para produzir um dorama que critica tudo que eles mais fazem. Um Not Me para cada década e que sejamos felizes por ter presenciado esse ato e o quão significativo ele foi. A GMM colocou um de seus mais clássicos shipps para protagonizar esse ato e não poderia ter sido mais histórico termos OffGun nesse projeto. Tenho que dar 1000 pontos para o First, que ator incrível. Na verdade, todo elenco é sensacional nesse dorama.Was this review helpful to you?
Muito bom
Pomete muito e cumpre tudo e mais um pouco. A atuação do Gun é sinplesmente de tirar o folego, conhece perceber como ele muda ao atuar o Black e o White, digo o mesmo para a atuação Off, dá para sentir tudo que Sean sente. Diferente de muitos bls a trilha sonora é diversificada cada música combina perfeitamente com os momentos. . .Simplismente perfeito, poderia assistir Not me sem parar que não cansaria nem enjosria, cada detalhe contribui para a história como Sean parece impenetravel, frio porém é carinhoso "geudento" com White tendo sua linguagem de amor sendo o toque gísico.
Was this review helpful to you?
VÃO VER NOT ME, GAYS
Um plot bem diferente dos BLs thai. Eu amo gay criminoso, e mais ainda gay revolucionário. Acho que esse é um dos BLs que é mais fácil de recomendar, porque agrada todo tipo de público. Uma das melhores performances do Gun, que trabalhou muito bem pra fazer pessoas tão diferentes como são os gêmeos. Ele é um talento imbatível da tailândia, o cara manda muito bem. Não tem nem como confundir um gêmeo do outro, e ele não deixa falhas na atuação e não deixa que você saia da imersão de que não é o Gun e sim o White e o Black.Was this review helpful to you?
This review may contain spoilers
#ROL
Após cerca de um ano sem assistir nenhum dorama (BL ou não), eu resolvi dar uma chance para Not Me, que estava esquecido na minha lista de "assistir mais tarde". No entanto, se eu soubesse que esse dorama seria tão envolvente e bem feito, com certeza teria o visto mais cedo.A história de Not Me pode parecer um pouco clichê em um primeiro momento: um irmão gêmeo que assume o lugar do outro, tentando descobrir o que aconteceu com ele. Mas, no decorrer da série, o desenvolvimento de personagens, a forma como eles se relacionam e a história por trás da trama se encaixam tão bem que é impossível não se sentir parte do grupo de amigos, ou melhor, parte da gangue.
Os atores do núcleo principal foram perfeitos. Gun fez um trabalho esplêndido como Black e White. Quando você olhava para ele, imediatamente conseguia diferenciar quem ele estava interpretando. Quando Black apareceu e discutiu com White, o contraste entre os dois foi impressionante. Off, por sua vez, encarnou Sean de uma maneira tão incrível que a cena entre os dois na ponte ainda me dói — e essa foi a primeira vez em que uma cena de dorama mexeu tanto comigo. Quando estavam separados, eles brilhavam. Mas quando estavam juntos, eles queimavam.
Deixo os meus elogios, também, para o First e o Fluke. Confesso que a química entre os dois era tão, mas tão forte, que Dan e Yok conseguiram me prender mais do que White e Sean. Eu consegui sentir todas as emoções do personagem simplesmente pelo olhar do First, que é um ator estupendo. Esse foi o meu primeiro dorama com ele, mas com certeza vou me atentar aos seus próximos trabalhos! Quanto ao Fluke, posso dizer que ele ficou perfeitamente à altura do First. Eles juntaram fogo e gasolina nesse casal, tinham a combinação perfeita. Mas, como nem tudo são flores, os dois tiveram um final super corrido e mal aproveitado, o que me decepcionou muito. Eles poderiam ter sido explorados de uma forma muito mais profunda, isso foi realmente muito decepcionante.
Quanto ao Mond, posso dizer que me apeguei muito ao Gram. Por esse motivo, digo que o final dele foi bem ruim. Empurraram a história dele de uma forma muito grosseira, simplesmente envolvendo outra personagem que nem foi desenvolvida direito. Juntaram um personagem carismático e divertido com uma personagem sem relevância, cuja única função era ser par romântico dele. Torci mais para ele ficar com o Black do que com ela (para ela eu nem torci, na verdade).
Por falar em Black, fiquei um pouco triste com o final dele. Pensei que ele fosse se desenvolver mais e resolver as suas questões com os amigos, mas isso não aconteceu. Muitas coisas não aconteceram. Os pais dos gêmeos ficaram de escanteio, principalmente o pai, que desapareceu e nunca mais procurou pelo White. Além disso, o final foi bem aberto, dando a falsa esperança de uma segunda temporada (que a gente quer acreditar que vem, a gente quer).
Apesar de tudo isso, posso dizer que Not Me é com certeza um dos melhores BLs que eu já vi! Tem ação, tiro, porrada, beijo na boca, crítica social e personagem carismático. É como se KinnPorsche tivesse um filho, mas que não foi para o mundo da máfia. Ele agora está no meu top 3 e, honestamente, vai ser difícil tirar ele de lá.
#notme #notyou #buteveryone
Was this review helpful to you?
This review may contain spoilers
QUIEN NO SE MUEVE NO SIENTE SUS CADENAS.
En esta reseña quiero centrarme en dos aspectos: la crítica social y la historia en si.Lo que ha hecho quedarme en la serie es la crítica social , la leve y dulce crítica social, porque podría haber sido más dura, que si que hay que pensar que es una serie que se emite en televisión en Tailandia y tendrá que pasar unos controles ejecutivos para poder emitirse en la televisión y por ende no puede ser muy transgresora, pero no sé , ya que te vas a lanzar a la piscina e ir dando lecciones y mensajes morales , no me des mensajes generales y edulcorados y con poco tranfondo. Que el espectador que ve la serie se replantee el mundo que ve. Que no te digo que hay que ser como esta panda que todo lo solucionan transgrediendo la ley, ahí me ha gustado mucho el personaje de la Nuch, que quería transformar el mundo desde la legalidad. Ojo piojo, legalidad que depende del sitio la tienes o no, porque hay en sitios donde si vives en un regimen autocratico o de dudosa transparencia por mucho que se pongan en el nombre que si popular o democrático , no cambia que sean autocraticos y probablemente estados donde se produzcan serias violaciones de derechos fundamentales. Ya lo dice el dicho aunque la mona se vista de seda mona se queda.
En el dia a dia, hay que exigir rendición de cuentas (accountability) a nuestros gobernantes. Eso que esta tan de moda de calificar los restaurantes y que ultimamente esta ganando un peso tan importante en nuestra sociedad que da miedo que un día de estos pueda coartar nuestra libertad de movimiento debido a que no tenemos cierto status (con esto me estoy refieriendo al capitulo de Black Mirror donde segun la puntuación que tuvieras podrías acceder a ciertos lugares o podias hacer ciertas cosas.) Hay que ver las políticas publicas que estan realizando , si estas estan finalizadas , estan de camino o sin empezar , ver por donde van que cosas se estan haciendo bien y que cosas se estan haciendo mal . Hay que exigir a nuestros gobiernos el respeto de los derechos humanos, el cumplimiento de las leyes y el favorecimiento de ayudas del gobierno para poder entre todos construir una sociedad mas justa, tolerante y donde todos tengan cabida y tengan posibilidades de desarrollarse como personas. Es por ello que debemos de ser criticos con leer , moverse conocer gente, hacer barrio , ver cuales son las necesidades de la persona de al lado, cuales son sus preocupaciones y sus miedos , que no solo sea yo quien avanaza sino que la sociedad avance hacia el futuro. Exigir compromiso por parte de las instituciones y por parte de todos, que todos aportemos un granito de arena para poder realizar una gran montaña. Las grandes revoluciones comienzan de hechos pequeños no es necesario , realizar grandes actos, la teoria del domino o el efecto mariposa lo demuestran perfectamente. No hay que desear ser lideres carismaticos a veces la suma de pequeños actos puede cambiar las conciencias. Es por ello que es necesario , la educación, leer , tener espiritu critico y voluntad y deseo de cambio. Como digo en el titulo de la reseña quien no se mueve no siente las cadenas que le oprimen.
Para acabar este pequeño batiburrillo de ideas quiero dejar por escrito , si me estas leyendo que hay multiples luchas de colectivos discriminados y/o ignorados y que no deben de ser invisibilizadas en un gran saco. No es una lucha de clases del proletariado contra la burguesía, no es contra los debajo contra los de arriba como se quiere hacer ver en la serie, los poderosos contra el pueblo. Ese discurso es muy basico, hay transversalidad, Se puede ser proletario y ser racista, homofobo y machista. No es lo mismo la lucha contra el racismo, como la lucha feminista (por ejemplo en el propio feminismo hay muchas corrientes porque se pide cosas distintas en un feminismo liberal no vas a ver ni de lejos las mismas demandas que en un feminismo radical porque el primero omite ciertos colectivos del segundo que se encuentran representados). El ser humano tiene multiples identidades: puedes ser una mujer (ahí tienes una opresión que los hombres no tienen), lesbiana para entrar a tener menos privilegios y con alguna discapacidad para añadirle más al asunto pero puedes ser occidental, blanca y cis y ahí consigues unos privilegios nuestras caracterisicas nos definen como persona y hacen que luchemos por distintas cosas o que busquemos distintos intereses, es por ello que considero que es necesario no mezclar luchas, si bien hay ciertas luchas que se podrán apoyar como suele pasar con el feminismo y la lucha por los derechos de las personas LGTBIQ+ no podemos reducir el discurso a unos los de arriba contra los debajo, porque sino dentro de los de abajo , se volveran a las dinamicas de jerarquía y una ley de la selva donde aquel que sea mas fuerte es el que puede imponer su ley y su criterio.
Vuelvo a repetir antes de pasar a escribir lo que pienso de esta serie: es necesario , la educación, leer , tener espiritu critico y voluntad y deseo de cambio.QUIEN NO SE MUEVE NO SIENTE SUS CADENAS.
La serie no ha estado mal en sí, pero sinceramente, la conexión de gemelos esta comprobado cientificamente que no es como nos la han vendido en las peliculas y en las series, lo que haces a un gemelo no lo siente el otro , entonces esta 'conexion que tenian me ha hecho mucha gracia porque me ha parecido un poco exagerada.' Aparte que dicha conexión desaparece cuando el otro se va a Rusia, que pasa que el wifi o la conexión (jejeje que graciosa que soy) no llega bien y hasta que no vuelve a Tailandia no vuelve a sentir el vinculo con su hermano, no se Rick parece falso. Proseguimos , entiendo que por 'esa conexion' esta dispuesto a dejarlo todo y hacerse pasar por su hermano y meterse a una banda 'super chunga', SEÑORA QUE SON TRES CHAVALES DE UNIVERSIDAD y uno viejoven que parece que tiene complejo de maestro, no le va pasar nada a su hijo. Es mas , se ve que van a haber comadrerio , asi que por favor no me venga con ese plot tan simple.... Al principio el White ahi a lo Hannah Montana , viviendo su vida doble hasta que CHORPRECHA descubre la vieja confiable de muchos ricos NEPOTISMO, que te pensabas White, ¿te creiste el cuento de la meritocracia? AMIGA DATE CUENTA, no por mas esforzarte , vas a llegar mas lejos que el hijo del presidente, hay muchas veces que donde naces determina tu vida y sino mira los estudios que demuestran que si naces pobre lo mas probable es que mueras ,pobre . No me digas que te creiste a los falsos gurus de internet que te dicen que inviertas en sus empresas para que te conviertas en tu propio jefe, cuando lo que estan haciendo es estafarte. Entonces volvamos a la historia, el pavo descubre el NEPOTISMO y adios papa (ya no sabremos que le pasa los padres han sido un pegote ahí que podrían los escritores haber tirado del hilo o haber hecho algo mas creativo que lo que hicieron que para mi gusto ha sido un poco meh pero oye que no es lo peor que han hecho.Es lo voy a decir ahora). ME NIEGO CREER QUE NINGUNO DE LOS CUATRO HOMBRES DESDE EL MOMENTO UNO QUE ENTRA EL WHITE EN EL GARAJE SOSPECHEN QUE NO ES BLACK, QUE NO ES BUEN ACTOR , QUE SE LE NOTA INCOMODO , QUE SE LE NOTA QUE NO PEGA CON COLA EN ESE AMBIENTE (recuerdas la frase aunque la mona se vista de seda la mona se queda , pues ahí lo has visto). Que si que el del garaje HASTA DESPUES DE LO DEL INCENDIO NO SE DA CUENTA DE LO DE BLACK PERO NO SE BRO, yo dejo de ver un pavo tan lleno de si mismo y veo al White con su actitud y el miedo que parecía que tenía y no pienso que han tenido un cambio en tres días o un shock, pienso que pasa algo y sinceramente no le dejo de dar la tabarra hasta que me lo diga vaya es que no dejo ver mis partes mas secretas, o sea ¿hello?, ¿alguien pilotaba en ese garaje? Ya te digo yo que no.
Al principio de la serie me gustaba aunque fuese muy edulcorado que hicieran ciertas criticas pero es que en ese personaje Tiwi porque estaba involucrado en la muerte de Sean que se me hace muy triste y decepcionante. (por cierto me hace mucha gracia el momento alegato arriba los derechos LGTBIQ+ en una protesta contra el Tiwi que era un empresario monopolista, como si el pavo fuese homofobo. Vamos nunca lo dicen, el pavo podría ser super gay pero deciden hacer un alegato, porque no hay que olvidar que estas viendo un BL y pues mira que menos que apoyar los derechos LGTBIQ+ pero no se es que esa escena de la bandera fue muy patatas ). Si miras como al principio estan intentando crear ua revolución e involucrar a la gente para que luche por sus derechos que luche dentro de sus batallas, por ejemplo Yok buscando un mundo mas inclusivo para su madre. Me hubiera gustado que el hubiera ganado el juego del cocodrilo (por cierto QUE IDEAZA -ironía- vamos a dejar que un juego decida que lucha queremos hoy combatir y que probablemente debamos arriesgar nuestra vida por ella). Me gusto más la idea de Yok o al menos creo que hay mas acciones que se pueden hacer para intentar un cambio que lo que propone Graham que es cambiar el sistema juridico entero (cariño que yo soy jurista y me estoy preparando para entrar en el sistema juridico, sistema que si bien no creo en él, no soy tan ingenua de pensar que cuatro salvadores con complejo de heroe pueden cambiar las leyes , me hizo tanta gracia).
Me gusta que gracias a White descubren las redes sociales y su impacto y que CHORPRECHA no estan solos como se pensaban que hay gente que piensa como ellos, que la union hace la fuerza, y que no siempre hay que demandar un cambio haciendo algo ilegal que se puede cambiar desde dentro de los parametros, porque sino por muy mal que este lo que hacen ellos, lo tuyo tampoco se puede justificar. Pero ojo con esta idea porque es una potente arma de doble filo, y es que hay que recordar ninguna revolución ha comenzado sin utilizar violencia,porque por muy pacifistas que queramos ser , hay veces que la violencia es necesaria para salir del regimen de sumision.
No me ha gustado como han manejado las parejas excepto la principal, lo de las chicas si bien no las dejado como tontas y no me parece que han sido plots donde siempre los BL dejan a las mujeres como villanas o causadoras de traumas, mostrando los tintes de misoginia tampoco es que me hayan dicho mucho ha sido un meh.
El Todd desde la tercera quedada ,sospechas que ha sido él el que ha dejado asi Black entonces no hay un plot twist cuando descubres que fue el que le dio la paliza.
Me he quedado con las ganas de saber quien es el señor con el que se encuentra Dan cuando le secuestran , quiero pensar que es uno de los muchos magnates que hay en el mundo que mueve con su dinero para conseguir poder y tener carta blanca para poder hacer lo que quiera.
Me parecido bastante falso y apresurado como les han salvado del secuestro, me ven que esos pavos son malisimos y super peligrosos y luego los salvan unos manifestantes no me lo creo. Sino tio vete a latinoamerica donde hay tantos secuestros y pon varios manifestantes para salvar a todos los pobres secuestrados. O sea es que mas falso y apresurado no puede ser
Por ultimo porque me estoy cansando de escribir , no me ha gustado nada como han manejado la segunda pareja , es decir Dan y Yok. Me parecía interesante lo de UNAR, el artista callejero anonimo , que tenia semejanzas con Bansky y que porque el Yok se enamora y por ende se empera con este , conseguirá no solo dar con su identidad que luego ser su novio, SI HOMBRE VOY Y YO ME LO CREO. No se me parece que han dejado caer en cliches a un personaje interesante, porque claramente el debía ser el que disparo al padre de Sean y que luego es policia y que va a ser el que les traiciona por favor, NO MAS CLICHES.
Lo unico que voy a decir bueno y a favor de esta serie es SALGO ENAMORADA DEL PERSONAJE Y DEL ACTOR DE YOK, al final despues de que de la segunda mitad no hubiera mas 'criticas ' al sistema , me he quedado por ver el personaje de YOK porque su relación no me podía dar mas igual. De verdad enamoradisma del personaje y del actor.
P.D: Lo ultimo que quiero añadir es que espero que esta serie y su leve 'critica' es que haya despertado espiritus criticos no solo a sus espectadores sino tambien a los actores y productores, que no es una mera historia que hay gente que lucha, pelea y muere por una ideología. Como una cultura no es un disfraz, una lucha no debe ser una fuente de riqueza.
Con esto y un bizcocho primero de todo si te lo has leido hasta aquí, te mando un besito virtual y mucho apoyo y resistencia COMPAÑERX
Was this review helpful to you?
Nietypowy BL, w którym nie romans liczy się najbardziej mimo iż odgrywa rolę pierwszoplanową.
Co nie oznacza, że romans nie jest dobry bo jest. Naprawdę dobrze poprowadzony bez poczucia pośpiechu ani wymuszenia co może być też zasługą OffGuna, których chemia na ekranie nigdy nie zawodzi. Kiedy nadeszła w końcu scena pocałunku nie czułam, że to za wcześnie lub za późno. Moment wydawał się po prostu właściwy a dzięki scenerii i muzyce również bardzo romantyczny.Cały pomysł młodszego bliźniaka zajmującego miejsce starszego po tym jak starszy zostanie ranny w tajemniczych okolicznościach jest ciekawy. Nawet jeśli ktoś już wałkował gdzieś to ciasto było ono inne dlatego wciąż jest świeże. Scenariusz i reżyseria trzymały naprawdę wysoki poziom jak na serie BL co mnie pozytywnie zaskoczyło. W ogóle ostatnio powstaje coraz więcej BL, do których produkcji podchodzi się poważniej i które zapewniają widzom nie tylko coś więcej niż prostą szkolną historię, ale również potrafią zachwycić wizualizacją i ścieżką dźwiękową.
A skoro o ścieżce dźwiękowej mowa to trzeba powiedzieć, że Not Me posiada najwspanialszą jaką moje uszy miały przyjemność usłyszeć nie tylko w serialach BL, ale w ogóle w krótkich serialach Azjatyckich. Nie tylko wybrano całkiem sporo utworów, które urozmaicają ogadanie, ale również ich wybór jest tak dobrze trafiony, że automatycznie podnosi jakość poszczególnych scen tworząc niepowtarzalny klimat. Na przykład wcześniej wspomniana przeze mnie scena pocałunku, przy której Will Van De Crommert robi cały nastrój.
Niewiele mogę powiedzieć o grze aktorskiej ponieważ wszyscy aktorzy to stare wygryzacze chleba, którzy dokładnie wiedzieli co robią i robili to świetnie. Na szczególną pochwałę zasługuje Gun, który wciela się w dwie role i robi to tak dobrze, że można czasami zapomnieć, że rzeczywiście nie są to dwaj bracia bliźniacy tylko dwa ujęcia jednego aktora.
Ale skoro już mówiłam o romansie chyba należałoby wyjaśnić dlaczego nie był on najistotniejszy. Sama drama porusza naprawdę wiele tematów i problemów, z którymi ludzie potrafią się utożsamić i które wciąż są aktualne pomimo przemijającego czasu. Między innymi poruszane są kwestie moralności, sprawiedliwości, nepotyzmu, korupcji i równości. Przy czym serial bardziej zachęca do refleksji niż zmusza widza do zaakceptowania, że coś jest dobre a coś innego złe.
Postaci w serialu są również wielowarstwowe i moralnie szare w wielu kwestiach dzięki czemu nie da się ich określić jako jednoznacznie dobrych lub złych ludzi co dodaje im autentyczności. Osobiście uwielbiam kiedy postaci są wadliwe i skomplikowane, kiedy mają własne motywy i kiedy trudno je zaszufladkować bo właśnie tacy są prawdziwi ludzie. Dzięki temu potrafię zapomnieć, że oglądam perypetie fikcyjnych postaci i mogę ich szczerze nie znosić, głęboko im współczuć, z całego serca kibicować lub się z nimi utożsamić.
Ogólnie rzecz ujmując to świetna seria, którą trzeba obejrzeć przynajmniej raz.
Was this review helpful to you?
This review may contain spoilers
Gêmeos a bordo
Acabei de assistir o primeiro episódio apenas e já tenho algumas críticas de coisas que achei, no mínimo, incoerentes.Primeiro: os pais desses gêmeos querendo dar uma de pais de Operação Cupido. Tipo “vamos nos separar, cada um leva um filho, e finge que o outro não existe e vida que segue”
Sério, isso é sempre tão?????
Agora, sobre o White passar dez anos na Rússia e voltar como se tivesse ficado dez dias fora da Tailândia… Porque, tirando o “ai, esqueci como fala isso em tailandês”, parecia que ele tinha acabado de voltar de um intercâmbio de duas semanas. Até o brother que ele não via a milênios sabia exatamente onde achar ele, e ainda veio avisar sobre o Black.
E assim… esse White é burro? Porque, sinceramente, precisava tatuar o braço e fazer piercings DE VERDADE? Quem tem tatuagem e piercing sabe perfeitamente que dá pra notar quando algo é recente e quando tem anos de feito. Acho que dava pra usar brincos de pressão e tatuagem falsa tranquilamente.
E o pior: ele simplesmente se enfiou no meio dos amigos do Black sem saber absolutamente nada do que o Black fazia lá, como ele agia, quem eram aquelas pessoas além do básico.
Indo pro segundo episódio, eu achei hilário o quanto eles tiveram que revisar o plano cinquenta vezes (que nem era tão complicado assim). Mas, claro, super conveniente pro White, já que ele não sabia nada mesmo. Ele não convence como Black nem por um segundo. Está o tempo todo com cara de cachorro assustado e, sinceramente, a sorte dele é que aparentemente todo mundo ao redor é mais lerdo do que ele, porque ninguém percebe nada. Nem parece que ele tenta agir como o irmão, ele tenta agir como ele acha que os outros acham que o irmão dele age. Deu pra entender?
E isso porque, né… dez anos é MUITA coisa. Ele praticamente não conhecia mais o próprio irmão.
Mas beleza, todo mundo começa a ensinar tudo do zero pro White como se fosse suuuuper normal "O Black" ter esquecido/ficado pior em tudo o que sabia. Só o Sean mesmo pra desconfiar antes e por motivos muito óbvios.
Eu ri demais que tentaram dar um ar da audácia de Divergente na parte deles pulando os lugares lá e fazendo parkour KK
Mais a frente o White solta a seguinte frase: “Tenho certeza que ninguém sabe que eu não sou o Black.”
E nossa KKKKK… alguém tem que avisar que ele está sendo um pouco pretensioso. Pq não é como se ele estivesse interpretando muito bem o papel de Black 🙄
Sobre o plot: eu sabia que o Todd era o responsável. Primeira vez na vida que descubro um plot twist antes da hora.
Agora: pra mim não fez sentido nenhum o Sean não perceber que o Black não era o Black. Até um pouco antes do primeiro beijo, eu tinha CERTEZA que ele sabia. Tive ainda mais certeza quando o White perguntou se estaria tudo bem se ele não fosse o Black que o Sean conhecia. Mas não, ele realmente não sabia...
COMO ELE NAO SABIA??? Jurei que ele tinha visto a identidade do White quando ele dormiu na casa do Black e mexeu nas coisas
E o White dava tanto na cara com vários deslizes e atitudes que o Black nunca faria. Então achei meio zoado que o Sean tenha bjado o White ainda pensando que ele era o Black.
No geral, acho que estava esperando muito do personagem do Black. Ele ficou meio apagado, e pelo o que diziam dele pensei que ele seria o maioral, intocável que amedronta todo mundo, mas ele apanhou mais do que eu esperava. Na real ele era bem babaca com todo mundo, até com o irmão... Sim, fiquei ressentida com o tapa gratuito que ele deu no White, deveria ter recebido de volta.
Sobre o romance…
Eu não estava muito empolgada com os dois no começo. Foi meu primeiro BL do ship OffGun, então eu nem tinha aquela relação de já conhecer os atores em outras obras. E o personagem do Gun me irritou um pouco no início, achei ele meio chatinho e burrinho.
Mas, surpreendentemente, o romance fluiu melhor do que eu esperava.
Sobre o outro casal eu não tenho muito oq dizer, não me conectei muito com eles.
Aquela cena da bandeira foi linda, acho que é uma das mais marcantes do BL pra todo mundo que viu.
Sobre a parte do tema político
Além de toda a novela dos gêmeos, Not Me tá claramente querendo falar de política, injustiça e do jeito que o poder funciona. A série bate muito na ideia de que quem tem dinheiro e influência controla tudo polícia, decisões, justiça… literalmente a vida das pessoas comuns. Eles mostram empresários e políticos passando por cima de qualquer um, enquanto o povo não tem voz nenhuma.
E por mais que no final o grupo consiga derrubar “o cara poderoso da vez”, a mensagem é que isso não resolve o problema estrutural. Porque esse tipo de poder é um ciclo sem fim: você tira um, aparece outro. A estrutura podre continua lá, intacta. Ou seja, a luta nunca pode parar porque sempre vai ter alguém tentando usar o poder pra se beneficiar.
É aquela realidade amarga: justiça não é um troféu que você conquista uma vez é uma batalha constante.
Posso dizer que até gostei, mas não o amei o BL
Acho que eu estava esperando uma história diferente, até mais pesada, mas isso da gangue deles ficarem criando planos infalíveis (que sempre falhavam) quebrou um pouco pra mim.
GOSTEI, MAS ME ESTRESSEI 🙂
Was this review helpful to you?
Incroyable
Le scénario change énormément des autres BL classique, surtout quand on connaît les classiques de GMMTV.Au delà des amourettes le fond du scénario est vraiment intéressant et mériterait d’être encore plus développé dans une saison 2.
L’acting est vraiment de très bonne qualité, surtout du côté de Gun et Off qui ont fait un travail formidable (ils m’ont fait beaucoup pleurer)
La musique dans cette série est incroyable ?? Première fois qu’un BL thaï me touchent avec leurs choix musicaux.
Tous étaient très bien organisés, le scénario intéressant, chaque plan est utile et beau. Je recommande a fond !
Was this review helpful to you?



